Onze SHE
Bemanning
Thuishaven
Contact
Links
AIS
Reactie sturen Winlink
    Laatste update: 20-december-2017
   Foto: Nieuwe camera maakt alleen foto's  ... 
 

Albufeira 8 januari 2018

Het lijkt wel of ze hier de winter overslaan, merkte Leo op, toen we overal rondom ons tekenen van de lente zagen. De bermen beginnen te kleuren, groen, geel, paars.. Nu we na maanden droogte al eens een maartse bui over ons heen krijgen begint het gras meteen weer te groeien. En de bloemekes zijn er ook, soms overweldigend. Het is wel even aanpassen als je op wandel gaat. Iets mee tegen de regen? De zonnehoed, die neem ik altijd mee. Niet te missen. Ik was hem twee dagen verloren, zo rond driekoningen. Wij dus terug naar de cafés en openbare toiletten die we bezocht hadden… En ook al eens in de winkels gekeken naar een nieuwe. Maar ik had zo graag mijn oude, die kan ik bijeen frommelen in mijn rugzak en hij overleefde al een paar wasbeurten in de machine. Leo heeft hem gevonden, in de boot, niet op zijn plaats… oud worden? Er is meer dat ik vergeet. Het raam van de Mus aan mijn kant heb ik al drie keer vergeten dicht te draaien. Het stond telkens 10 cm open. Eén keer een hele nacht. Zonder gevolgen, oef.
Ondertussen is Leo bezig een lijstje af te werken. Geen lijstje op papier, dat is meer mijn ding. Hij houdt alles bij, op de harde schijf in zijn hoofd. Er was weer allerlei gepland voor deze ‘winter’. De vuurpijlen heeft hij moeten vernieuwen want die waren vervallen. Dat ging niet zonder rondslomp. Hij is in Faro bij een officiële instantie geweest om een vergunning te krijgen. Betalen, papier met een stempel en dan op een industrieterrein zoeken naar een verkoper. De ship chandlers mogen dat hier niet verkopen, omdat ze geen ‘bunker’ hebben. Vuurwerk was er genoeg, in de nacht van oud naar nieuw. Waarschijnlijk verkopen ze dat in bunkers? En we mochten samen met Fred en zijn glazen fles bubbels overal rondlopen in Albufeira, net zoals duizenden feestvierders rondom ons. We hadden wel bekers mee om uit te drinken. Niet omwille van reglementen maar omwille van het gemak.
Verder zitten we nu een week zonder zitkussens. Ze zijn bij een stoffeerder in de buurt voor nieuwe overtrekken, want na 41 jaar was dat nodig. En de hoes van het grootzeil is bij de zeilmaker. Twaalf jaar weer en wind hebben hun sporen nagelaten. Hopelijk doen de stielmannen het werk zoals we dat bij Wittevrongel gewoon waren.
En ik, ik amuseer me met mijn nieuwe reflexcamera, een canon 200D. Kom je in de kajuit en word je verrast door een camera die zomaar foto’s van je neemt. Blijkt dat Leo de camera bedient vanop zijn smartphone. Pfft…ik kan de vooruitgang nauwelijks volgen.

Meer.....