Route


Shetwins Home page

Mus
Onze She Bemanning Thuishaven Contact Links Marine trafic Reactie sturen WinLink
Laatste update : 17-februari-2019 pittig kalm


 
Foto : Knabbeltje de zeemuis.

fotoAlbufeira 15 februari 2019
We gaan nog eens verhuizen, van Portugal naar België. Want we gaan duiken weet je nog wel, op Bonair. Fons en Rita zitten daar al op ons te wachten. Maar eerst onze duikspullen oppikken thuis, en dan naar Schiphol. Wat en gedoe! Terwijl we hier zo relax leven. De dagen glijden voorbij met de gewone dagelijkse bezigheden, of ik kan ook zeggen, met de kleine dagelijkse gelukjes. Zo gaat Leo elke morgen ruim een uur flink stappen en dan komt hij meestal wel ergens de straatveegster tegen, een Oekraïense vriendelijke dame. Wat begon met een ‘Bom dia’ is soms al een gesprekje. ‘Wij doen hetzelfde,’ zei ze. ‘Maar ik word betaald om te stappen en jij niet.’ Nog meer geniet hij van de grote witte straathond. Die komt al afgelopen voor wat geknuffel als hij Leo opmerkt. En de laatste tijd heeft hij een kleinere hond in zijn kielzog. Die wil ook een knuffel en gaat daarvoor op zijn rug liggen. Als Leo de straathonden niet gezien heeft, is hij ongerust. Ik doe niet elke ochtend dezelfde wandeling, soms langs de vissers, dan de botenwerf, de kattenkolonie, de strandjes, de vuurtoren of de oude stad. Maar ‘s avonds loop ik hier dichtbij een blokje om en daar heb ik geregeld een paar jankende katten achter mij aan. Die weten al dat ze wat korrels krijgen.
De honden en katten gaan ons hier dus missen. Morgen zijn we weg. Dat wil zeggen dat we nu bezig zijn met de was, inpakken, kasten opruimen, proberen al het vers eten dat er nog is op te eten… Kuisen dat valt deze keer mee. Want we hebben de laatste tijd wat bezoek gekregen en dan ben ik toch altijd geneigd ietsje meer te doen wat de poets betreft.
In België zouden de temperaturen ver boven het gemiddelde zijn, dat hoorden we Frank Deboosere uitleggen. Maar we gaan toch maar onze winterjas meenemen.

 

Foto: Met de drone boven de oude romeinse brug

Albufeira 27 januari 2019
Naast slapen, eten, wandelen, zwemmen, lezen, tv kijken… doen we ook wel eens een uitstap. Gisteren trokken we naar het kasteel van Paderne, of beter gezegd de ruïnes daarvan. Nadat ik te weten kwam dat dit één van de zeven kastelen is op de Portugese vlag en dat die stenen op amper 10 km van hier liggen, nam ik mijn wandelboekje. Leo was vlug gemotiveerd voor de uitstap want de wandeling lag in een afgelegen streek. Ideaal om nog eens met ons ‘wesp’ te spelen, de drone die Leo vorige zomer kocht. Hij had na het ongeval met zijn been wat speelgoed nodig. Wij op weg dus, naar de watermolen. Daar was volgens mijn wandelboekje de startplaats. De weg ertoe echter, was nauwelijks berijdbaar. We lieten ons Mus achter bij het laatste huisje. De eigenaars hadden geknikt dat het geen probleem was, maar hun hondje dacht daar anders over! Amai! Aan de watermolen weer het geblaf van honden. Blijkbaar privaat terrein, maar er was een paadje gelaten voor de wandelaars. Een snoeischaar was welkom geweest bij het eerste deel van de wandeling, overgroeid. “Waar sleur jij mij mee naartoe?”, vroeg Leo. Maar aan de Romeinse brug amuseerden we ons. Mooi kunstwerk, in een smalle bosrijke vallei, met alleen maar wandelpaden. Waarom bouwden ze hier die smalle brug? Altijd toch een beetje mysterieus, overblijfselen van honderden jaren geleden. Leo speelde vanop de brug met Wesp. Ik was naar beneden geklauterd tot in de droge bedding. Ideale plek voor Leo om de drone te laten filmen en foto’s te maken, veel ruimte, geen mensen, geen interferenties. Wesp vloog ook een paar keer onder de brug door en ging, heel hoog, al even kijken naar het kasteel waar we naartoe wilden. Het wandelpad daar naartoe was veel beter, maar bergop natuurlijk. En dan boven de beloning, hoge muren, nog hogere muren en een gesloten ijzeren poort. Op één plaats kon je over de omwalling klimmen. Maar daar heb ik me niet aan gewaagd. Leo wel. Ik kon dus de beelden van Wesp zien. Terug naar de watermolen was een mooi wandelpad, en je kon over de dam die het water tegen hield naar de overkant. Maar daar hadden de eigenaars hekkens geplaatst met verbodsborden. Er was echter geen kat te zien en dus deden we het toch. Ik denk niet dat de honden het zullen vertellen?

 

Foto: Wij noemen dit de blue lagoon.

fotoAlbufeira 19 januari 2019
Bonaire, het vervolg. Alles is nog niet in orde maar we deden toch al heel wat. Zo gingen we hier in Albufeira bij de dokter en die keurde ons goed om te duiken. We kozen data, hotel, duikcentrum, vliegtuigmaatschappij… en we betaalden. Het staat dus vast. Op 19 februari, net over een maand, vliegen we naar Bonaire. Geen bootduiken deze keer zoals we dat in Frankrijk deden. We gaan alleen maar kantduiken doen, heel relax, vanuit een gehuurde pick-up. Leo kan dan eindelijk nog nog eens een weekje rondrijden in een auto met ballen. Met die pick-up zullen we zo maar even kunnen kiezen uit de 54 kantduikplekken die Bonaire rijk is, stuk voor stuk pareltjes, want het eiland maakt deel uit van een uitgestrekt natuurpark, koraalriffen, mangroves… niet beschadigd door orkanen, die komen er niet, en niet beschadigd door ankers, boten moeten aan boeien. Daarom is Bonaire de nr. 1 wat kantduiken betreft. En daarom wil ik naar Bonair. Wat een vrijheid, duiken waar en wanneer je er zin in hebt, zo lang je dat zelf wil, zo diep je dat zelf wil. Op een boot zit je midden jongere mannen, prima conditie, ze willen diep, ze willen veel zien… Ik wil alleen maar genieten. En dat genieten daar zijn we hier in Albufeira al volop mee bezig. We hebben ons laten registreren in het gemeentelijk zwembad. Dat moet, anders kom je er niet in. We gaan nu zwemmen op maandag, woensdag en vrijdag. In het grote, diepe bad zijn altijd banen vrij. Eerst baantjes trekken, dan enkele minuten watertrappen, elkaar slepen en daarna wat oefeningen onder water. Voor dat laatste gaat Leo eerst één van de redders verwittigen. Want toen die opmerkten dat Leo een hele lengte over de bodem zwom, kwam er eentje af. Ik dacht dat we onder ons voeten gingen krijgen, maar integendeel. Hij sprak zijn bewondering uit en gaf zelfs tips, maar vroeg ook om iemand te verwittigen volgende keer. Dat doen we dus. Als we vinden dat onze conditie genoeg aandacht kreeg, gaan we even in de jacuzzi en daarna nog wat zweten in het Turks bad. Heerlijke welness. En ondertussen blijven we wandelen en genieten van de Portugese lente. Alhoewel, gisteren kregen we hier ook wat gedruppel, maar toch nog 16°C, Belgische zomer zegt Leo.

 

Foto: Een opfrissingsduik met de duikclub van Albufeira

fotoAlbufeira 7 januari 2019
Toen Leo vorige zomer van de ene kliniek naar de andere moest, met zijn gewonde been, zei hij: Als dit allemaal achter de rug is, gaan we eens op reis. En dat liet me niet meer los. Joepie, op reis! Maar dan niet Albufeira, hier zijn we niet op reis, hier wonen we. Ik dacht aan iets wat we nog nooit deden, zoiets waarvan je op je ‘oude dag’ zegt: Daarvan heb ik spijt dat ik het niet gedaan heb, duiken op Bonaire bijvoorbeeld. Toen ik dat idee opperde, zei Leo dat hij wel wilde meegaan als ik dat echt heel graag wilde doen. Niet wild enthousiast weliswaar. Maar dan lieten Fons en Rita weten dat ze in februari met hun Sunshine op Bonaire zullen liggen. Aha. We begonnen al wat rond te kijken op internet en vorige week vroeg Leo plots of ik, te vinden was voor een refresh dive, hier bij Easy Divers. Hij was bij de plaatselijke duikclub al eens gaan kijken. Natuurlijk was ik daar voor te vinden en de dag erna om 14.00 uur begonnen we aan onze opfrissingscursus. Mario was onze instructeur. Eerst theorie: druk, oren, uitrusting… Wij knikten heel de tijd. Dan het zwembad in, eerder een duiktank. Onder water bril afnemen, weer opzetten, leegblazen, mondstuk uitnemen, een stukje boven de bodem zweven… het lukte allemaal. Goedgekeurd voor de bootduik. Met Raoul aan het stuur vloog de goed uitgeruste rib over de golven. Het werd een comfortabele duik onder het waakzame oog van Mario. De meeste dieren waren wat groter dan we gewoon waren in de Middellandse zee. Buiten de inktvissen, de murene, de talrijke vissen… vond ik de zeekomkommers hier wel heel speciaal en de naaktslakken waren kleurrijk en sierlijk. Eén grote vis volgde ons de hele tijd en zwom soms vlak voor mijn masker. Mario vertelde dat die wachtte tot we een steen zouden omdraaien, dan kon hij eten. Maar wat het meeste deugd deed was gewoon nog eens in de onderwaterwereld te mogen vertoeven en we weten nu dat je duiken niet afleert. Bijna 30 jaar trainingen in het zwembad hebben ervoor gezorgd dat we ons op ons gemak voelen tussen de vissen. We kunnen het nog. Leo kan op zijn twee oren slapen, ik zal de koralen op Bonaire niet kapot stampen. Maar eerst nog de papierwinkel in orde krijgen, lijkt niet zo simpel. Wordt vervolgd.

 

Foto: kust Albufeira "ons nieuwjaarskaartje"
foto

Albufeira 27 december 2018
Leo en ik zijn weer samen op de boot. Na vele weken, ver van elkaar, is het weerzien altijd bijzonder. Maar ik had niet verwacht Leo aan te treffen met tranen in zijn ogen. Een lange, stevige knuffel dan maar. Dat zegt meer dan woorden. Toen enkele minuten later de woorden dan toch kwamen, bleek dat ik het helemaal mis had. Ik was niet de oorzaak van de ontroering. Bij al de wachtenden op de luchthaven in Faro stond er ook een grote, zwarte hond, een bouvier. Die werd zowat zot toen hij ‘zijne mens’ terug zag. Ik had het kunnen denken, Leo en emoties, dan zijn er honden in het spel. Straathonden zijn er hier genoeg. Met een grote, wit gevlekte, heeft Leo al een speciale band opgebouwd. Hij komt hem elke morgen tegen op zijn ochtendwandeling. Toen we zondag voor het eerst weer naar Bispo (onze pastelaria) trokken, kreeg ik een warme knuffel van Carminha, de bejaarde uitbaatster, maar Leo kon niet binnen zonder eerst de straathond te knuffelen.
Verder moet hij het doen met de zwarte zwerfkat die haar stekje gevonden heeft bij Nikaia.. Nikaia is het restaurant hier bij de haven, waar Fred, Jan en Leo elke morgen samen hun koffie drinken. Ze spreken over het weer, over boten natuurlijk, waar het lekker eten is, de plaatselijke roddels, interessante weetjes… en mannenzaken! Leo zegt dat ze de wereldproblemen oplossen. Af en toe ga ik mee, maar ik geniet er ook van om wat langer in bed te liggen of mijn tijd te nemen voor het ontbijt.
De eerste dagen hadden we wel onmiddellijk wat ‘werk’ te doen. We hadden nog geen foto voor onze nieuwjaarswens. Daarvoor trokken we naar een verborgen strandje. Het vraagt wat klauterwerk om er te geraken en je moet er ook op het goeie moment zijn. Omdat het helemaal ingesloten is door rotsen heb je er maar enkele uren zon. En bij vloed is er helemaal geen strand, dan is er alleen zee. Eigenlijk zie je geen horizon, enkel een gat langs waar de golven binnen komen. Er was nog een beetje zon. We hadden wel onmiddellijk een discussie. Ik dacht dat het afgaand tij was, Leo meende opkomend. Toch vlug een foto. Ik installeer mijn fototoestel op de rugzakken, zelftimer... Toen kwam er een grote golf door het gat gebulderd. Leo, die braafjes was gaan zitten waar ik het wilde, raakte nog net in veiligheid. Hij liet op zijn smartphone zien dat de zee op kwam! Toen mijn fototoestel dan ook nog zei dat hij een andere batterij wilde, en die heb ik niet, gaven we het op. Het zal de foto worden die we onderweg namen.

Prettig eindejaar en goede vaart in 2019.