Verslag redding MAYUKO Sark 19 juni 2012

We waren heel vlot door de Raz van Alderney geraakt, geen hoge coëfficiënt, geen wind tegen stroom, geen brekers… We hadden 4 Bft uit het noorden en besloten te ankeren in de Dixcart Bay te Sark. Morgen zou de wind pas tegen avond sterker worden. Dat moest dus lukken. Zoals altijd vind ik het toch even spannend:
- Liggen we niet te dicht bij onze buur?
- Liggen we niet te dicht bij de rotsen?
- Liggen we nog veilig als de wind naar oost draait?
- Kijk eens hoe dicht die boten bij elkaar komen!
Leo vond dat ik te veel babbelde. Dus zweeg ik en hij viel in slaap. Ik zat buiten in het zonnetje en in de stroomatlas en de Reeds bestudeerde ik de getijden en de stromingen voor morgen. Ik bekeek ook de havens die we eventueel konden aanlopen want overmorgen zou er near gale komen. Omstreeks half zeven zag ik een grote boot uit de Derrible Bay komen. Die komt hier een ankerplaats zoeken dacht ik. Hij deed het wel heel erg langzaam. Zachtjes dobberde hij verder. De bemanning raakt het niet eens over een plekje, dacht ik. Een kwartier later bleek hij onze baai voorbij te drijven. Ik hoorde geen motor, er stonden geen zeilen, raar. Ik nam de verrekijker en zag geen mensen aan boord. Oei! Zou ik Leo wakker maken? Een motorboot voer voorbij. De buren kwamen met hun dinghy terug aan boord. Niemand scheen het abnormaal te vinden. Ik bekijk de sierlijke boot, zeker een vierenveertigvoeter, aluminium romp, grote flying bridge, zeilen netjes opgeborgen in een beige hoes… Hij zal toch niet op drift zijn? Stel je voor dat zoiets met onze She zou gebeuren. Moet ik iets doen? Net dan steekt Leo zijn hoofd buiten en ik vraag hem of die boot op drift zou kunnen zijn? Hij neemt de verrekijker en meent een ankerketting te zien. Het jacht vaart nu recht in de richting van de Baleine rots. ‘Hij gaat te pletter slaan, motor op, we gaan een schip redden’, zegt Leo. Onze ankerketting ratelt en even later gaan we met een flinke vaart in de richting van het geheimzinnige schip. Ik zet vlug de plotter op en kijk of er geen ondiepten of rotsen onder water zitten. Gewoonlijk doen we alles goed voorbereid en nu stuiven we zomaar weg. Leo roept op kanaal 16, tot 2 maal toe, het ‘sailing ship bij de Baleine rots’. Geen reactie. Ik geef hem de hoorn en hij blaast enkele malen, geen reactie. Ik vraag hem wat trager te varen want ik wil hier niet vastlopen bij afgaand tij. Als het schip vlak bij de rots is lijkt het wat te draaien. Maar we zien dat het nu dwars naar de rotsen toedrijft. Op de plotter zie ik dat we het schip aan zijn bakboord kunnen naderen zonder vast te lopen. Ik hang zo vlug ik kan enkele stootkussens aan stuurboord. Ze hangen nog maar net als Leo me een tros in mijn handen duwt. We varen langs het schip. Het vrijboord is heel wat hoger als het onze. Ik vind vooraan een stevige bolder en sla de tros errond. Leo doet de rest en even later slepen we de Mayuco van de rotsen weg. Oef, tot hiertoe gelukt. We hebben elkaar niet geraakt, geen verwrongen scepters, geen schade. We roepen op VHF 16 de Coastguard van Guernsey  en vertellen dat we een onbemand jacht op sleeptouw hebben. Ze antwoorden, vragen nog wat gegevens en vragen standby te blijven via VHF 20. Ondertussen komt onze buur, de Sea Maid, aangevaren. Ze vragen of ze kunnen helpen. Leo bedankt hen en zegt dat alles onder controle is.
Na een half uur zijn we terug in het rustiger water van de baai. We ankeren opnieuw. De Mayuco blijft mooi aan onze She hangen. Ons anker houdt. Dan bedenkt Leo plots dat de schipper misschien ziek geworden is en hulp nodig heeft. Hij trekt de boot dichterbij en wil dat ik opstap. Ik heb wel lange benen maar het is toch hoog stappen van de ene boot op de andere, terwijl ze allebei op en neer gaan in de deinig. Het lukt en ik stap naar de kuip. De glazen deur is gesloten maar voor zover ik kan zien is de boot verlaten. Terug, en nog eens overstappen.
De coastguard is weer op de VHF. Men vraagt of alles onder controle is en verder willen ze weten hoelang we blijven liggen want ze hopen dat de  eigenaars zullen opdagen. De buurman verteld over de VHF dat het een charterboot is van ‘Naviloc’. Het staat in grote letters op de giek. Die link hadden we niet gelegd. Er wordt nog wat over en weer gepraat tot er plots een rubberbootje komt aanvaren, recht op ons af. De bemanning! We vertellen de Coastguard dat het probleem van de baan is.
De drie Fransen in de dinghy zijn aangedaan. Ze weten niet veel meer uit te brengen dan ‘merci, thank you’. Ze gaan aan boord en halen het anker op. Het hangt er nog aan. Te weinig ketting of niet genoeg rekening gehouden met de 8 m water die er bij komt bij hoog water? Ze vertellen dat ze de rest van de bemanning gaan ophalen en dan terug komen. Tegen tien uur zijn ze dicht bij ons geankerd en eentje komt ons halen met de dinghy om bij hen aan boord te komen. Het is een speciaal gezelschap: zes dokters en een psychiater. Op de tafel stond rum, whisky en goeie wijn.. Blijkbaar hadden ze iets te vieren. Wij beperken ons tot de wijn. We praten over alles en nog wat maar ze willen toch vooral weten hoe we hun boot te pakken kregen, en waar, en wanneer… Om 5 uur waren ze aan wal gegaan en veel later, van hoog op een berg, zagen ze hun boot achter de onze hangen… Wel een knappe boot om zo op z’n eentje, tussen de rotsen, van de ene baai naar te andere te komen zonder iets te raken.
Ik haal ons gastenboek boven en vraag of ze er iets willen inschrijven. Direct een heel blad vol. ‘Merci pour votre sauvetage et votre gentillesse!! Vous êtes des vrais marins!’  En ze willen een adres waar ze een kistje wijn van hun eigen streek naartoe zullen sturen.
Tegen middernacht vragen we of ze ons terugbrengen naar onze She. Eén van hen is nog met de warme maaltijd bezig. En door omstandigheden laat hij het aanbranden! ’s Nachts zetten we de ankerwacht op en Leo hielp de Mayuco dat ook te doen.

 

 

 

 

She Twins Home

Alle berichten
Logboek
Foto's
Onze She
Bemanning
Thuishaven
Contact
Links
AIS
Route
Reactie sturen
WinLink Positie

*