Onze SHE
Bemanning
Thuishaven
Contact
Links
AIS
Reactie sturen Winlink
Nieuwpoort 15-08-2014

We zijn blij dat we op de Deben geweest zijn maar we zijn ook blij dat we er weer veilig weg raakten. Dinsdag, even voor hoog water, vertrokken we samen met de Noorderzon. (onze Nederlandse buur) Het waaide al de hele dag krachtig. Maar na de middag bij ons vertrek deden ze er nog een schepje bovenop. Regelmatig meer dan 30 knopen. De bootjes van de zeilscholen schoten kris kras langs ons heen. Uitwijken zat er met onze diepgang niet in. Maar ze kunnen sturen die jonge mannetjes, op een halve meter vlogen ze voor of achter ons door. Drie bootjes zagen we kapseizen…
Bij Ramsholt, aan een boei, kregen we deze keer geen onweer maar toch leek het, met de stroming en de wind, alsof we hele tijd vaarden. In de late namiddag verscheen er een regenboog. Een teken van hierboven? Zou het weer stabieler worden zoals voorspeld?
Woensdag, ruim voor hoog water vaarden we weer over de wandelende zandbanken. Leo nam Julia het stuur af. Riviermondingen wil hij zelf doen. Het was een beetje link, met de stromingen en de draaikolken die een spelletje met de boten wilden spelen. We hadden krachtige wind maar tot Pin Mill was gelukkig niet ver. De vrije boeien lagen echter niet diep genoeg. Het water zou nog 4,4 m zakken. Pas de derde boei die we oppikten was goed genoeg voor Leo.
Echt prettig zag het er niet uit. De wind bedaarde niet en er waren golven op de rivier. Zou het morgen echt beter zijn? De verschillende weersites gaven natuurlijk ook weer verschillende vooruitzichten. Dan maar eens op wind en golven gaan kijken van het kmi, 5 en 6 vooral westelijk. Morgen steken we over besliste Leo. We vertrokken met een reef en waren daar achteraf heel tevreden mee want toen we ongeveer in de helft van de oversteek waren kregen we meer dan vijfen en zessen en af toe spatten zout in de kuip. Eén keer kon Leo nog net wegspringen voor een grote golf die de kuip inspoelde. Ik was net binnen en ben dan maar binnen gebleven. Dank zij de wind hadden we, voor onze boot, wel een record oversteek, 83 mijl op 13 uur. En, we hielden het droog.
Woodbridge 12 augustus 2014

We zijn nog in Woodbridge maar niet meer voor lang. Om 15.14 uur (Belgische tijd) is het hoogwater en dan gaan we over de drempel. Waarschijnlijk wat vroeger want de coëfficiënt is 113. Dat is een heel hoge spring. Dat wil zeggen meer water boven de drempel, dat hebben we graag maar er is dan ook veel stroming. Elke medaille heeft een keerzijde. En dan varen we terug naar de monding met de wandelende zandbanken. We kunnen niet met hoog water over de drempel en met hetzelfde hoog water tussen de zandbanken, dus gaan we voor vanavond nog eens aan een boei hangen bij Ramsholt. Dan kunnen we netjes berekenen wanneer we woensdag terug de zee op kunnen. Tegen dan zouden de onweders en rukwinden wat gekalmeerd zijn.
De helft van onze bootshaak laten we hier achter in de modder naast een wachtboei. Bijna alle dagen bij laag water ging ik hem bekijken. Hij ligt al drie dagen op dezelfde plaats te blinken. Even heb ik overwogen om in badpak te rivier door te waden of te zwemmen maar Leo heeft zijn veto gesteld. Hij wil niet dat ik in de modder wegzink. We zullen maar een nieuwe kopen. Hier ging dat niet want er is geen winkel met bootspullen. Daarvoor hadden we de trein moeten nemen naar Ipswich. We zullen ze in Nieuwpoort maar wat laten verdienen.
Woodbridge  10 augustus 2014

We liggen in Woodbridge en blijven hier nog even want, net als in België, zorgen de restanten van de tropische storm Bertha voor wilde toestanden.
Aan de boei bij Ramsholt lieten ze, om 2 uur ’s nachts, als voorproefje, een onweer boven ons los met alles erop en eraan. Gelukkig was ’s morgens de zon er weer
Woodbridge 12 augustus 2014
We zijn nog in Woodbridge maar niet meer voor lang. Om 15.14 uur (Belgische tijd) is het hoogwater en dan gaan we over de drempel. Waarschijnlijk wat vroeger want de coëfficiënt is 113. Dat is een heel hoge spring. Dat wil zeggen meer water boven de drempel, dat hebben we graag maar er is dan ook veel stroming. Elke medaille heeft een keerzijde. En dan varen we terug naar de monding met de wandelende zandbanken. We kunnen niet met hoog water over de drempel en met hetzelfde hoog water tussen de zandbanken, dus gaan we voor vanavond nog eens aan een boei hangen bij Ramsholt. Dan kunnen we netjes berekenen wanneer we woensdag terug de zee op kunnen. Tegen dan zouden de onweders en rukwinden wat gekalmeerd zijn.
De helft van onze bootshaak laten we hier achter in de modder naast een wachtboei. Bijna alle dagen bij laag water ging ik hem bekijken. Hij ligt al drie dagen op dezelfde plaats te blinken. Even heb ik overwogen om in badpak te rivier door te waden of te zwemmen maar Leo heeft zijn veto gesteld. Hij wil niet dat ik in de modder wegzink. We zullen maar een nieuwe kopen. Hier ging dat niet want er is geen winkel met bootspullen. Daarvoor hadden we de trein moeten nemen naar Ipswich. We zullen ze in Nieuwpoort maar wat laten verdienen.
terwijl we met opkomend water naar Woodbridge vaarden. Raymond, één van onze zeilmaten, mailde ons nog: “Blijf zeker binnen de boeien.” Dat was niet simpel, want sommige boeien lagen verborgen tussen de boten aan de moorings. Leo verwittigde alvast de havenmeester dat we eraan kwamen en gaf onze diepgang door. Belangrijk! Want de haven ligt achter een betonnen drempel. ‘Neem een wachtboei’ kregen we te horen. Die wachtboeien zal ik niet vlug vergeten. Eén uur voor hoogwater liepen we vast op enkele meters van zo’n boei. Leo gaf nog wat gas en tergend langzaam ploegden we door de modder richting boei. Ik heb al enige ervaring met boeien maar deze keer slaagde ik erin de helft van de bootshaak kwijt te spelen. De ene helft had ik nog in de hand, de andere helft zonk naar de bodem. We pikten een kleinere boei op met wel genoeg water en wachtten. Een half uur later liet de havenmeester via de marifoon weten welke ligplaats we kregen. Volgens de peilschaal stond er 1,90 m water. Daar gingen we! Heel traag, no speed, no damage is Leo z’n motto. Plots een siddering door de boot. Toch nog de drempel geraakt!
Ramsholt Quay   8 augustus 2014

Woensdag ruilden we de boei van Pin Mill voor Shotley Marina. Onderweg begon het te stortregenen. Met zeilbroek, jas, laarzen en zwemvest aan vaarden we de sluis in. Oef, een comfortabele sluis, met drijvende bolders. Een half uur later stonden we in het havenkantoor. Leo grapte dat hij een dure rekening verwachtte want, dat hij een rolls royce, een bentley en een jaguar zag. De havenmeester grapte terug dat de rolls zijn firmawagen was, maar de prijs van de haven bleek gelukkig normaal. Ook de koffie in het gezellige clubhuis was democratisch. Door de ramen zagen we de regen horizontaal voorbijvliegen. Ongelooflijk hoe dit soort weer, kletsnatte mensen samen doet lachen, grapjes alom over de Engelse ‘zomer’. Na de middag konden we de omgeving droog verkennen. Naast de haven een natuurgebied met waarschuwingsborden voor deep mud en aan de overkant van de rivier, als contrast, de indrukwekkende haveninstallaties van Felixstowe.
Donderdag bezochten we Harwich, niet op eigen kiel, maar van in de marina met het voetveer. De oude stad hadden we vlug gezien, kerk en vuurtoren waren gesloten. Dan maar 2 km verder stappen naar het nieuwe Harwich. Een Indiër vroeg of we met het cruiseschip kwamen! We lieten de sjiekere restaurants liggen en kozen voor de ‘Muppets’ waar de fish en chips lekker en betaalbaar waren.
En vandaag hangen we aan een boei op de river Deben. Ik heb het niet zo voor de beruchte, wandelende zandbanken bij de smalle ingang. Maar de havenmeester van Shotley Marina gaf ons een recent kaartje. Een waarschuwingspijl wijst naar een ondiepte ‘Yachts going aground here!’ Ik vond het maar eng, om ook op plaatsen waar je het niet verwacht, op enkele meters van de boot, zandrichels te zien bovensteken. Brr!! En het was niet bepaald vredig want we hadden 5 bft oost.
Pin Mill 5 augustus 2014

De 15 uur durende oversteek naarRamsholt Quay   8 augustus 2014
Woensdag ruilden we de boei van Pin Mill voor Shotley Marina. Onderweg begon het te stortregenen. Met zeilbroek, jas, laarzen en zwemvest aan vaarden we de sluis in. Oef, een comfortabele sluis, met drijvende bolders. Een half uur later stonden we in het havenkantoor. Leo grapte dat hij een dure rekening verwachtte want, dat hij een rolls royce, een bentley en een jaguar zag.
Ramsholt Quay   8 augustus 2014
Woensdag ruilden we de boei van Pin Mill voor Shotley Marina. Onderweg begon het te stortregenen. Met zeilbroek, jas, laarzen en zwemvest aan vaarden we de sluis in. Oef, een comfortabele sluis, met drijvende bolders. Een half uur later stonden we in het havenkantoor. Leo grapte dat hij een dure rekening verwachtte want, dat hij een rolls royce, een bentley en een jaguar zag. De havenmeester grapte terug dat de rolls zijn firmawagen was, maar de prijs van de haven bleek gelukkig normaal. Ook de koffie in het gezellige clubhuis was democratisch. Door de ramen zagen we de regen horizontaal voorbijvliegen. Ongelooflijk hoe dit soort weer, kletsnatte mensen samen doet lachen, grapjes alom over de Engelse ‘zomer’. Na de middag konden we de omgeving droog verkennen. Naast de haven een natuurgebied met waarschuwingsborden voor deep mud en aan de overkant van de rivier, als contrast, de indrukwekkende haveninstallaties van Felixstowe.
Donderdag bezochten we Harwich, niet op eigen kiel, maar van in de marina met het voetveer. De oude stad hadden we vlug gezien, kerk en vuurtoren waren gesloten. Dan maar 2 km verder stappen naar het nieuwe Harwich. Een Indiër vroeg of we met het cruiseschip kwamen! We lieten de sjiekere restaurants liggen en kozen voor de ‘Muppets’ waar de fish en chips lekker en betaalbaar waren.
En vandaag hangen we aan een boei op de river Deben. Ik heb het niet zo voor de beruchte, wandelende zandbanken bij de smalle ingang. Maar de havenmeester van Shotley Marina gaf ons een recent kaartje. Een waarschuwingspijl wijst naar een ondiepte ‘Yachts going aground here!’ Ik vond het maar eng, om ook op plaatsen waar je het niet verwacht, op enkele meters van de boot, zandrichels te zien bovensteken. Brr!! En het was niet bepaald vredig want we hadden 5 bft oost.
De havenmeester grapte terug dat de rolls zijn firmawagen was, maar de prijs van de haven bleek gelukkig normaal. Ook de koffie in het gezellige clubhuis was democratisch. Door de ramen zagen we de regen horizontaal voorbijvliegen. Ongelooflijk hoe dit soort weer, kletsnatte mensen samen doet lachen, grapjes alom over de Engelse ‘zomer’. Na de middag konden we de omgeving droog verkennen. Naast de haven een natuurgebied met waarschuwingsborden voor deep mud en aan de overkant van de rivier, als contrast, de indrukwekkende haveninstallaties van Felixstowe.
Donderdag bezochten we Harwich, niet op eigen kiel, maar van in de marina met het voetveer. De oude stad hadden we vlug gezien, kerk en vuurtoren waren gesloten. Dan maar 2 km verder stappen naar het nieuwe Harwich. Een Indiër vroeg of we met het cruiseschip kwamen! We lieten de sjiekere restaurants liggen en kozen voor de ‘Muppets’ waar de fish en chips lekker en betaalbaar waren.
En vandaag hangen we aan een boei op de river Deben. Ik heb het niet zo voor de beruchte, wandelende zandbanken bij de smalle ingang. Maar de havenmeester van Shotley Marina gaf ons een recent kaartje. Een waarschuwingspijl wijst naar een ondiepte ‘Yachts going aground here!’ Ik vond het maar eng, om ook op plaatsen waar je het niet verwacht, op enkele meters van de boot, zandrichels te zien bovensteken. Brr!! En het was niet bepaald vredig want we hadden 5 bft oost.
Harwich deden we met ZZW 5 soms 6 bft. Perfect zeilweer. Leo was in zijn element. Maar omwille van een hobbelige zee ook veel zout over de boot, rollen en blauwe plekken. Ik was dus meer dan gelukkig toen we ’s avonds een vrije boei vonden bij Pin Mill. Aperitieven midden op de river Orwell bij ondergaande zon, dat zijn van die momenten die je bewaart diep in je, om in de winter aan terug te denken. En dan die volstrekte stilte! Daarom wilden we zo graag nog eens naar de Engelse rivieren. Ook natuurlijk, omdat we nog ponden hadden van op de river Medway.
Gisteren trokken we met die ponden naar de bekende pub Butt&Oyster. Zonder modder aan je voeten lukt dat niet. Zoals gewoonlijk als er geen steiger is om te landen, stap ik als eerste uit en hou Citroentje met Leo erin aan het lijntje. Geen watersandalen deze keer maar op blote voeten want de zwarte stinkende mud is moeilijk weg te krijgen. Ik zakte meteen 15 cm in de blubber. Maar na enkele minuutjes hadden we voor Citroentje een veilig plekje en konden we naar de pub.  Als je in de pub iets gedronken hebt mag je zeggen dat je in Pin Mill was.
En vandaag waren we in Ipswich. Mooi zeiltochtje maar de industrie en het verkeer bezorgden ons heimwee naar Pin Mill en nu liggen we dus voor een derde nacht aan onze boei.
Pin Mill zal voor mij, voortaan, ook verbonden blijven met mijn nicht Gusta. Gisteren ontving ik hier het bericht dat ze plots is heengegaan, hartfalen. Ik ga je berichtjes missen Gusta.
Nieuwpoort  22 juli 2014

De haven van Gillingham verlieten we bij hoog water. Voor de Engelsen was het nog geen zeven uur. We waren dus alleen in de sluis, een makkie. De rivier hadden we ook voor ons alleen. Tien jaar geleden lagen we aan een boei bij de Medway Yacht club bij Upnor. Eens gaan kijken? Er was een boei vrij in diep water, dicht bij de landingssteiger. Daar haakten we aan vast. Leo haalde Citroentje uit de zak en spetterde  naar de club om te vragen of we daar konden blijven liggen. Nee, de eigenaar van de boei zou terug komen maar aan boei 619 mochten we, voor vijf pond, liggen. Wat later genoten we daar van onze favoriete bezigheid, rond de boot zwemmen, spelen met de stroming, douchen met warm water uit de douchezak… Na de middag wilde ik wel eens aan land voor een wandeling langs de rivier. Leo was het niet meer gewoon met een ‘vracht’ te varen en Citroentje spatte zijn rug nat. Het was weer even zoeken naar de goede gewichtsverdeling en waar we best onze benen kwijt raakten. Nog maar net aan het wandelen merkten we in de verte een nieuwe onweerswolk. Toch nog even naar het clubhuis. Toen we de barman vroegen of we nog tijd hadden, om voor het onweer, een biertje te drinken, kregen we als antwoord: “There is always time for a beer”. We hielden het toch maar kort. Net op tijd waren we op onze She voor het klank- en lichtspel begon.
En gisteren, 21 juli, was dus de dag van onze oversteek terug naar Nieuwpoort. Op de Thames konden we nog zeilen en in de monding zagen we op een zandbank een kolonie zeehonden met veel kleintjes. Magisch. Maar daarna was helaas de wind op, wel veel golven, kwakkelen dus, en flapperende zeilen. De beloofde wind kwam er pas toen we de Vlaamse banken naderden. Plots van 8 knopen naar 28 knopen met heel dreigende wolken vanuit het westen. Zeilkledij aan en door de heksenketel over de Oostdyck, de Buitenratel… van de ene zandbank naar de andere. Het duurt bij mij altijd weer een tijdje eer ik gewend ben aan het natuurgeweld en met vertrouwen de bewegingen van onze She kan zien en voelen. Wel een goed gevoel dat wij en boot dit aankunnen. Een paar uur later werden we door de branding de vaargeul ingeduwd. De vissers, die daar dag en nacht staan, richtten hun lampen op ons. We hadden onszelf wel eens willen zien vanop het staketsel, heen en weer rollend. Even later, na middernacht, aten we spek met eieren omdat Leo daar zin in had.
Gillingham, 19 juli 2014

Gillingham, 10 jaar geledenNieuwpoort  22 juli 2014
De haven van Gillingham verlieten we bij hoog water. Voor de Engelsen was het nog geen zeven uur. We waren dus alleen in de sluis, een makkie. De rivier hadden we ook voor ons alleen. Tien jaar geleden lagen we aan een boei bij de Medway Yacht club bij Upnor. Eens gaan kijken? Er was een boei vrij in diep water, dicht bij de landingssteiger. Daar haakten we aan vast. Leo haalde Citroentje uit de zak en spetterde  naar de club om te vragen of we daar konden blijven liggen. Nee, de eigenaar van de boei zou terug komen maar aan boei 619 mochten we, voor vijf pond, liggen. Wat later genoten we daar van onze favoriete bezigheid, rond de boot zwemmen, spelen met de stroming, douchen met warm water uit de douchezak… Na de middag wilde ik wel eens aan land voor een wandeling langs de rivier. Leo was het niet meer gewoon met een ‘vracht’ te varen en Citroentje spatte zijn rug nat. Het was weer even zoeken naar de goede gewichtsverdeling en waar we best onze benen kwijt raakten. Nog maar net aan het wandelen merkten we in de verte een nieuwe onweerswolk. Toch nog even naar het clubhuis. Toen we de barman vroegen of we nog tijd hadden, om voor het onweer, een biertje te drinken, kregen we als antwoord: “There is always time for a beer”. We hielden het toch maar kort. Net op tijd waren we op onze She voor het klank- en lichtspel begon.
En gisteren, 21 juli, was dus de dag van onze oversteek terug naar Nieuwpoort. Op de Thames konden we nog zeilen en in de monding zagen we op een zandbank een kolonie zeehonden met veel kleintjes. Magisch. Maar daarna was helaas de wind op, wel veel golven, kwakkelen dus, en flapperende zeilen. De beloofde wind kwam er pas toen we de Vlaamse banken naderden. Plots van 8 knopen naar 28 knopen met heel dreigende wolken vanuit het westen. Zeilkledij aan en door de heksenketel over de Oostdyck, de Buitenratel… van de ene zandbank naar de andere. Het duurt bij mij altijd weer een tijdje eer ik gewend ben aan het natuurgeweld en met vertrouwen de bewegingen van onze She kan zien en voelen. Wel een goed gevoel dat wij en boot dit aankunnen. Een paar uur later werden we door de branding de vaargeul ingeduwd. De vissers, die daar dag en nacht staan, richtten hun lampen op ons. We hadden onszelf wel eens willen zien vanop het staketsel, heen en weer rollend. Even later, na middernacht, aten we spek met eieren omdat Leo daar zin in had.
maakte onze Shewitch hier een draai in de sluis en hield er een verbogen preekstoel aan over. Dit jaar zijn we drie uur aan een wachtboei blijven hangen tot het verval nog maar 1 meter was. Omdat we proviand moesten inslaan gaven we de voorkeur aan een haven en we vonden het ook veiliger, gezien de voorspelling van zware onweders met bijbehorende rukwinden. Die kregen we gisteren bij zonsondergang met indrukwekkende luchten. Het zijn hier de heetste dagen van het jaar maar het water in de afgesloten haven nodigt niet uit tot zwemmen. Dus spuiten we ons nat met de waterslang en Leo wist me te verrassen met een waterpistooltje. Toen hij ’s avonds de kuip opruimde omdat de dreigende lucht weinig goeds voorspelde, spoot ik met het pistooltje op zijn rug. Waarop hij riep: “Vlug, het begint, het begint…” Ik krijg nu nog de slappe lach.
We blijven hier 2 nachten, het is voor ons halve prijs en volgens de ‘forecast’ komen er nog onweders. Leo had bovendien wat klusjes te doen. Het electronisch kompas stond ‘plots’ 90° verkeerd. En ik ben er echt niet aan geweest hoor! Onze She kreeg ook een poetsbeurt en zo merkte Leo een lange schram aan bakboordzijde?? Van de Border Force is het niet, die kwamen aan stuurboord. Dan misschien de havenmeester van Queenborough? Zijn bootje was nochtans goed ingepakt. Afin weer werk voor de komende winter.
Queenborough 17 juli 2014

Onze tweede verrassing op Engelse bodem was nog maar eens de Border Force, op zee deze keer. Met een pittige zes bft. (niet voorspeld) en vechtend tegen een zware zijstroming (spring) liepen we Ramsgate aan. Van een soort oorlogsschip kwam er een zodiac in onze richting vol mannen in ’t zwart. Ze kwamen naast ons varen aan de lage kant: waar we vandaan kwamen, hoeveel personen aan boord… De golven waren erg rommelig zodat we regelmatig water in de kuip kregen. Toen Leo zei dat we in Dover al door hun collega’s gecontroleerd waren deden ze een telefoontje en weg waren ze, ons achterlatend met natte voeten en natte jeans. Tja, we hadden onze zeilkledij niet aan.
In Ramsgate, veel duurder dan Dover, bleven we maar één nacht. Vandaar naar Queenborough was het motoren, veel te weinig wind, met nochtans dezelfde windvoorspelling als de dag voordien?
En nu liggen we eindelijk nog eens aan een boei bij Queenborough op de Swale, bijrivier van de Medway, die op zijn beurt bijrivier is van de Thames. In 2004 waren we hier met onze Shewitch. Eigenlijk mogen aan deze boeien geen boten hangen van meer dan 10 meter maar we riskeerden het toch maar. De havenmeester wilde het ‘little to long’ wel door de vingers zien omdat we een She hebben! We hebben nu dus een wiebelend huis, geen buren, alleen maar water om ons heen… en voorlopig hebben we nog geen behoefte om aan land te gaan.
Dover 15 juli 2014

Drie jaar is het geleden dat we nog eens het kanaal overstaken naar Engeland maar nu is het weer zover. Gisteren zijn we geland in Dover. En onze landing bleef niet onopgemerkt. De ‘Border Controle’ zat al in onze kuip voor we schoon schip gemaakt hadden, mannen volledig in het zwart, het leken wel piraten. Nadat ze alles over ons en onze She noteerden en nadat we hen ervan konden overtuigen dat we geen drugs, geen wapens en ook geen bergen cash geld mee hadden, was alles OK. Het bleken bovendien vriendelijke kerels te zijn en we hadden een leuke babbel. Even heb ik zelfs overwogen hen te vragen of ze iets in ons gastenboek wilden schrijven…
Dat was dan onze eerste verrassing op Engelse bodem. Fish and Chips hebben we nog niet gegeten maar wel overheerlijke chocolade cake in een coffee shop waar het internet veel beter was als dat van de haven. (De FTP poort stond natuurlijk weer toe in de marina.) En ondertussen hebben we toch maar weer mobiel internet gekocht, bij EE T-mobile deze keer, want we hopen de volgende dagen ook wel eens aan een boei te hangen.
Duinkerke, 12 juli 2014
Boot geladen voor een ‘reis’ van 1 of 2 weken, om 5 uur opgestaan, in de motregen uitgevaren, sms’je naar de havenmeester om te verwittigen dat onze plaats vrij is… en dan op zee vaststellen dat  de wind helemaal verkeerd zit voor de oostkust van Engeland. Dat was eigenlijk voorspeld maar wie niet horen wil moet voelen. Plan B dus, in tegenovergestelde richting dan maar naar Duinkerke, door een donkere, grijze, mistige wereld. Geen andere boten te zien. We hadden de zee voor ons alleen. Toen we ons, in een natte kuip, probeerden op te warmen met hete koffie, stak een zeehond enkele keren zijn kop boven water. Onmiddellijk kregen we dat goede gevoel: we hebben het goed, we hebben een boot, we zijn op weg, de zee draagt ons huis…
Om 10 uur lag dat huis in Duinkerke en genoten wij binnen van een uitgebreid ontbijt.
Dat wordt dan ons eerste nachtje vreemd dit jaar. Waar we de volgende dagen zullen verzeild raken weten wij zelf ook nog niet.
Nieuwpoort 21 juni 2014

Stilaan sijpelen er vragen binnen ‘Nog altijd op het land?’ ‘Krijgen jullie de landvasten niet meer los?’ En nee, de She ligt niet aan de ketting. We zijn geen smokkelaars. Maar familiale omstandigheden hielden ons thuis. We zullen dit jaar wellicht minder mijlen vreten maar we genieten des te meer van de tijd die we aan boord zijn.
Zoals vandaag, begin van de zomer, voor het eerst de zee op met het nieuwe grootzeil. Onze She had bijna een maand niet mogen varen en dat hebben we geweten. Julia, de stuurautomaat, beweerde dat ze geen kompas meer had en de rolgenua vertikte het om uit te rollen. Maar na wat onderhandelen met de kapitein was alles vlug bijgelegd.
Er is dus toch wel een verschil tussen Leo zijn vriendinnen. Als ik hem enkele dagen niet gezien heb werkt alles juist beter.
Het grootzeil, dat is zijn geld waard, kwaliteitsdoek, degelijk stikwerk en mooi strak. Onze She kan weer ietsje sneller en scherper. Hopelijk hebben we nog veel mijlen te goed samen.
Nieuwpoort 31 maart 2014

Onze She drijft weer. Geen stress dit jaar, want het weer was uitzonderlijk rustig en het was ook al de negende keer dat we haar te water lieten. Dat wil zeggen dat ze ons al acht jaar over de zeeën draagt. Tijd om even door logboek en gastenboek te bladeren, veel mooie tochten en prettige ontmoetingen.
We zijn benieuwd wat er zal komen op de nog lege bladzijden…
Om te beginnen gaan we zoals elk jaar weer een paar volgepropte auto’s met noodzakelijke en minder noodzakelijke spullen aan boord brengen, de eeuwige kluslijstjes verder afwerken, veel poetsen en ook spaarcentjes tellen want de kleermaker komt haar maten nemen (nieuw grootzeil), de vuurpijlen zijn vervallen, een stootkussen is lek, de ankerwinch heeft wat onderdelen nodig en wie weet wat we nog allemaal ontdekken. Maar ze geeft er ons heel veel voor terug; een moeilijk te beschrijven, maar heel intens gevoel van vrijheid, het andere leven.
Beetje gek eigenlijk want op het land hebben we veel meer comfort en op de boot is de woonruimte wel erg beperkt. Gelukkig maar dat Leo en ik beetje gek zijn.