Onze SHE
Bemanning
Thuishaven
Contact
Links
AIS
Reactie sturen Winlink
  
     Foto: Roscoff
 

Affligem 31 december 2015
Ons laatste berichtje van dit jaar, niet vanop het water maar vanop het land. De wensen voor 2016 zijn volop aan ’t binnenkomen. De papieren kaartjes koester ik nog steeds. Nostalgie. Maar meer en meer krijgen we er door de ‘lucht’: skype, email, WhatsApps, Facebook enz. Wedden dat er in 2016 nog andere media bijkomen?
Sinds dit jaar komen er verschillende van over de oceaan. Warme wensen, letterlijk en figuurlijk. Vooral Leo, is daar jaloers op. Zeker nu we allebei zwaar verkouden zijn. Maar we werken aan onze dromen voor 2016. We hebben een practormodem en een tweedehands satelliettelefoon  op de kop kunnen tikken. Onze zoektocht naar een verzekering met werelddekking lijkt eindelijk resultaat op te leveren. Nu maar hopen dat iedereen gezond blijft. Want dat is toch het allerbelangrijkste.
En dat wensen we jullie dus ook allemaal van harte. Een gelukkig en gezond 2016 en dat er een droom is om te dromen, en ook eentje die uitkomt…

    Foto: Wonen op het land in Tagus Yacht Center

Affligem 27 november 2015
Op vrijdag 27 november, voor dag en dauw, onder een mooie sterrenhemel namen we afscheid van onze She. De taxi was 5 minuten te vroeg, wij een kwartier. De vriendelijke jonge man reed met een auto uit de jaren stillekes, oud model, doorgezakte zetels, maar we leerden onderweg nog wat over Portugal. ‘Kijk, een collega’ zei Leo toen we in Lissabon een andere taxi zagen. ‘Nee geen maat’ en ze zouden elkaar nooit groeten, kregen we te horen. Eigenlijk konden ze elkaar niet uitstaan, die van ’t stad en die van daar rond. Toen we vertelden dat de mensen in Portugal, naar ons toe, allemaal zo vriendelijk waren, vertelde hij dat er geweldig veel jaloezie heerst onder de mensen? Daar hebben we al die tijd niet veel van gemerkt. In ‘Tão Bela’, onze pastelaria, ging het er altijd gezellig aan toe. Mensen kwamen er naar de TV kijken, vooral voetbal, je kon er alle mogelijke drankjes krijgen, de krant van de dag lag er en ik nam er uit gewoonte een taartje. We werden er altijd vriendelijk ontvangen en dat maakte dat we de pastelaria niet zonder bezoekje voorbij wandelden of fietsten. Onze laatste dag in Amora gingen we nog wat consumeren bij andere kleine commerçanten. Hier een aperitief, daar een hapje eten en weer ergens anders een galao. Want ik voelde me wat schuldig omdat we vaak gingen eten in de self service van de supermarkt. Waarschijnlijk worden daar alleen multinationals goed van.
Toen we op het vliegtuig stapten voelde Leo zich wat onwennig. Als we met de She of de Mus aan een grote trip beginnen krijgt de motor een controle, wordt de brandstof aangevuld… Nu moesten we maar hopen dat de technici van Ryanair hun werk even plichtsbewust doen. Het voelde ook vreemd, om op een half uur over de golf van Biskaje te vliegen. Met de boot deden we daar drie dagen en drie nachten over.
Natuurlijk hebben we het moeilijk om van 19 graden Celsius over te schakelen naar 5 graden en… Leo is in heel zijn leven nog nooit zoveel kms gescheiden geweest van zijn grote liefde, zijn She. Niet happy dus.

    Foto: Amora, terug op het land.

Amora (Tagus Yacht Center) 14 november 2015

Afscheid nemen, we hebben het al een paar keer met hartzeer gedaan. De havens waar we het liefste woonden waren Aveiro, Nazaré en Parque das Nações. In Parque das Nações lagen we 27 dagen. Dan ‘voel’ je echt het afscheid. Voor de laatste keer naar Alfama, voor de laatste keer naar het cafeetje aan de Taag, nog even langs de receptie en de gastvrije marineiros... 12 november was er vlugger dan verwacht. Een windstille, zonnige, warme dag. Na twee uurtjes motoren vonden we in Seixal de vaargeul naar Tagus Yacht Center en die was, zoals beloofd op internet, heel goed afgebakend. Gelukkig maar, want bij eb rest er niet veel water. De ontvangst was hartelijk. Maar we ondervonden al meteen dat men het hier in het zuiden, niet zo nauw neemt met de tijd. Even wachten duurde twee uur. En Leo mocht niet zelf naar de travellift varen. De boot werd met touwen naar de juiste plaats getrokken. Hiervoor was bijna de hele ‘familie’ actief, hond inbegrepen. Het is hier namelijk een familiebedrijf en dat zorgt voor een prettige sfeer. We kennen al Rafael (de manager), broer Fernando en nog wat neven. Uit het water tillen was millimeterwerk en eens op het droge werd onze She onder handen genomen met de hogedrukreiniger. Daarna kregen we te horen dat het te laat geworden was om verder te werken. We mochten dus slapen in onze boot, maar wel in de travellift. Zo’n overgang tussen water en land hadden we nog nooit. Gisteren, vrijdag de dertiende, zouden we op een stoel gezet worden. Vanaf acht uur ’s morgens mochten we ons klaar houden. Pas tegen de middag zette de travellift zich in beweging. En Rafael was meer dan een uur bezig om de boot helemaal te ondersteunen zoals hij het wilde. In Nieuwpoort doen ze elk half uur een boot. Hier doen ze één boot per dag.
Vanaf vandaag zijn we dus liveaboards. We gaan twee weken wonen op een boot op het droge. In het water is prettiger maar het bevalt ons hier wel. Geen luxe, eerder wat rommelig, wel veel ruimte rond de boten en een Lidl dichtbij. We weten nu al dat die veertien dagen te vlug voorbij zullen zijn.
En dan kan ik het niet laten even te melden dat we niet goed zijn van de gebeurtenissen in Parijs.

    Foto: Parque das Naçöes, wonen op een boot.

Lissabon – Parque das Nações    4 november 2015
Gedurende 14 jaar lagen we met onze boot in de VVW haven te Nieuwpoort en we voelden ons daar thuis. We kenden heel wat mensen, sommigen kenden we beter en sommigen kenden we heel goed. Er waren ook boten die nooit vaarden. De zogenaamde drijvende appartementen.  Daar moest ik even aan denken nu we hier zo lang in ’t water liggen zonder te varen. Gelukkig hebben we het hier nog altijd naar onze zin en voelen we ons hier ook thuis. De drie supermarkten in de nabijheid kennen we ondertussen binnenste buiten. Voor bier fietsen we naar de Lidl. Fruitsap kopen we in de Pingo Doce. Daar staat een machine die de sinaasappelen voor je neus perst, je kan het hele proces zien. Als ik er een fles onder hou, voel ik me telkens weer een beetje kind op Sinterklaas. Ik wilde dat Leo mij filmde bij de machine. Dat vond hij erover, maar hij heeft het toch moeten doen.
Enkele dagen geleden kwam Bobby hier toe met zijn Karolina. Hij vond de terrasjes in de buurt wel duur naar Portugese normen en daarom namen we hem mee naar ons cafeetje aan de Taag. Reuze gezellig. Allemaal vriendelijke gezichten. We zijn er lang blijven plakken. Babbelen over de plannen met de boot, de familie, de vluchtelingen, democratie, de macht van het geld, vrijheid… Plots stond er een man op die wegging. Na een groet aan de aanwezigen zei hij tegen ons ‘Welcome in Portugal.’ We wisten even niets te zeggen. Wat had hij begrepen van onze conversatie in het Engels?
Gisteren vertrok Bobby naar huis (Duitsland) voor enkele weken. We gaan hem missen. Deze morgen aten we ‘zijn’ spek met eieren want hij kwam de overschot van zijn voedselvoorraad brengen. In Nazaré brachten Hélène en André van de Allegra ook al vis en nog wat andere spullen. Al de mensen die we naar huis zagen vertrekken deden dat tegen hun zin! Wij vliegen op 27 november naar België. Toen ik gisteren op internet ging kijken met welke trein we van Zaventem naar Aalst konden rijden, wilde Leo daar nog niets over horen.
Er zijn hier nog maar weinig boten bewoond, twee Fransen, twee Duitsers en één Engelse. En kwestie contact blijft het bij een beleefd knikje in het voorbijgaan. Er was wel een Franse boot met een poes en die was heel sociaal. Ze sprong van de ene boot op de andere en voelde zich overal thuis. Ze kwam regelmatig op onze boot bedelen voor wat aandacht. Maar haar boot is vertrokken. Geen poes meer. We hebben een periode van slechter weer gekregen de laatste dagen. De wandelingen en fietstochten waren dus wat korter maar ik heb al enkele kanjers van boeken gelezen uit de bib van de haven. Er zitten gelukkig Nederlandstalige bij. Ik geniet van het lezen. Dat is iets waarvoor ik vroeger niet veel tijd had. Er waren altijd nuttiger bezigheden die moesten gedaan worden. Het begrip tijd heeft hier een heel andere dimensie. Normaal moet je op een boot een tochtplanning maken voor de volgende dagen, navigatie, havens, meteo… Maar nu we in een drijvend appartement wonen hoeft dat zelfs niet. En Leo, die vindt gelukkig altijd klusjes waarmee hij kan bezig zijn.

    Foto: Parques das naçöes

Lissabon 25 oktober 2015
Parque das Nações is al een beetje onze thuis geworden. Ik voel me zo relax dat ik zelfs vergeet naar het weerbericht te kijken. We wonen hier in een zogenaamde futuristische stad aan de oostkant van Lissabon, op de terreinen van de Wereldtentoonstelling van 1998.  Buiten de paviljoenen, veel flatgebouwen, winkels, kantoren, tuinen, restaurants, zijn er veel café’s natuurlijk. Een kerk heb ik nog niet gevonden. En een stamcafé hebben we hier ook nog niet. Vlakbij de haven zijn ze te deftig en te prijzig. Maar met onze fietsjes ontdekten we een tentje langs de Taag, richting Alfama, waar een biertje en een wijntje samen 1,5 euro kosten. Toen Leo te kennen gaf dat uit het flesje goed was, leek het alsof we ‘aanvaard’ werden door de andere gasten. We gaan er zeker nog terug.
Ondertussen is Leo 65 jaar geworden, senior dus. Vanaf nu mag hij goedkoper binnen in musea. Het museum van de Fado in Alfama betaalde hij nog de volle prijs. We hoorden daar al heel wat fado in onze koptelefoon en ik betwijfel of we nog naar een Fado-avond zullen gaan. Het is niet echt zijn ding. We genoten wel van een orkestje op een plein in de oude stad. Ik was Leo verloren. Dat gebeurt vaak als ik wat achterblijf om foto’s te maken. Net toen ik een sms dacht te sturen zag ik hem zwaaien van achter een biertje. Voor mij stond er al een witte wijn klaar, zoals gewoonlijk tot aan de rand toe vol.
Voor zijn verjaardag gingen we eten bij de Chinees in shopping Vasco da Gama, een uitgebreide Chop Choy kip, heel lekker, 11 euro voor ons tweeën, drank inbegrepen. Nadien trokken we naar AKI, een ‘Doe het zelfzaak’. Daar kon Leo wat speelgoed uitzoeken. Hij vond helaas niet alles wat op zijn verlanglijstje stond. Maar onze fietsjes hebben nu wel voor- en achterlicht zodat we ons niet meer moeten haasten om voor donker weer thuis te zijn als het gezellig is.
We trakteerden ook de mannen aan de poort van de haven. Ze zorgen voor de veiligheid, het aanpakken van nieuwkomers, ze controleren de onbewoonde boten, ze geven de eenden eten en spuiten daarna weg wat de eenden achterlieten op de steiger. Ze zijn altijd heel vriendelijk als je hen passeert. ‘Eu trado no meu aniversário’ las Leo van zijn briefje, toen hij zes biertjes gaf. ‘Happy birthday’, zei er eentje, wat ze in het Portugees zeiden kan ik niet navertellen.

    Foto: Welkom in Lissabon

Lissabon 16 oktober 2015
Luis vond het niet prettig dat we afscheid namen van Nazaré. Toen ik zei dat er andere boten en andere mensen zouden komen, antwoordde hij dat dat niet hetzelfde was. En hij hield onze handen geruime tijd vast.
Van Nazaré naar Peniche konden we nog eens echt zeilen, noorderwind, lang geleden dat de motor niet moest helpen. Onze She rolde wel in de deining. Rug- en buikspieren waren dus de hele tijd actief om het evenwicht te bewaren. We werden gevolgd door de Karolina, 39 voets zeiljacht van een Duitse solozeiler. Die was blij met ons gezelschap voor het geval hij in een net zou varen. We zagen inderdaad veel vistuig.
In Peniche kregen we onmiddellijk de politie op bezoek. Bootpapieren, ID… of we dieren aan boord hadden. “Een muis” zei Leo. Toen hij niet uitgelegd kreeg dat het een knuffel was, toonde ik Knabbeltje, waarop de man het paspoort en de vaccinatiedocumenten vroeg! Daarom zijn we zo graag in Portugal. Ze hebben hier gevoel voor humor. Peniche kenden we al van ons Musreis en gaf meteen een goed gevoel, maar de bezoekerssteiger deed dat niet. Heel wiebelig en we lagen gestapeld. Slechte nacht gehad. Cascais was het andere uiterste. Heel comfortabel. We hadden Bobby van de Karolina te gast bij de spaghetti. Gezellige avond in de kuip, blote armen en benen tot ’s avonds laat. In ons gastenboek staat zijn mooie bootstempel als aandenken. Cascais bekoorde ons en daarom bleven we 2 nachten. Wandelen langs het fort, flaneren in de autovrije straten, een etentje en zoeken naar een Vodafone shop om wat extra uitleg i.v.m. ons Portugees mobiel internet. Want een Portugese website, dat blijft moeilijk voor ons. Voor een wandeling langs de rotskust naar Boca do Inferno (mond van de hel) hadden we ook nog tijd.
Maar deze morgen verlieten we Cascais voor onze laatste etappe dit vaarseizoen. We hebben Lissabon gezien van op de Taag en liggen nu in Parque das Nações. We blijven hier wonen tot we uit het water gaan op 12 november. Het bevalt ons hier. We liggen heel rustig en er is een grote supermarkt in de buurt. Voorlopig nog geen plannen voor uitstappen. Waarschijnlijk wordt het eerst twee dagen cocoonen want er komt nog eens stormachtig weer aan met overvloedige regenval.

    Foto Nazaré op de vuurtoren.

Nazaré 11 oktober 2015
Ik kan me niet herinneren dat Leo en ik ooit een stamcafé hadden. Nu is het dan zover. Hier in het haventje van Nazaré, bij Luis, kan je ons elke dag vinden. Soms zijn er andere zeilers, maar vissers of arbeiders van de werf zijn er alle dagen. Ze komen er ontbijten, iets drinken, TV kijken, gezelschap zoeken… Dat doen wij dus ook en vaak probeert men ons wat Portugese woorden te leren maar we vinden de uitspraak zo moeilijk. Gelukkig spreekt Luis een beetje Engels. Het probleem van de menukaarten in de restaurantjes lossen we op door telkens te gaan eten waar er afbeeldingen van gerechten omhoog hangen. In de straatjesdoolhof in Nazaré vindt iedereen zijn gading. Je kan er eindeloos ronddwalen en steeds weer verrast worden door schilderachtige geveltjes, azulejo’s, wasgoed of leuke winkeltjes. Gezellig stadje en goed beschutte haven. We blijven hier nog even wonen. Wat een luxe om veel tijd te hebben. We leerden van Dody, Duitse vrouw die hier al enkele jaren op haar boot op het droge woont, dat je de tijd moet nemen om een streek en de mensen te leren kennen en dat je moet genieten van ‘het niets te doen hebben’. Ze heeft nochtans werk genoeg aan haar boot. Leo ging haar zelfs een paar uurtjes helpen.
Als we verder naar het zuiden varen zullen we toch weer een periode kiezen met geen te hoge deining. Woensdag is er voor Figueira da Foz, onze vorige haven, een vissersboot gekapseisd. Vijf vissers hebben het niet gehaald. De haven is enkele dagen gesloten geweest. Hier was er gisteren een steiger die op stap ging. Ketting gebroken. Twee grotere zeilboten moesten tegen een vissersboot gaan liggen. Onze steiger heeft het gelukkig gehouden. Blijkbaar is de ketting hier vernieuwd en kan die wel wat wind hebben. Mijn fietsje had minder geluk. Het stond klaar om te gaan winkelen maar werd van de steiger geblazen. Met een dreganker van onze Engelse buren kon Leo het bovenhalen. Het heeft gezwommen in zout water maar ik kan toch weer fietsen.

    Foto: Nazaré, het strand.

Nazaré   3 oktober 2015
Al 15 dagen zonder regen en de laatste week ook een uitzonderlijk lage deining. Gelukkig maar want verschillende havens langs deze kust zijn moeilijker aanloopbaar of zelfs gesloten bij hoge deining. Bij Figueira da Foz was de oceaan zelfs bijna glad. We hadden er drie heel rustige nachten en ook mooie zomerdagen. Alle dagen trokken we naar de overdekte markt voor fruit, groenten, vlees of vis. We slenterden door de straatjes, dronken een galao, snuffelden in een bazaar en Leo kocht weer twee leesbrillen want de groene… daar zwemt waarschijnlijk een vis mee rond. Ik stapte tot aan de vuurtoren van Cabo Mondego en dat liep niet helemaal zoals verwacht. Waar Farol stond, op de kaart in mijn smartphone, vond ik de overblijfselen van de oude vuurtoren. Een heel eind verder stond er nog een Farol, dat zou hem zijn. Maar die liep ik voorbij, zoekend naar stukjes kaap voor op de foto. Eigenlijk is de kaap één grote cementfabriek. Na veel extra stappen bergop en bergaf vond ik toch de vuurtoren en was nog net op tijd in het havenkantoor om de toegangsbadge in te leveren.
De tocht naar Nazaré was, wegens te weinig wind, weer motoren, maar Leo kon op korte tijd wel twee grote makrelen vangen. Toen wilde ik dat hij stopte met vangen want genoeg is genoeg.
Nazaré beviel ons direct. De Nederlanders van de Allegra hielpen aanleggen, Helder de havenmeester was één en al vriendelijkheid, één week kost 76 euro, de meeuwen schijten de steigers vol, het sanitair is verwaarloosd, het winkel-cafeetje is super gezellig, we liggen heel beschut in een hoekje van de havenkom bij de vissers, Nazaré is schilderachtig, gezellig en op tien minuten fietsen. Kortom, wij vinden het hier een goeie plek om te wonen. Er zijn hier trouwens overwinteraars in het water en op het land, heel voordelig.
Misschien is het dan nu het moment om te vertellen dat onze boot, half november, uit het water gaat. We reserveerden bij Tagus Yacht Center, ten zuiden van Lissabon. Hopelijk voelen we ons daar even goed thuis als hier. We mogen op de boot wonen op het droge en we mogen zelf aan de boot werken. Er zijn daar meer mensen die op hun boot wonen, live-aboards, en er is een luchthaven in de nabijheid. Met de feestdagen zullen we thuis zijn. 

    Foto: Haventje van de club Avela.

Aveiro 28 september 2015
Aveiro heeft ons meer dan eens weten te verrassen. Om te beginnen deden we de aanloop met afgaand water en dat zorgde aan de monding van de ria voor rafelingen, kabbelingen en stroomversnellingen. We moesten 6 mijl stroomopwaarts en soms viel onze snelheid terug tot minder dan een knoop. Na 3 uur waren we dus heel blij de steiger van Avela te zien en enkele clubleden stonden klaar om aan te pakken. Vriendelijke mensen, rustige plek! Tof! Het eenvoudige clubhuis, in een oud gebouw van de visserij, beviel ons meteen en nog meer toen we voor een groot glas wijn 0,5 euro betaalden. Drie nachten betalen, de vierde gratis. Waw! We trokken elke avond naar het clubhuis. Zaterdagavond babbelden we met Antonio. Hij trok ooit met een Belgische vriendin, liftend, naar India. Gisterenavond werden we uitgenodigd op de barbecue, vlees, wijn, alles gratis. We ontmoetten er Lulu en Jacques, een Frans stel die hier op hun zeilboot wonen. Inderdaad een goeie plek om te wonen, rustig, heel goedkoop en je maakt zo vrienden. Vandaag nam Lulu ons met de wagen mee naar de supermarkt. Wat een comfort.
Aveiro, het Venetië van Portugal, ligt op een kilometer van hier. We trokken er verschillende keren naar toe op onze fietsjes. Gezellig stadje. Maar voor een rondvaart met de slanke moliceiros bedankten we toch. Wel bezochten we de kathedraal en ook het Antigo Convento de Jesus want dat was gratis op zondag. Toevallig was er ook de maandelijkse rommelmarkt die onze wandeling door de oude straatjes nog kleurrijker maakte.
Ook heel toevallig, is het net nu, de tweede hoogste springvloed van het jaar. Bij hoog water kunnen we enkel met laarzen aan land omdat het water dan over de dijk gaat. Morgen willen we verder naar het zuiden. Dat gaan we zeker doen met afgaand tij.

    Foto: Brug in Porto.

Porto 24 september 2015
We sliepen al vier nachten in Douro Marina, onze duurste haven tot nu toe, gelukkig nog eens halve prijs voor ons. Porto ligt 3,5 km verder stroomopwaarts. Wij verblijven hier in Afurada, een oude vissersgemeenschap. Het contrast tussen de moderne haven en het dorpje kon niet groter zijn. Ik haalde daarnet onze lakens uit de droogkast. Een paar honderd meter verder hangt de was van de plaatselijke bevolking aan de ‘gemeentelijke’ wasdraad. Grote houten staken, op hun plaats gehouden door zware stenen, lijnen kris kras door elkaar, broeken, hemden, lakens, matten… alles wappert in de wind. Heel de dag door zijn er vrouwen bezig met hun was in de grote overdekte wasplaats en even verder zitten de vissers hun netten te controleren en te drogen.  Er zijn maar een paar straten in het oude gedeelte van het dorp en bij gebrek aan een tuin zitten de mensen op straat. Er zijn wel veel café’s en elke dag gaan we in een ander café een porto drinken voor 1 euro. Supervriendelijke mensen! Bij de enige bakker kosten broodjes 12 cent en ze zijn nog lekker ook. We genieten van Afurada maar we zijn natuurlijk ook naar Porto geweest. Met de ferry naar de overkant en dan met de oude tram tot midden in het mierennest. Echt heel veel toeristen in Porto! We liepen over de Ponte D Luis, een Eifeltoren op zijn kant, geweldig panorama maar ook de constructie van de brug boezemt ontzag in. Verder bezochten we de kathedraal, bewonderden de azulejo’s in de hal van het station en dwaalden door de straatjes. Heel hoge huizen deze keer, allemaal met balkonnetjes en overal wasgoed. Lekker en goedkoop eten was geen probleem.  We trokken ook met de fietsjes naar Porto en fietsten zo lang langs de Douro tot we de zes bruggen gezien hadden.  De meeste toeristen bekijken de bruggen vanuit de boot. Maar wij hadden nood aan wat beweging.
We genoten van ons verblijf aan de Douro, morgen verder naar Aveiro.

    Foto: Bayona, de haven.

Povoa de Varzim   19 september 2015
In Vigo lagen we dus goed beschut voor het zware weer of ‘goed geschud’ zoals Leo zei. Verder dan de oude stad, de supermarkt en de Media Markt zijn we niet geraakt. De kathedraal was gesloten maar het zwembad was alle dagen open en bovendien gratis voor ons. Dat werd baantjes trekken.
Donderdag vaarden we naar Bayona. De wind was gekalmeerd maar er waren nog wel golven. Die zorgden voor veel schuim bij de eilanden waar we langs moesten. Beetje eng. Bayona zelf lag er vredig bij achter het schiereiland met de indrukwekkende vesting. Dank zij de zon, en ook omdat Leo de oceaan nog eens had mogen proeven, kwamen we echt in vakantiestemming. Door de straatjes dwalen, goedkoop eten in een gezellig restaurantje en Leo was zelfs bereid drie kerken binnen te gaan. Tot mijn verrassing vond ik een beeld van de heilige Jacobus, op zijn paard, als morendoder. Waw! Daarna wilde ik de stenen maagd nog beklimmen maar daarvoor bedankte Leo. Zijn linkervoet is nog altijd niet OK. De Virgen da Roca is een granieten beeld van Maria, 15 m hoog, met een boot in de hand. Eerst langs een kruisweg, tevens GR pad, naar boven, 145 treden. Daar mocht ik voor 1,5 euro, in het beeld, de wenteltrap op en naar boven tot in het bootje. Eens iets anders dan een vuurtoren.
Gisteren vaarden we naar Viana do Castelo. En we voelden ons meteen in Portugal. Onze eerste galao voor 1 euro. Huizen in manuelstijl, azulejo’s en spotgoedkoop brood. ’s Avonds waren we te gast op de Jacaranda bij Brendan en Ann, sympathieke Ieren, die al enkele jaren op hun boot te Viana wonen. ’s Nachts ondervonden we dat het er prettig wonen was. De boot bewoog nauwelijks, geen gepiep of gekraak, zelfs geen treinen op de nabij gelegen Eiffel brug. We weten nu dat de eerste trein van de dag om 4 uur langs komt.
Ondertussen zijn we in Povoa de Varzim. Even leek het erop dat we vandaag gingen kunnen zeilen maar de pret duurde maar 2 uurtjes en toen mocht de motor het werk weer doen. Meestal komt de Nordate (noorderwind) pas in de namiddag maar dan blaast hij meteen goed door.
Vandaag dronken we al vinho verde, morgen naar Porto.

    Foto: Voor het rotweer in  Vigo schuilen.

Vigo 15 september 2015
San Adrian was nog rustiger dan we konden vermoeden. Het leek of we op een meer in de bergen lagen. Alleen de mosselboten brachten het water soms in beweging. We bleven er 5 nachten. Met de fietsjes naar de superette, op bijna 2 km, was onze vaste daguitstap. De eigenares begon telkens een hele uitleg in het Spaans. We konden haar uitleggen dat we inderdaad met de boot waren maar niet van Duitsland.   We fietsten ook naar de nabijgelegen dorpen om daar de café’s te proberen. Dat was meestal een meevaller en we waren blij dat we een geldautomaat vonden. Zonder paraplu of regenjasje gingen we nooit op stap, want wolken en een bui lagen altijd op de loer. Maar dat was niets in vergelijking met de stortregens en de rukwinden die we hier in Vigo te slikken krijgen. We hadden het zien aankomen op de weersites en daarom kozen we voor Vigo. San Adrian hadden we ondertussen wel gezien.
Gisteren maakten we gelukkig nog een lange wandeling door de oude stad. We lieten ons zelfs verleiden tot een etentje in een smal straatje, vol tafeltjes, kuierende toeristen, straatmuzikanten en zon! Na 5 dagen op de boerenbuiten was dat echt leuk. Maar nu zitten we zowat opgesloten in de boot. De wind huilt, de regen klettert op dek en luiken, de fenders tjirpen, de boot wiegt constant en soms bibbert alles. Nog een hele nacht van dat. Pas morgen zou het kalmeren. Leo heeft deze namiddag pannenkoeken gebakken om de bemanning wat op te monteren.

    Foto: Ria  de Aldan.

San Adrian de Cobres    10 september 2015
Ria de Aldan was een droom, zowel de omgeving als het weer. Drie zonovergoten dagen na elkaar en dat zelfs zonder die krachtige dagelijkse namiddag- of avondwind. Ook geen invasie van mist deze keer. Een echt deugddoende adempauze tussen al die grillige en onvoorspelbare Galicische weertoestanden.
Wat doe je zoal drie dagen achter je anker? Zwemmen, douchen met de douchezak, opdrogen in de zon, met Citroentje naar het land…Het mooiste vond ik de avonden, drankje in de hand, naar lucht en water kijken, de kleuren zien zachter worden, zon weg, water glad, rust!
Dinsdag zou, wat het weer betreft, een overgangsdag worden. We vertrokken naar Ria de Vigo. Een paar kapen ronden en we zouden ons geliefde Praya de Nerga (Musreizen) zien van op het water. Niet dus. Vanuit de oceaan kwam de mist aangekropen. Eerst werden de Cies eilanden volledig toegedekt en dan sloop de mist verder richting Vigo. Het was ijdele hoop de mist voor te blijven. De laatste mijlen voor Cangas had hij ons te pakken. Brr! Pas helemaal op het einde zagen we de haven. We kregen een plekje op de kop van een steiger vlak bij de ferry’s. Zowat elk kwartier werden we door elkaar geschud. Daarom werden de landvasten met de rubberen schokbrekers nog eens boven gehaald.
Cangas zelf vonden we de moeite. Weer een wirwar van straatjes en trappen, toch weer anders, niet voor de toeristen deze keer, authentieker. We bleven er maar rondlopen tot we bij een kapster belandden. Daar heeft Leo heel wat van zijn krullen achter gelaten. Hij kwam er buiten als een echte don.
Van Cangas zijn we, door de regen, naar San Adrian de Cobres gevaren, onder de 38 m hoge brug door, tot helemaal achteraan in de Ria de Vigo. Een klein haventje is het hier, spotgoedkoop, heel rustig. Ook hier wonen we graag. 

    Foto: Springvloed in Combarro.


Ria de Aldan  5 september 2015
Combarro heeft ons deugd gedaan: goede ligplaats in de haven met een She die eens niet aan haar landvasten rukte en een schilderachtige oude stad met overal graanschuurtjes op paddenstoelenpoten tot vlak bij het water. Wel wat toeristisch maar niet overdreven en als het Keltisch is kan ik wel wat hebben. Net zoals Bretagne en Cornwall heeft ook Gallicië, Keltische roots en de bewoners zijn er trots op. Ik ben heel wat toeristenwinkeltjes in en uit gelopen om een muurplaatje met een mooie Triskele te vinden. Voor Leo werd het een T-shirt, met Keltische tekens, en we vonden ook een terrasje aan het water waar we bier dronken voor 1 euro terwijl we konden wegdromen bij Ierse muziek. Combarro kon ons echt bekoren maar we zijn trekkers en dinsdag zeilden we naar de luxueuze jachthaven van Sanxenxo. Niet dat we zo van luxe houden maar het is een Transeurope Marina en dus krijgen wij er halve prijs. Het deed me wat aan Monaco denken, megajachten tot 45 meter! Een metershoge dam zorgde ervoor dat we heel rustig lagen maar toch was het slapen lastig want de futuristische disco’s rond de haven zorgden voor kabaal tot 6 uur ’s morgens. De wasmachine en droogkast waren dan weer wel goed en wandelend door de straten ontdekten we winkels volgepropt met allerlei spullen waar het prettig rondsnuffelen was. In een speelgoedwinkel kochten we leesbrillen voor Leo, eentje flashi groen en eentje paars. Daar zochten we al even naar want zijn beste bril is in het water gevallen en gezonken, net zoals onze emmer, onze radarreflector en een wasknijper. We hebben al die dingen kunnen vervangen maar deze voormiddag moesten we op zoek naar heel wat anders. Voor ons vertrek uit Sanxenxo gingen we toch nog even naar het havenbureau om een vergunning aan te vragen voor het bezoeken van de Cies eilanden. Die liggen in een natuurpark en je mag er niet zomaar naar toe met je eigen boot. Voor het dossiertje vroeg men vlaggenbrief, vaarbewijs, identiteitskaart… En toen ontdekte Leo dat hij zijn ID niet meer had!! Een telefoontje naar de politie hielp ons niet verder. Wij terug naar al de winkels waar we aankopen gedaan hadden want Leo zijn ‘kaarten’ durven nog al eens uit zijn portefeuille vallen. Bij de overdekte markt, bij de groenten hadden we succes. De drie vrouwen waar we eergisteren een voorraad groenten insloegen lachten toen ze ons zagen komen. De ID van Leo was bezorgd bij de ‘plaatselijke politie’. Blijkbaar bestaan er hier ook verschillende soorten politie. De conversatie ging echter moeilijk en Maria Cruz, toeriste uit Gijon, bood zich aan als tolk. Zij wandelde met ons tot bij de politie en daarna kochten we bij de groenten vrouwtjes een hele voorraad fruit en groenten.
We hebben ons drijvend huis nu in Ria de Aldan gelegd, weg van de disco. Ze voorspellen minder wind. We hopen hier dus goed te slapen achter ons anker. En we zijn van plan hier even te blijven want het is eindelijk nog eens warm genoeg om met plezier te gaan zwemmen

Foto: Poetsen in A Pobra do Caramiñal.

Combarro 30 augustus 2015
Weer 5 dagen verder, waarvan 4 regendagen in A Pobra do Caramiñal. Dinsdag viel nog mee. We bleven droog bij ons bezoek aan de kleurrijke markt, waar we heel wat kochten, allemaal in het Spaans en met gebarentaal. Woensdag en donderdag was er zoveel wind en regen dat we enkel uit de boot kwamen voor de supermarkt, de wasmachine, de droogkast en de douche. Oh ja, ik vergeet nog dat Leo ook enkele uren zoet was met het schrobben van de teak plankjes, op de zitbanken van de kuip. “De laagste in rang moet het dek schrobben,” grapte hij tegen de Nederlandse buren. Vrijdag werd het weer iets vriendelijker en na de middag zochten we, naast de haven, een ankerplekje. In de regen! Achter ons anker kregen we bericht uit de Algarve van Rita en Fons dat het daar te warm was om te koken. Wij waren heel blij met onze hete tomatensoep met ballekes. “We eten ze nu op”, zei Leo, “ want verder naar het zuiden begint de zomer misschien.” Een beetje zomer kregen we zaterdag in het haventje van Piedras Negras. Mooie stranden, rotsformaties, zon en warmte. Daar kan een mens van opfleuren. Maar in de late namiddag werd het plots koud. Mist! Op een paar minuten tijd kon je het einde van de steiger niet meer zien. Wij waren de enige bezoekers maar in de mist kwam er nog een motoryacht binnen begeleid door het haven bootje. Gelukkig was deze morgen het zicht veel beter. Ik zou het maar eng gevonden hebben, vertrekken in de mist tussen de rotsen. En nu liggen we in de Ria de Pontevedra, helemaal achteraan bij Combarro. Het varen door de Ria was de moeite, mooie landschappen met hier en daar nog nevel. Wel wat wind maar te weinig en op kop, dus motoren. De ankerplaats voorbij de haven is ideaal qua diepte, heel langzaam aan ondiep. Maar er stonden toch meer golfjes dan verwacht, dus lieten we Citroentje in zijn zak. En de frisse wind nodigde ook niet uit om in het water te springen. Dat werd dus genieten van ons terras, drinken, eten, luieren. En er kwam nog wat spanning uit onverwachte hoek. Omdat er zoveel wier in de ria’s drijft wilde Leo de wierpot inspecteren. Die zorgt ervoor dat aangezogen wier, niet samen met het koelwater, in de intercooler van de motor terecht komt. Er zat heel wat wier in, maar de pot was in tien jaar niet open geweest en het deksel verroerde voor geen vin. Bruut geweld kon misschien de plastieken wierpot breken en dan zaten we pas echt in de problemen.
Gelukkig heeft Leo wat Mac Gyver trekjes en na wat denkwerk moest de wierpot zich gewonnen geven. We kunnen dus weer volop motoren.

    Foto: Boodschappen doen in Muros.

A Pobra do Caramiñal 25 augustus 2015
De zomer in Muros duurde drie dagen. Elke avond kregen we wel flink wat wind. Dan waren er meteen golfjes, hoe beschut de baai ook ligt. In die golfjes kan Citroentje ons niet echt droog houden. Dat ondervonden we nog maar eens toen Leo me na een wandeling aan land kwam oppikken. Half nat, terug bij de boot, merkten we dat onze buur verder weg lag en steeds kleiner werd. Op drift! Leo riep de haven op maar even later zagen we actie op het dek. Dus nog eens de haven oproepen.
Hoe gezellig Muros ook was met zijn wirwar van straatjes, zijn goedkope restaurantjes en kleine winkeltjes, toen de zon er de brui aan gaf vertrokken wij ook. Vergezeld van een nat en winderig herfstweertje zeilden we naar Ria de Arousa. We kozen voor de haven van Vilagarcia omdat die goed beschut en ver in de Ria ligt. Zondag zou namelijk nogal stormachtig worden. Het werd aanleggen in regen en wind en dan nog eens verhuizen naar een kleiner vingersteigertje. Er was geen diesel, geen gas, geen wasmachine… maar we lagen wel rustig, het was er goedkoop, de wifi was goed en er was een grote kermis. Tussen de vlagen door liepen we door de autovrije straten, bezochten enkele cafeetjes, volgden de Ruta Historica en waren toch weer blij met een supermarkt.
De volgende drie dagen zullen de bergen achter de wolken blijven, zullen we de paraplu bij de hand moeten houden en donderdag zal de wind weer een tandje bijsteken. Maar omdat we wel eens wat anders wilden zien zeilden we deze voormiddag naar A Pobra do Caramiñal. Jawel zeilen. Er was weinig wind voorspeld. Toch kregen we in de beschutting van de Ria weer 5bft.
Hier op de steiger in Caramiñal stond Marcos, lang grijs haar, heel lange grijze baard, op teenslippers, in T-shirt, in de motregen. Hij bleek de havenmeester. Het klikte meteen ook al sprak hij alleen maar Spaans. Na de papierwinkel leek het alsof hij reclame wilde maken voor een restaurant maar na 5 min hadden we een emmer reuze-mosselen uit de Ria in de hand, gratis! We hebben de wasmachine nog niet gezien, weten niet waar de diesel is maar we aperitiefden en aten heerlijke mosselen. Eerst relaxen, de rest kan wachten. We blijven hier toch drie nachten.

    Foto: Voor anker in Muros.

Muros 20 augustus 2015
Zondag zou er weinig wind zijn en golven niet hoger dan 2 m, wij op weg dus naar onze eerste kaap ‘Cabo Vilano’ met daarachter Ria de Camariñas. De grotere ria’s meer zuidelijker bieden meer mogelijkheden en beter weer, zo staat geschreven. Maar Ria de Camariñas lag het eerst op onze weg. We kregen ons ankerplekje niet cadeau. De hele dag opkruisen (motor bij) tegen een ZW 4 bft. Schijnt niet abnormaal te zijn rond een kaap in Galicië. Valwinden, plotselinge windversnellingen… kortom bij een kaap doet de wind wat ie wil. Maar op de ankerplek hadden we het echt naar onze zin. Heerlijk rustig! An en Yvan kwamen met hun bijbootje dag zeggen en op een paar 100 m lag de Sailaway. Verleidelijk om wat langer te blijven maar ik hoorde via de marifoon dat de zee ‘slight’ zou zijn, dus,
maandag verder. We vertrokken toen de zee en de wind nog sliepen, tussen flarden mist. De voorspellingen klopten deze keer en in een rustige vaart ging het naar kaap Finisterre. Eerst zat ze nog in de wolken maar wat later kregen we ‘het einde van de wereld’ toch te zien. Daarna kwam zowaar de zon en dat maakte de intrede in Ria de Muros overweldigend. Waw, hoge bergen, stranden, dorpjes, bossen… Voor het eerst dit jaar dat heerlijke zomer-reis-vakantiegevoel. Eerst op verkenning naar Portosin. Carmela van het havenkantoor kreeg de slappe lach toen ze op ons verzekeringsbewijs ‘barco de placer’ las. Een minder gelukkige vertaling, vertelde ze, ‘bootje van plezier!’ Dat weten we dan ook weer. Portosin en omgeving had ons wel enkele dagen kunnen boeien maar de haven was niet echt rustig. De noorderwind had er vrij spel en de vissers zorgden voor woelige ligplaatsen. Daarom zeilden we gisteren naar hier, Muros, en ankerden naast de haven, voor het strand. Op de 41 ste dag van deze reis zwommen we voor het eerst rond de boot. Eindelijk zomer? Een droom! Citroentje bracht ons vandaag naar de kant en voor 16 euro hadden we twee warme maaltijden plus drank. Als we het te warm krijgen, het water in. We hebben op de boot alles wat we nodig hebben en we doen alleen maar waar we zin in hebben. Gisteren moesten we wel vlug wat kledij zoeken toen twee beambten van de douane langs kwamen om papieren in te vullen…

    Foto: In de haven van La Coruña

La Coruña 15 augustus 2015
We zijn vandaag de vijftiende. We dachten wel aan de hard werkende Belgen die een lang weekend verdienen maar we vergaten dat de katholieke Spanjaarden hier ook Maria vieren. Daar stonden we dus, voor de supermarkt, met de winkeltas op wieltjes en de grote rugzak. Om de wandeling toch nog wat boeiend te maken besloten we langs de oude stad terug te wandelen en daar vonden we het pleintje waar we drie jaar geleden tapas aten. Waarom niet? We bestelden paëlla en genoten van onze feestdag. Geen koken, geen afwas vandaag. En de volgende dagen zullen we het dan moeten doen met onze toch veel te grote noodvoorraad. Morgen willen we verder varen. Dat is dan naar de Coste da Morte, ofwel de kust des doods. Het kan er flink spoken, er liggen veel rotsen onder water en we zullen de beruchte Kaap Finisterre deze keer zien vanaf het water. Met onze Mus (camper) hebben we al deze kapen al gezien vanaf het land. Ook indrukwekkend. We hopen nu wel op minder wind en golven.
Zes dagen zijn we dus in La Coruña gebleven. Heel relax. Geen spectaculaire verhalen. Eigenlijk genoten we veel van de contacten met de andere boten. We waren op de Vaguebond bij An en Yvan die we nog kenden van op de Scilly’s. En zij kwamen ook bij ons. Meteen twee regendagen half gevuld. De Ally, met Zweedse vlag, die we onderweg lang zagen op de AIS bleek een Vlaming te zijn die delivery’s deed. Ed en Jos van de Bonair Challenge zijn naar huis gevlogen, hun vakantie zat erop. Natuurlijk was het fijn de Sailaway weer te zien en we gingen vandaag toch ook nog even tot bij de Wet Dream om te weten welke gezichten bij welke stemmen horen. Ja, wadde. Die hebben hun restaurant en huis verkocht om hun catamaran te kunnen kopen en ze leren er mee varen. Omdat ze nog niet veel ervaring hebben waren ze blij dat we samen de golf over gingen.
Morgen dus verder zuidwaarts. Op de website, bij route, kan je zien welke ria’s we zullen binnen varen. Ik ben zelf ook benieuwd.

    Foto: Achter de berg water, het topje van de SailAway

La Coruña 11 augustus 2015
Maandagmorgen kort na middernacht liepen we La Coruña binnen en we blijven hier een tijd. Golven genoeg gezien! Zolang ze niet te hoog zijn en de boot geen opdoffers krijgt gaat het. Maar als ze beginnen groeien, schuimen en grommen bekijk ik ze met wantrouwen. De tweede dag van de overtocht zag ik zelfs golven als ik mijn ogen sloot. “Hou ze dan open”, zei Leo…
Gelukkig waren er ook prachtige dingen te zien. Tweemaal kregen we een dolfijnenshow rond de boot en de tweede nacht was de sterrenhemel ongelooflijk mooi. Miljoenen sterren en daartussen slingerde zich de melkweg, nooit gezien!! Uitzonderlijk, vond ik het niet erg om wacht te lopen. De zee was een beetje tot rust gekomen en ook de wind gedroeg zich. Dat was niet de hele tijd zo. We kregen op die drie dagen zowat van alles: halve wind, aan de wind, ruime wind, ambetante zeegang maar niet hoog, hoge deining maar niet afremmend en de laatste uren waren het zwaarst. Zondag om 15.00 uur gingen we over de grens van het Continentaal Plat, op minder dan een uur tijd van bijna 5000 m diepte naar 150 m. Ik had het op de kaart in de gaten gehouden en was dus niet verrast dat de zee wat woeliger werd. Daarna werd het alleen maar erger. De golven hoger, de wind steeds maar harder en om mij helemaal ongerust te maken deed de barometer er nog een schepje bovenop door elk uur verder te zakken. Eén voordeel, we hadden de wind gelukkig ruim. Maar we bleven wel ver van de banken want ‘brisants’ voorspelt ook niet veel goeds. Om 21 uur kwamen we wat in de beschutting van het land en werd het relaxer. Na middernacht kwamen we dus heelhuids in de haven. Onze She volledig OK. Ik een pijnlijk staartbeentje omdat ik van de keukenblok naar de kaartentafel gekatapulteerd was. Leo een dikkere neus omdat hij bij de nachtwacht in slaap viel met zijn neus op het schuifluik.
Afgaand op de vooruitzichten hadden we ons de overtocht wat rustiger voorgesteld. Het was wel prettig om de hele tijd met drie zeilboten in elkaars omgeving te blijven. Meestal zagen we elkaar alleen op de AIS, maar af en toe merkten we een zeil in de verte en ’s nachts zagen we de navigatielichtjes. De Sailaway en de Wet Dream zeilden naar Viveiro. We hoorden enkel nog hun stemmen via de marifoon bij het afscheid. Wij liggen een paar kapen verder en wonen hier graag. Laat de zomer nu maar komen.

    Foto: Aan de steiger te Camaret.

Camaret 6 augustus 2015
Even een kort berichtje om te laten weten dat we morgen vertrekken voor de oversteek van de golf van Biskaje. Na zeven nachten nemen we dus afscheid van Camaret. Dit wil niet zeggen dat het weer er de vier volgende dagen perfect uitziet. Maar zo’n kans als deze was er nog niet de laatste weken. Nu maar hopen dat de voorspellingen niet te erg veranderen terwijl we onderweg zijn want op dat vlak hebben we deze zomer al één en ander gezien.
In 2012 deden we ook de oversteek van hier naar La Coruña. Het weer was toen helemaal niet perfect. En het was best moeilijk om te beslissen wanneer de landvasten los te gooien. Morgen vertrekken we niet alleen. We kennen minstens vier boten die vertrekken naar Spanje. Dat geeft toch een beter gevoel. De Sailaway is er één van, ook een Belgische boot, wat groter en zwaarder dan de onze, maar er woont dan ook een heel gezin op met twee jonge kinderen. Gisteren waren we te gast op hun boot en dat is iedereen goed bevallen. We kijken er dus al naar uit mekaar in Spanje terug te zien na een, hopelijk, voorspoedige zeiltocht. Als alles goed verloopt is dat over vier dagen.
Als het lukt kan je ons volgen via onze website. Leo gaat proberen elke dag, met de korte golf, een puntje te zetten, zie bij winlinkspositie.

    Foto: Pointe de Saint Mathieu.

Camaret 4 augustus 2015
We hangen al 4 nachten aan een boei bij Camaret, wonen op het water, een wiebelend huis dus, en met Citroentje naar de kant spetteren. Niets spectaculairs, buiten het weerbericht dan. Vandaag mer forte et tres forte, hoogte van de golven hauteur max. 7,7 m. Hopelijk gaat er toch eens een hogedrukgebied op de goeie plaats blijven liggen zodat we met een rustige zee en goede wind naar La Coruña kunnen. Maar 4 dagen zonder depressies boven of in de nabijheid van de golf is deze zomer blijkbaar wat veel gevraagd.
Ondertussen doen we zoals andere toeristen, flaneren langs de zee, drankje op ons terras in de kuip, babbelen met lotgenoten, lezen, filmke kijken… en Leo doet regelmatig ook iets nuttigs. Voor de zoveelste keer ging hij gisteren de AIS antenne uitmeten. Teleurstellend. En in elke botenwinkel keek hij al naar nieuwe antennes. Het moest nu maar eens gedaan zijn met dat ambetant gevoel, grondige controle van antenne en kabel. De kabel bleek de boosdoener, gedegradeerd door corrosie. Gedurende enkele uren veranderde ons interieur in een atelier: gereedschap, soldeerbout, boormachine… de hondenkooi moest leeg, de kast aan bakboord moest leeg. Je wilt niet weten waar die kabel overal doorheen moest getrokken worden. Leo wrong zich in bochten, kleine spullen rolden door de boot, dansend solderen buiten in de frisse wind, een hele opgave. Maar het resultaat was fantastisch. We kunnen de andere boten nu zien tot op 45 mijl. En ik ben wat toleranter geworden tegenover al dat gereedschap, die onderdelen de kabeltjes die heel veel van de bergruimte innemen.
We zullen hier nog wel een tijdje wonen, Leo zal wel zaken vinden die onderhoud nodig hebben en ik loop nog wat langs de GR 34. Zo zijn we allebei content.

    Foto: l'Aber Wrac'h aan de boei.

l’Aber Wrac'h 30 juli 2015
Zes nachten lagen we in Roscoff. Dagen na elkaar stond er een ‘avis’ in het weerbericht. Het leek wel herfst. Gelukkig is Roscoff de ‘place to be’ in zo’n situatie. Heel veilige haven om aan te lopen, goed uitgeruste steigers, niet duur en de omgeving nodigt uit tot verkenning. We reden met de gratis Roskobus het schiereiland rond, bezochten Roscoff, volgden wandelpaden langs de zee, namen een kijkje in de vismijn en gingen algen proeven bij Algoplus. Kortom we woonden er graag maar woensdag trokken we verder. Geen stormwaarschuwingen meer, de houle zou wat kalmeren, 4 bft… Dat moest lukken voor de 32 mijl naar l’Aber Wrach. Maar het werd niet wat je noemt een rustig zeiltochtje. De golven waren hoog, kort, steil, witte kopjes, de boot werd naar alle kanten gerukt. Regelmatig water over ons dak! Pfft. Het weerbericht via de marifoon viel zwaarder uit dan voorspeld, mer agitée. We merkten wel dat we gezelschap hadden van twee andere zeilboten. Die hadden blijkbaar dezelfde berekening gemaakt, dat voelt altijd goed. Net bij stilstaand water rolden we de riviermonding in en een uurtje later lagen we aan een boei. Geen buren deze keer, alleen maar meeuwen en bootjes van de zeilschool. Ik moest even terugdenken aan onze buur in Roscoff de ‘Sun Dance’. Hij had een vlaggetje met S&S, ook een Sparkman en Stephens, net als onze She. De schipper van Cornwall was opgetogen dat er twee mooie schepen naast elkaar lagen. We hadden een leuke babbel maar tot een bezoek op mekaars boot is het niet gekomen. Hij voerde een blauwe vlag. En dat wil wat zeggen. Een rode vlag is voor alleman. Een witte vlag voor mensen van de marine. Een blauwe vlag, dat begrijp ik niet helemaal, maar het is ook een hogere rang. Ik heb het niet zo voor die rangen en standen. Het haventje hier in ‘l Aber Wrach is zeker een rang lager als de mega haven van Roscoff maar het is hier best gezellig en rustig. Na een nachtje boei liggen we nu aan de steiger. Morgen waarschijnlijk Camaret, volgens onze berekeningen pas na de middag vertrekken.

     Foto: Trébeurden.

Roscoff 25 juli 2015
Een zomer van contrasten. Dinsdag in de Raz Blanchard was de zee rustiger dan verwacht maar naar Guernsey toe werd het wat ruiger. St. Peters Port lag overvol. We lagen gestapeld tussen een Belg en een Nederlandse 30-voeter ‘Marieke’. Woensdag merkten we op de AIS, dat we zowat deel uitmaakten van een vloot Nederlandse boten ‘Ocean People’. Marieke was één van hen. Het werd een vermoeiende dag, meer dan 80 mijl, een houle van 2 m, afremmende golven en wind tot 5 bft uit de verkeerde richting. Niet plezant. Maar om de 3 uur hadden de 13 Nederlanders een onderonsje via de marifoon en dat was leuk om te horen. De begeleider van de flottielje gaf uitleg over stroming, wind en het aanlopen van Trébeurden. We hoorden ook dat er zieken waren en een gescheurd zeil. De haven aanlopen was een makkie, veel Nederlandse helpende handen. We lagen weer naast Marieke, bij de ‘kleinere’ boten. Donderdag was dan heel relax zeilen naar Roscoff, vredig gewoonweg. Sus stuurde voorbeeldig en de motor mocht rusten.
We betaalden hier voor vier nachten. Halve prijs voor ons, comfortabele haven en mooi wandelgebied. Bovendien geven ze de volgende dagen windwaarschuwingen. Leo zat daarstraks in de mast om een nieuwe radarreflector te hangen. Eén van de twee was in zee beland. Onze She kreeg twee nieuwe landvasten, de fenders nieuwe lijnen, twee reddingsvesten kregen nieuwe flesjes, Julia een nieuwe voorraad batterijtjes, Sus nog wat betere spulletjes… ik een nieuw horlogebandje en Leo heeft onder lichte dwang een korte broek gekocht. Seffens ga ik de nieuwe wasmachines van de haven uitproberen. Zo schuiven de dagen voorbij


Foto: Op weg naar Cherbourg

Cherbourg 20 juli 2015
In Dieppe vertrokken we bij het ochtendgloren richting Fécamp. We hadden de zee voor ons alleen. Het was dan ook geen prettig zeilweer. Opkruisen tegen de wind nog maar eens. Veel extra mijlen, veel extra uren en op het einde regen en mist. Soms zagen we land, soms alleen maar grijs. Er waren wel veel lege plaatsen aan de bezoekerssteiger. Oef!
Vrijdag was het ideale vertrek voor Cherbourg omstreeks drie uur ’s morgens. Dan zouden we waarschijnlijk de stroming bij Barfleur mee hebben. Maar we opteerden voor meer uren slaap en zetten om half zes koers naar St. Vaast-la-Hougue. De eerste uren konden we zeilen maar het leek op een trampoline, op en neer en op en neer. Na de middag viel de wind weg en wat later kregen we een gladde zee, blauwe lucht en zon. De motor moest het werk doen en Leo zette zelfs de parasol boven de kuip. Comfortabel motorvaren, warme maaltijd maken en luieren. Zonder de tegenwerking van de golven gleden de mijlen zo vlot onder ons door dat Cherbourg er toch nog in zat. In de late namiddag kwam de wind nog wat helpen en zagen we aan de snelheidsmeter dat we in de wildwaterbaan voor Barfleur terecht kwamen. Drie uur na elkaar haalden we recordsnelheden van 9 knopen met uitschieters tot boven de 10 knopen. De stroomrafelingen en puntige golfjes moesten we erbij nemen. Het bleef best spannend want als de stroming zou keren, werden we terug gesleurd naar St. Vaast. Maar het lukte. Na ruim 15 uur varen, waren we net op tijd in Cherbourg. We liggen hier goed, op een rustig plaatsje, geen gerol, tafel en bed bewegen maar lichtjes. We blijven hier even want onze She heeft al één en ander nodig en hier zijn grote winkels voor bootspullen. Bovendien is  het weerbericht voor de volgende dagen is ook niet echt naar mijn zin. De winden zijn niet zo geweldig maar de houle (deining) is 2m en ze spreken van ‘mer forte’. Niet echt ideaal om door de Raz Blanchard te gaan.

.


Foto: Cap Griz Nez
.

Dieppe 16 juli 2015
Na 4 nachten in Calais en eentje in Boulogne liggen we nu in Dieppe.
Van Calais onthouden we de ‘Avis de vent frais’ winden waar je respect voor moet hebben, niet varen dus. Maar we ontmoetten er Frank en An van de ‘Arwen’, van onze steiger in Nieuwpoort nog wel. We brachten aangename uurtjes door op mekaars boot en je mag raden wie er het meest aan het woord was.
Dan waren er ook nog de vluchtelingen die ik niet vlug zal vergeten. De wit rode tekens van de GR du littoral volgend, kwam ik op minder toeristische plekjes bij oudere havengebouwen. Na een hoekje om zat ik er meteen vlakbij! Rijen tentjes onder een afdak, oude dekens, zakken van de Lidl, donkere mensen, alleen mannen. Ik ben er voorbij gewandeld. Niemand keek me aan. Zouden ze eten krijgen? Dit is toch wel heel wat anders dan beelden op TV.
Gisteren was de wind wat gekalmeerd en hobbelden we voorbij kaap Gris Nez met de wind nog altijd op kop. We vonden ’s avonds nog net een plaatsje in de overvolle haven. Deze morgen om 5 uur vertrokken de buren waar wij aan vast hingen. Niet echt volgens de afspraak. Gelukkig waren we al wakker omdat de andere buur, waar we ook aan vasthingen,  om 6 uur weg wou. We hebben dan ook maar meteen het ruime sop gekozen. Uren door de motregen, matig zicht, maar uitzonderlijk geen wind op kop. Wel zo weinig wind dat we alleen het laatste uur konden zeilen. En deze nacht zou er weer 7bft over komen met kans op onweer. De volgende dagen nog altijd zuidwest. Misschien houden we hier nog een dag vakantie?

Foto: Nieuwpoort de start

Calais 12 juli 2015
De kop is eraf. De eerste mijlen zijn gevaren. Het laatste wat we van onze ligplaats zagen waren twee wuivende gestalten, Fons en Rita, zeilers, zielsverwanten. We konden ons geen betere brengers en uitzwaaiers wensen. Bedankt. En nu moet ik toch ook even de familie vermelden. Sommigen zien ons liever niet voor zo lang vertrekken maar gunnen ons toch deze ervaring. Dank u allemaal.
Na zoveel voorbereidingen en ‘stressen’ om alles tegen juli rond te krijgen voelde het wat onwezenlijk dat het vertrek echt daar was. Afwachten wat de volgende weken en maanden ons zullen brengen. Om te beginnen blijkbaar een sliert venijnige depressies die we hier in de haven van Calais over ons heen laten waaien.
Vrijdag was het nog prettig zeilen naar Duinkerke. Onze She deed het prima ook al ligt ze een paar centimeters dieper in het water nadat we haar volpropten met massa’s (onmisbare?) spullen. Waarschijnlijk was ze nog in haar nopjes na het goede rapport dat ze kreeg van de expert. Bijna op alle punten boven het gemiddelde.
Zaterdag was pittig. We wisten dat het wind op kop zou zijn en we wisten dat wind tegen stroom vaak een heksenketel is, maar we hadden niet verwacht tot 47 knopen (9 bft) op de windmeter te zien. Dat zijn dan de rafales. Bij het begin van het weerbericht vermelden de Fransen altijd dat het zwaarder kan zijn dan voorspeld.
Maar we haalden Calais. Na enkele ferry’s was het onze beurt om binnen te varen. Helaas, aan al de wachtboeien hingen trosjes boten. Ze dansten op en neer en zwierden samen heen en weer. Naar we hoorden hebben de meeste boeien de geest gegeven. Om geen drie uur rondjes te moeten draaien hebben we ons anker gegooid en veel ketting. Oef dat lukte. Ik had te doen met de Nederlandse boot die rondjes draaide met een gescheurd voorzeil. Toen de brug bij hoog water open ging vertrok de hele vloot richting marina. Daar was plaats genoeg, en we waren blij met de Nederlandse hulp bij het aanleggen want de wind wist niet van ophouden.
Maandag geven ze tot 7 bft + rafales… We blijven hier een paar dagen. Dat komt goed uit want Leo moet zoveel mogelijk met zijn voet omhoog zitten, er ijs opleggen en braaf zijn pillen slikken als hij van zijn peesontsteking af wil geraken.

Foto: Planning en dromen voor de start.

Nieuwpoort 30 juni 2015
Is de boot klaar? Zijn jullie klaar? Wanneer vertrekken jullie? Ik ga een poging doen om wat antwoorden te geven maar er komen ook voor ons alle dagen nieuwe vragen bij.
Ons vertrek:
Volgens Cornell zijn de maanden van mei tot augustus de beste om de golf van Biskaje over te steken. In 2012 hebben we op de punt van Bretagne al eens 11 dagen gewacht op gepast weer. Zit de wind goed dan glijden de mijlen vanzelf onder je door maar je kan even goed dagen lang opboksen tegen wind en golven zonder op te schieten. Kortom, we hopen ergens in de eerste helft van juli te vertrekken.
Is de boot klaar?
Sinds we onze She kochten in 2006 kreeg ze elk jaar wel wat nieuwe spullen. We zijn heel blij met de nieuwe zeilen, de plotter, de AIS tranciever, de zonnepanelen en Sus, onze windvaan. De zender en de geïsoleerde achterstag zijn klaar voor gebruik en de Epirb (noodbaken) hopen we nooit nodig te hebben.
Wijzelf?
Omdat we op alles voorbereid willen zijn trokken we maar meteen naar het Tropisch Instituut in Antwerpen. Gele koorts, buiktyfus, hepatitis A, B… met ons gele boekje mogen we nu overal naartoe en dat voor de rest van ons leven. Onze reispas is verlengd en omdat de verzekering dat vroeg maakten we een lijstje van onze competenties. Ik verschoot zelf van onze ‘bekwaamheden’ toen ik ze zo op een rijtje zag staan. (zie bij bemanning)
Waar zijn we nog mee bezig?
De verzekering die we nu hebben dekt maar tot Gibraltar. Dus kozen we een nieuwe. Die wilden een expertise verslag van de boot. Wij hebben het volste vertrouwen in de zeewaardigheid van onze boot maar een verslag hebben we niet. Toen Leo onze She kocht was het liefde op het eerste zicht en hij kocht haar in de staat waarin ze zich bevond. Zondag kwam een expert en die heeft haar tot in de kleinste hoekjes gekeurd en goed bevonden. Verder willen we nog een verzekering voor repatriëring. We wachten nog op ons nieuw vlot. We verkopen deze week onze auto. En we maken een route planning.

Foto: Voor Nieuwpoort alles uittesten.

Nieuwpoort 24 mei 2015
Gedurende 61 dagen ben ik met mijn rugzak door Frankrijk gestapt tot in Lourdes. Als men vroeg: “Tot waar wil je stappen?” was mijn antwoord: “Zolang ik er plezier in heb, ga ik verder.
Half juli hopen we te vertrekken met onze She en voor hoeveel dagen? Dat weten we niet. En waar naartoe? Dat weten we ook niet zo zeker. Nu klinkt het: “Zolang we er plezier in hebben zeilen we verder.” Als we gezond blijven, als de She het goed doet, als op het thuisfront alles zijn normale gangetje gaat, zou het deze keer wel eens voor lang kunnen zijn. Alles kan, niets moet. Nieuw is, dat we de boot niet terug naar België brengen voor de winter. We hopen veilige plekjes te vinden om haar achter te laten als wij weer even op het land willen wonen. Daarna kunnen we dan telkens nieuwe vaargebieden verkennen. Dat betekent nieuwe avonturen maar ook nieuwe voorbereidingen. Met die voorbereidingen zijn we nu volop bezig. Daarstraks na een zeiltochtje hier in Nieuwpoort nog maar eens ondervonden dat ik na één of twee glaasjes wijn alles rooskleuriger zie. Dus momenteel zie ik het zitten.
 
  Foto: Alles klaarmaken op de werf te Nieuwpoort.


Nieuwpoort april 2015
Na een winter van naarstige arbeid is onze She een echte vertrekkersboot geworden. De nieuwe windvaan stuurinrichting en de extra regelbare zonnepanelen staan te blinken in de zon. Ook het onderwaterschip heeft een extra behandeling gekregen, de oude lagen er afgeschraapt en opnieuw behandeld met primer en antifooling (iets dikker dan gewoonlijk deze keer)
Ook binnenin is veel aangepast, vooral de electronica en de watertanks.

Zo is ze bijna klaar voor het iets grotere werk.