Onze SHE
Bemanning
Thuishaven
Contact
Links
Marine Trafic
Reactie sturen Winlink
Foto: Waar is al dat water???.
  

Albufeira 2 oktober 2018


Vanmorgen was het 23°C toen we opstonden, alle luiken heel de nacht open. Dat begint er eindelijk een beetje op te trekken. 25°C bij het opstaan vond ik al te veel. Gelukkig gaan de scherpste kantjes van de hitte er nu zo stilaan toch wat af. Maar het grootste genoegen van de dag blijft nog altijd zwemmen. Nu dus niet meer in Alvor, want we zijn weer in Albufeira, maar hier in de haven lukt dat ook. En als we al eens een uitstap aandurven onder die verzengende zon, dan is het iets dat verband moet houden met zwemmen. Zo trokken we naar Alte. Onze gps koos de kortste route, smalle baantjes door kleine dorpjes, langs uitgedroogde landschappen… en in Alte konden we onze Mus parkeren dicht bij de Fonte Pequena, de kleine bron met mooie waterpartij. Nog een paar honderd meter verder vonden we dan de Fonte grande, de grote bron, beter dan Sun parks. Nee geen glijbanen, maar heerlijk fris bronwater in een mooi waterbassin, opgetrokken in natuurstenen, echt mos, geen chloor, zalig. Voor we terug naar Albufeira reden wilde ik toch nog wel eens langs de waterval ten zuiden van het dorp, Cascata Queda de Vigario. In de vroege lente stonden we daar al eens, badpak bij de hand, in de motregen. Maar wegens de regenval stortte het water toen met veel geweld naar beneden, in een kolkende, bruine watermassa. Geen zwemmen dus. Eens kijken hoe het er in de zomer uitziet, na maanden zonder regen. Op de parking stond maar één auto. Beetje raar. We begonnen aan de steile afdaling en Leo zei: “Je weet toch dat we dat allemaal weer naar boven moeten?” Maar voor een zwempartijtje onder een waterval moet je iets over hebben. Ik had trouwens mijn badpak aangehouden. Bijna beneden zagen we een kussend jong koppeltje. Die ene auto weet je. Wij verder. Ik vond het raar dat we het water nog niet ‘hoorden’ vallen. En dan zagen we het, droog. Ongelooflijk. Dus al het water dat we daarstraks uit de bronnen zagen komen verdwijnt ergens in het dorp. Tja water is kostbaar.

Ondertussen zijn we bezig ‘schoon schip’ te maken. Of toch iets in die aard, poetsen, wassen en inpakken om naar België te rijden, naar het buitenland zegt Leo. Hij heeft Sardientje al een grote beurt gegeven en de ankerketting heeft op de steiger gelegen om te ontzouten. Maar veel klussen mogen wachten tot de winter. Dan is het niet zo heet. Dus, bootje, tot weerziens, ergens in november.









Foto: Zalig, weer mogen zwemmen in zee.
 

Alvor 24 september 2018

We zijn even naar het buitenland geweest. Nu Leo zijn been weer wat normaler kan gebruiken, wordt onze actieradius stilaan groter. Mazagon, in Spanje, stond op ons lijstje om aan te lopen deze zomer, maar wegens omstandigheden is dat dus een ‘Musreisje’ geworden. We bezochten Jan en Clairette. Vorig jaar leren kennen, als vrienden van vrienden, en ondertussen is het al bijna familie geworden. Veel gebabbeld, speciale cava van de streek gedronken, lekker gegeten en we hebben samen met Clairette ook ruim een uur gezwommen in zee. Inderdaad, Leo zwemt weer. Zalig om samen in het water te liggen, alleen trok hij, naar mijn goesting, wat ver de zee in.

En ondertussen zwemmen we ook weer rond de boot want we liggen in Alvor. Motorzeiltochtje van 20 mijl na ons gedwongen verblijf in Albufeira. Eindelijk konden we onze She nog eens bevrijden van haar landvasten en de zee laten proeven. De omstandigheden waren ideaal, 32 °C, kalme zee, zacht windje en… bijna spring. Nadat we al enkele keren de zandbanken raakten heb ik liever geen dood tij om de lagune binnen te varen. We hadden al wat getreuzeld op zee maar we waren toch nog te vroeg, twee uur voor hoog water. Ik stond vooraan op de punt en kon de bodem en de zandbanken zien. Eén keer hebben we de grond geraakt. Het ankeren zelf verliep vlot, buiten het feit dat de vrouw van de buurboot vond dat we te dicht kwamen liggen, een hele uitleg er bovenop over ankeren op een rivier, stroming, keren van tij… We kenden het plaatsje waar we nu liggen, modder, heel goede houdkracht. Het is trouwens ook Fred zijn vaste ankerstek. In de late namiddag van de tweede dag, keerde het tij en kwam er wind. De boten begonnen alle kanten uit te draaien, geen twee lagen nog in dezelfde richting. Sommigen kregen te maken met een krabbend anker en kwamen te dicht bij elkaar. We hoorden kettingen rammelen en zagen vier boten opnieuw ankeren, ook onze buren. Wij konden blijven liggen maar bleven toch nog uren in de kuip om alles in de gaten te houden en ‘s nachts liet Leo de wekker aflopen bij het keren van het tij om te zien of iedereen netjes draaide. Voor de rest was het hier heel rustig. Sardientje bracht ons aan wal, naar onze vaste pastelaria. En, Sardientje mocht, dank zij Facebook, ook voor water Taxi spelen voor André en Hélène die terug kwamen uit Nederland en naar hun boot wilden. Muis doet het ook nog goed niettegenstaande haar duik in het zoute water bij Culatra. Maar Leo hoort wel een ongewoon geluid. Werk voor de winter.
Foto: Zolang het been nog niet 100% is uitstapjes met de mus.
  

Albufeira 13 september 2018

Maandag namen we afscheid van het Centro de Saude van Albufeira. Twaalf keer heeft Leo zijn been daar laten verzorgen. Hij kent nu al de verpleegsters en verplegers. En sommigen kennen hem, zijn been om te beginnen, maar ook zijn naam. Uitzonderlijk spraken ze een woordje Engels, maar Leo beweert dat zijn communicatie in het Portugees daardoor steeds beter werd. De wachtzaal zal ik niet vlug vergeten, lang, smal en niet genoeg stoelen. Er stonden dus meestal mensen recht. Oude mensen, kinderen, zwangere vrouwen, gehandicapten…geen airco. Hier komen ze bij hun médico familia. Dan toch liever in de wachtzaal bij mijn huisarts. We hadden telkens een afspraak, maar zaten daar toch vaak een uur, soms langer. Eerst ticketje trekken, inschrijving, telkens opnieuw een kopie van de europese verzekeringskaart…

Maandag was het dus de laatste keer. Maar daarmee is Leo zijn rechterbeen natuurlijk nog niet zoals zijn linkerbeen. Het heeft nog wat behoefte aan isobetadine, massage, rust… en ook het zwemmen moet nog even wachten. Dat laatste mist Leo heel erg, zeker op deze hete dagen. Maar we zullen het maar van de positieve kant bekijken. Het been heeft nu, een maand na het ongeluk, geen verband meer nodig en Leo kan weer een stukje stappen. Ik ben vooral blij dat hij de chauffeur weer is. Want met de Mus rijden was ik niet meer gewoon. Vooral de eerste dagen heeft Leo nogal eens op zijn tanden moeten bijten, maar na een paar weken reed ik vlotter. Zo vertelde de meester achteraf. Een beetje aanmoediging doet altijd deugd. En ik was zeer blij met zijn hulp bij de navigatie, zeker toen we om middernacht naar de spoed reden in Faro.

Zeilen zit er voorlopig nog niet in. Leo wil zich eerst, weer helemaal fit voelen, klaar om het dek op te springen en ook in staat om het water in te springen. Voorlopig houden we het dus bij uitstapjes met de Mus. En ik kan gelukkig alle dagen rond de boot zwemmen. Het mag eigenlijk niet in de haven, maar ik kan het heel stilletjes en het is zo heerlijk verfrissend als het 30°C is in de schaduw. Leo zegt wel iedere keer opnieuw: ‘Voorzichtig op het trapje, val niet.’ En hij zegt ook: “Ik heb liever zelf zoiets voor, als dat jij zou gevallen zijn.” Liefde is: liever zelf vallen...

Foto: Politieboot, reddingsboot, ambulance.
  

Albufeira 24 augustus 2018

Net 14 dagen geleden eindigde ons laatste bericht met de woorden: ‘Wat zijn wij rijk!’
Ondertussen hebben we mogen ondervinden dat wat geld, meer of minder, een heel verschil kan maken, zeker hier in Portugal, als je geneeskundige zorg nodig hebt. Je hoort me al aankomen, dit wordt een verslag over zaken die je liever niet meemaakt.
Op zaterdag 11 augustus, achter ons anker bij Culatra, viel Leo overboord met Muis (honda 2 pk van 13 kg) in zijn handen. Hij wilde net het borglijntje vastmaken toen onze She begon te rollen in de golven van een speedboat. Leo zat meteen meters onder water maar bracht toch Muis nog naar boven. Die kon ik aan boord tillen en godzijdank kon Leo nog zelf langs het laddertje aan boord geraken, maar hij liet een bloedspoor na. Heel de rechterkuit lag open. Met een keukenhanddoek en een grote bruine windel legde Leo zelf een drukverband aan. Ik belde de 112. Dat duurde lang. Pas na 50 minuten pikte een politieboot ons op. We vaarden richting Faro maar onderweg stapten we over op een reddingsboot. Daarna nog even in de ambulance en zo belandden we in Hospital de Faro CHAlgarve. Wachten... en dan bijna één uur naaien. Uit het beetje Engels dat ze spraken konden we opmaken dat er niets ‘vitaals’ geraakt was. Wij blij en met taxi en watertaxi terug naar onze She.
Zondag vaarden we terug naar Albufeira, op motor en automatische piloot, zonder grootzeil. Leo wilde niet dat ik op het dek zou vallen en dat hij niet zou kunnen helpen!
Maandag naar het Centro de Saude voor vernieuwen van het verband. De verpleegster zei dat Leo antibiotica moest nemen want de voet werd dik en Leo had koorts. Naar de dokter, antibiotica 1.
Woensdag weer Centro de Saude. De verpleegster zei dat er meer antibiotica nodig was. Weer dokter, antibiotica 2 erbij.
Donderdagavond was de voet ondertussen zo dik, rood en heet dat we het niet meer vertrouwden. Om middernacht voerde ik Leo naar de kliniek in Faro, 40 km ver. Dat werd een ‘ontgoocheling’. Er was geen sprake van een infuus of een opname. Die voet was gewoon zo dik omdat Leo niet genoeg rustte?? De koorts vonden ze niet de moeite. Ze vernieuwden het verband, gaven een spuit antibiotica en stuurden ons terug. Al de medicatie mochten we weggooien, ze schreven antibiotica 3 voor, liggen, liggen, blijven liggen. Vrijdag durfde ik Leo geen half uur alleen laten. We waren bang voor bloedvergiftiging, trombose…
Zaterdag. Het was duidelijk dat de antibiotica niet aansloeg. Toen liet ik ten einde raad een Nederlandse dokter, dr. Folmer, op huisbezoek komen op de boot. Die regelde meteen ziekenvervoer naar Hospital Particular in Gambelas bij Faro. Dat werd een keerpunt. Leo bleef er twee nachten. Hij kreeg een infuus met antibiotica nr 4 en pijnstillers. In de wonde werd een wiek gestoken om het vuil eruit te laten lopen. Het personeel was erg vriendelijk en de meesten spraken Engels.
We zien het nu de goede richting uitgaan. De pijnstillers komen niet meer uit de doos en de zwelling begint heel stilletjes aan te minderen.

Als dit allemaal achter de rug is, gaan we eens op reis!” zegt Leo.


Foto: Aperitief in de kuip voor Culatra
  

Culatra 10 augustus 2018

Laat ik almaar beginnen met te zeggen dat we weer op het water wonen, ankeren bij Culatra, een droom voor zeilers. Ik ging het even opzoeken in ons logboek. We zijn hier voor de zesde keer en dat was goed voor 24 dagen, zalig, eenvoudig leven dicht bij de natuur.
Maar op weg hier naartoe werden we dus geconfronteerd met 2 natuurfenomenen die misschien wel vaker zullen voorkomen. Helaas! We reden nog net door het staartje van de extreme hitte in Spanje. Gelukkig was de 45°C niet voor ons omdat Leo de hele nacht door reed. De thermometer in de Mus ging wel even tot 38°C, geen airco. Maar dinsdagmorgen waren we thuis in Albufeira. Oef!
Daar werden we geconfronteerd met de felle bosbranden in Monchique. In alle restaurantjes en pastelaria’s staan de TV’s, constant op, soms eentje op elke muur. Dat zijn we hier gewoon. Nu werd dat dus eten en drinken met zicht op metershoge vlammen, zwoegende brandweermannen en wanhopige daklozen. Enkel woensdagnamiddag kregen we er zelf mee te maken. Om 16.00 uur werd het plots avond. Donkere rookwolken werden door de felle wind richting zee geblazen. Bizarre luchten. En het regende as. Luiken en deur meteen toe. Toch hadden we vrijdag heel wat poetswerk binnen en buiten. Maar in badkledij en met regelmatig afkoelen in het heldere water, hadden we er zelfs plezier in.
Zwemmen achter de boot, wat hebben we dat gemist. Geen zand aan je voeten, douchezak bij de hand, geen botsing met andere zwemmers, geen omkleedgedoe… Zo blij dat we hier zo kunnen leven van ons pensioen. In de krant lazen we dat het gemiddeld inkomen in Portugal rond de 800 euro ligt.
Wat zijn wij rijk.


Foto: Lac Leon, op weg naar Albufeira
  

Vielle St. Girons 5 augustus 2018

We namen afscheid van Maria, de moeder van Leo. Moeders…zij kunnen zo onvoorwaardelijk liefhebben. Dank u, Maria, voor alles wat je voor ons gedaan hebt. Voor Jan, de vader van Leo, is het leven nu een hele opgave geworden. Maar na elk bezoek zegt hij: “Amuseert u, zolang ge nog kunt.” En dat gaan we dus doen. We zijn op weg naar Albufeira met ons Mus. De extreme hitte in Spanje en Portugal heeft ons reisschema wel wat gewijzigd. Zo lang het daar ‘bakken en braden’ is blijven we rondhangen op ‘koelere’ plaatsen. Momenteel vertoeven we in Frankrijk in Les Landes. Gisteren stonden we bij Lac de Cazaux et Sanguinet en vandaag bij Lac de Léon, telkens op een aire voor campers op wandelafstand van het strand. Want zwemmen doen we graag, zeker bij deze temperaturen. Het zwemmen ging wel gepaard met de nodige hindernissen deze keer. Leo heeft met de combiné, bijna het topje van zijn linkerwijsvinger gezaagd. Dat moet allemaal nog wat herstellen en de vingercondooms die we kochten om het verband droog te houden liggen thuis in de auto. Zwemmen op de rug met de hand boven water dus. En ik dan, ik vergat mijn badpak bij de familie Dermout in de Haan. De zoektocht naar een nieuw badpak leverde in het begin niets op en daarom ging ik gisteren zwemmen in mijn zwart ondergoed. Leo vond het maar niks en ik wachtte dus tot zonsondergang. Vandaag heb ik dan wel in een nieuw badpak gezwommen, helaas geen sportief model zoals ik gewoon ben. Helemaal gevoerd, veel versiering op de rug… maar ik ben al blij dat er geen beugels in zitten. Voor Leo hebben we T-shirts gekocht want die is vertrokken zonder kleren. Allé, ik bedoel alleen de kleren die hij aan had. Ik zorgde voor ondergoed en zei dat hij de rest zelf moest uitzoeken. Vergeten dus.
Voor de rest is alles dik OK. De Landes bevallen ons, wel zomerse temperaturen maar met een zeebriesje en ‘s nachts koelt het af. Wat we morgen doen, moeten we nog even bespreken. Nog een dagje Frankrijk of naar Baskenland? We wachten alleszins nog zeker tot dinsdag om verder naar het zuiden af te zakken.


Foto: Wonen tussen Portugal en Spanje (Niemandsland? of gewoon ons land!)


Albufeira 25 mei 2018

We zijn terug in Albufeira. In het leven loopt het wel eens anders dan gepland. Als zeilers zijn we het gewoon een plan B te hebben, maar nu is het toch van een andere orde. De moeder van Leo is niet goed en daarom vliegen we morgen terug naar België.
Tussen het telefoneren, plannen, opruimen, poetsen, wassen en inpakken door, nog even vertellen hoe onze tocht naar Ayamonte verliep. Na enkele uren motorsailen kwamen er lelijke wolken en Leo merkte als eerste een bliksemschicht boven de bergen. Geen probleem, zolang dat boven het land bleef. Maar het kwam steeds dichter. We kregen regen, we kregen aanwakkerende wind en we begonnen te tellen hoeveel seconden er tussen de bliksem en de donder waren. Leo gaf uitleg over de snelheid van het licht en het geluid. Ik was al begonnen met spullen op te bergen in de oven: laptops, smartphones, reserve gps en reserve marifoon, in de hoop dat de oven kon dienen als een kooi van Faraday. En toen… konden we maar tot 1 tellen! Waw! Dicht bij ons, 333 meter, volgens Leo. De boot daverde. Even naar adem happen. Gelukkig had de bliksem onze mast niet gekozen om zich te ontladen. We zaten 5 mijl uit de kust, omwille van de fishfarms en moesten nog uren varen. Geen plan B. Gewoon verder varen, verder tellen. Een uur heeft het geduurd. Daarna kon alles weer uit de oven en bereikten we veilig Ayamonte. Twee nachten genoten we van de faciliteiten van de haven en de supermarkt vlakbij, om daarna verder de rivier op te varen, stroomopwaarts naar Alcoutim. Leo wilde in het zoete water de algen op de romp laten afsterven. Zes maanden niet varen, merk je aan het onderwaterschip. Maar eigenlijk was het in de eerste plaats omdat we van het dorpje houden. Er was geen plaats aan de steiger, ook niet aan de overkant in Spanje. Dus ankerden we op de grens tussen de twee landen, midden op de rivier. Veeel privacy. Als we al eens een tik op de boot hoorden, was dat geen andere zeiler maar een stuk hout, meegesleurd door de stroom. Diezelfde stroom maakte het ons gisteren wel moeilijk de 20 mijl, weer naar zee, te varen. Wind tegen stroom, golven dus, en die wilden ons terugduwen. Bij de monding van de Guadiana stak Leo een reef en dat, zonder dat ik erom moest vragen. De life jackets mochten zelfs uit de kast. We zaten halverwege het tij, afgaand, en zagen regelmatig dieptes van 3,7 meter. Met een diepgang van bijna 2 meter en een steigerende boot is dat al aardig spannend. Onze verdere nachtelijke tocht verliep rustig. De dreigende wolken rondom ons, hielden het bij dreigen. En om 4 uur vanochtend vaarden we onze vertrouwde box weer in.
Morgen zijn we bij de familie.

Foto: Morgen varen we verder
  

Culatra 19 mei 2018

Onze vijf nachten ankeren bij Culatra zitten er bijna op. Morgen varen we naar Ayamonte. We zijn het hier nog niet beu maar het getij werkt een beetje tegen. We willen Ayamonte liefst aanlopen tegen hoog water, want er liggen nogal wat ondieptes bij de monding van de Guadiana. Morgen is dat in Ayamonte om 20.00 uur. Als we langer hier blijven wordt dat elke dag later. En dood tij zit eraan te komen. Dan is er nog minder water. Eigenlijk is het niet echt een probleem, maar zandbanken durven nogal eens op de loop gaan en we hebben niet zoveel vertrouwen in het baggeren van de Spanjaarden. Of moeten de Portugezen dat daar doen? Hoe zit dat op een grensrivier.
Van Culatra onthouden we deze keer dat ons kannetje benzine leeg was. Ik hoorde een vloek toen Leo Sardientje in gereedheid bracht. Geen benzine voor Muis! (2 pk motorke) En we lagen nogal ver van de kant omwille van de herrie die de watertaxi’s maken. Met wat hulpmiddelen zoog Leo de benzine uit onze generator. Die sleuren we al drie jaar mee, zonder dat we hem nodig hadden. De zonnepanelen doen hier het werk. Dat beetje overjaarse benzine zorgde er voor dat we niet naar het eiland moesten roeien. In ons beste Portugees vroegen we hier en daar of we benzine konden kopen. ‘Olhao’ was het antwoord. Tot we in een café een lieve ober troffen die een visser contacteerde. Om 13.00 uur zou de visser naar het café komen. We wandelden over het strand tot aan de vuurtoren, we aten lekkere vis in het restaurant dat aan het café verbonden is en om 1 uur zaten we met ons kannetje aan de bar bij de ober. Die zag het kannetje en zei dat het wat later zou zijn. Verschillende drankjes en een magnum later, kwam de visser te voorschijn. Het gebaar ‘volg mij’ was duidelijk. Met zijn verroeste, piepende kruiwagen vol spullen liep hij ons voor, het hele dorp door. Rond zijn huisje stond een hoop rommel en daartussen een blauw vat met benzine. Hij begon benzine over te gieten tot Leo gebaarde dat het genoeg was. Toen woog hij het kannetje met de hand (wij denken half vol 2,5 liter) en zei 10 euro. Daarmee was de zaak rond. Wij kunnen weer spetteren met Sardientje.
Sardientje heeft hier trouwens het rijk voor zich alleen. We zagen maar één keer een ander bijbootje, van een Duits koppel. Nog geen gewriemel van bijbootjes. We hoeven niet te zoeken naar een plaatsje. Voorlopig zijn al de steigers nog van de vissers. Het zeilseizoen is nog niet echt begonnen. We telden 18 boten, waarvan sommigen niet bewoond. En de café’s, daar zie je in de voormiddag enkel de plaatselijke vrouwen. Ik denk dat ze socialisen terwijl hun mannen met de netten bezig zijn.
Voor de rest was Culatra zoals we het kennen, een lieflijk dorpje in het zand, zonder auto’s. We komen hier zeker nog terug.


Foto: Zover je kan zien is dat allemaal van ons
 
  

Culatra 15 mei 2018

We hebben Albufeira verlaten. Voor 6 maand was box E29 onze thuis, maar nu zijn we weg. Het wegvaren verliep heel ontspannend, bijna geen wind, stralende zon en Fred hield de neus van de boot vast. Dat maakte het werk met de landvasten nog een stuk makkelijker. En het feit dat we eergisteren zijn auto mochten lenen, maakte de bevoorrading ook een stuk makkelijker. Dank u Fred. We zijn nu voorzien van drank en eten voor een paar dagen. Dat komt goed uit want onze eerste stop is, zoals gepland, Culatra. En hier moeten we alles met Sardientje doen. Veel minder comfort, wel veel meer vrijheid en geen liggeld te betalen. Heerlijk nog eens een reuze zwembad rond onze She en stilte en rust...
Voor ons is het vaarseizoen dus begonnen, het eerste puntje op de route 2018 is gezet. Eerst enkele dagen genieten van het leven achter ons anker en dan verder oostwaarts. Als alles meezit gaan we eens door de straat van Gibraltar dit jaar. We hebben kaarten en een pilot van de Middellandse Zee maar onze magneetkaarten die toegang geven tot de marina van Albufeira hebben we ook nog. In september of oktober willen we toch weer graag in Albufeira zijn. De twee voorbije winters smaken naar meer.
Carminha en Bispo van ‘onze’ pastelaria hebben trouwens met handen en voeten uitgelegd dat we moeten terug komen.




Foto: Bijna weer thuis in de algarve

  

Albufeira 10 mei 2018

Ryanair heeft mij weer veilig van Charleroi naar Faro gevlogen. Net voor de landing kijk je uit over het waddengebied van Faro. Dat heeft iets magisch, neerzien op de geulen waar we vaarden en de plaatsen waar we ankerden. Ik zag ook de boatyard bij Faro en voelde een glimlach op mijn gezicht, zomaar vanzelf. Want daar woonden we en het was er goed. Dat is thuis komen.
Leo
was al twee weken voor mij, in zijn drijvend huis te Albufeira. Ik bleef wat langer in België. mijn programma was nog niet afgewerkt en afscheid nemen van mensen is ook niet altijd gemakkelijk.
Bij ons vorig bericht zaten we in de goede week, nu zijn we Hemelvaartsdag. Lang weekend in België. Hier in Albufeira zijn voor ons alle dagen gelijk, geen werkdagen, geen weekend. Dat was het eerste wat me weer verraste na enkele weken België, geen
volle agenda hier, zalig nietsdoen. Of, alleen maar doen wat je graag doet. Alhoewel dat voor Leo niet helemaal opgaat. Er is altijd wel iets te doen aan de boot. Hij hoorde ‘iets abnormaals’ aan de koelkast. Ik dacht al dat we aan een nieuwe toe waren. Maar na wat meten vond hij spanningsverlies op de kabel en de schakelaars. Dat kan hij goedkoop oplossen. Oef!
Wat we wel ‘
moeten’ doen is ons stilaan voorbereiden op het nieuwe vaarseizoen. De She is deze winter alleen maar gebruikt als woning en binnenkort mag ze weer varen. Dat vraagt toch een paar aanpassingen. De voorraden moeten ook even aangevuld worden. Hier hadden we een supermarkt op een paar stappen maar dat zal niet overal zo zijn. Ook hier moeten we afscheid nemen, van mensen, van een comfortabele haven, maar we kijken uit naar het zeilen, het gevoel van vrijheid en ruimte, nieuwe horizonten, nieuwe ontmoetingen...

Foto: En dit moeten we achterlaten voor enkele weken België
  

Albufeira 29 maart 2018

We zitten in de goede week. Pasen komt dus echt dichtbij. Dat zouden we in België ‘vieren’. Alhoewel vieren? Pasen en paasmaandag zien er maar frisjes uit in België en hier was het vandaag 23° in de schaduw. Daarvan hebben we geprofiteerd om een daguitstap te maken met ons Mus richting Tavira. Na de lunch in Santa Luzia gingen we eerst een kijkje nemen op Praia do Barril. Daar kan je het Cemiterio das Ancoras bewonderen, het ankerkerkhof. Grote ankers in de duinen, netjes op rijen. Vroeger hielden ze de netten voor de tonijnvangst op hun plaats. Nu lokken ze toeristen. Maar het leukste vonden wij de wandeltocht er naartoe. In de Ria Formosa raak je niet zo maar op het strand, dikwijls komt er een boot aan te pas. Hier kan je dwars door het zoutmoeras met een treintje, maar wij liepen op het pad naast de sporen, ideaal om het natuurreservaat van dichterbij te bekijken.
Ik kreeg Leo ook zo ver, om daarna nog naar Pego do inferno te rijden, de Poort naar de hel. Een waterval die neervalt in een helder meer, idyllisch plaatje dat ik zag in een reisgids. Op dat plaatje waren zwemmers, dus nam ik zwemgerief mee. Heerlijk, ons eerste zwempartijtje van dit jaar. En we zijn niet in de hel beland zoals een lokale legende beweert.
Morgen vertrekken we met ons Mus richting België. Dus wordt het nu echt hoog tijd om alles bij elkaar te zoeken wat niet mag vergeten worden. Knabbeltje bijvoorbeeld. We zullen er mijn lijstje maar bij nemen. Ik heb ook een lijst ‘verlaten schip’. Leo heeft daarvoor wel geen lijst nodig maar als hij klaar is overlopen we, voor alle zekerheid, zijn werk aan de hand van mijn lijst en waarschijnlijk krijgt hij dan weer 10 op 10.
We zijn nog niet vertrokken maar voelen nu al het heimwee naar dit luilekkerleventje hier in het paradijs. Dag Albufeira, tot over enkele weken.


Foto: Een zicht op het nieuwe kastje
  

Albufeira 11 maart 2018

Ik ben weer terug bij Leo op de boot. Het was zoals gewoonlijk thuiskomen maar toch ook even wennen. Er was een grote opruim en kuis gebeurd. Zo netjes. En het moest zo blijven, kreeg ik meteen te horen. Net of ik aan boord voor de rommel zorg? Voor mijn laptop en rugzak kreeg ik meteen een nieuwe plaats toegewezen! Tot nu toe heb ik me daar braafjes aan gehouden. Een heel grote verandering is het ochtendritueel. Bij niet varen, was dat vroeger lang in bed liggen, op ’t gemak ontbijten, naar het nieuws, het weer… kijken op de laptop. Nu staat Leo vroeg op en gaat 8 km stappen aan een snel tempo. Onderweg pikt hij heel wat trappen mee, die loopt hij op, dat moet, want zijn nieuwe smartwatch beveelt hem dat. De eerste dag ben ik meegelopen maar ik vind het wat te veel op de nuchtere maag. Dus, ik ontbijt eerst en doe dan mijn stappen. Leo zijn parcours, ik het mijne.
Nog een grote verandering is de nieuwe kast boven onze voeten in de slaapkamer. Thuis heb ik Leo vaak bezig gezien op de combiné. Maar hoe speelt hij dat hier klaar? Mijn eerste vraag was dus welke zaag hij gebruikte. Fred presenteerde hem zijn zaag. Nee, niet Gina, die zaagt niet. Maar Leo gaf de voorkeur aan het zaagje van zijn Zwitsers mes!! Het heeft lang geduurd maar het resultaat mag er zijn. Extra opbergruimte is altijd welkom. Hij heeft de kast wel zo gemaakt dat ze wegneembaar is, want daarachter zit de ankerbak met de ketting en je houdt het niet voor mogelijk wat er op een boot zoal kan gebeuren.
Wortels heeft de boot nog niet gekregen, wij wel een beetje. Alles voelt zo vertrouwd aan, de steigers, de vissen, de aalscholvers, de lentebloemen… maar vooral de mensen. In onze vaste pastelaria kreeg ik van Carminha (de bejaarde uitbaatster) een stralende glimlach en twee welgemeende kussen. Daar had ik mij aan verwacht. Maar meer verschoten we van het weerzien met de meisjes op de receptie van de marina in Lissabon, in Parque das Nacoes. Omdat ik in Lissabon geland was, besloten we een bezoekje te brengen aan Antonio die daar op zijn bootje woont. We parkeerden onze Mus op de parking van de haven en gingen ons bezoek melden. ‘She Twins’, riep één van de meisjes meteen. Hoe kunnen ze dat onthouden? We zijn daar al bijna 2 jaar weg en ze zien alle dagen boten toekomen en vertrekken. Niet alleen wij bewaren dus dingen in ons hart en hoofd. Op de plaatsen waar we woonden blijven wij ook nog een beetje leven.


Foto: Even in de mast, de klimgordel testen


Albufeira 26 januari 2018

Net nu de bloesems van de amandelbomen beginnen te bloeien, vlieg ik terug naar België. Leo heeft het er regelmatig over wat hij allemaal gaat doen als ik weg ben. Want dan kan hij alles onderste boven halen en loop ik niet onder de voet. Niet dat hij stilgezeten heeft hoor. Hij klom zelfs een keertje in de mast om nieuwe radarreflectoren te hangen. De oude waren aan ’t vergaan door de zon en Leo wilde niet wachten tot ze weer eens in stukken naar beneden zouden vallen. Ondertussen kon hij nog eens oefenen met het klimgerief dat hij in Decathlon kocht. Het ging al iets beter dan de vorige keer, maar zo’n dingen gingen zoveel vlotter toen we nog 20 jaar jonger waren. Leo klimt nu wel op eigen kracht naar boven, ik moet enkel het touw aanhalen dat voor de beveiliging zorgt. Toch hoop ik dat al die techniek daarboven in het topje van de mast braafjes blijft werken, zodat Leo zijn klimgerief niet vaak nodig heeft. Ik blijf het akelig vinden.
De werken die Leo uitbesteed had zijn ondertussen rond. Het herstellen van de hoes rond het grootzeil was op zijn Portugees. De vrouwen, die we achter de naaimachines zagen zitten bij de zeilmaker, deden hun werk goed, maar we moesten verschillende keren terug gaan. Amanhã, amanhã. Morgen! De ‘estofadore’ daarentegen, was stipt op tijd met onze kussens. Ze zien er goed uit en het zit- en ligcomfort is uitstekend. We merkten, dat ze in dat bedrijfje ook op zaterdag werken, achter gesloten deuren weliswaar. De supermarkten, die hebben hun deuren altijd open. Dat is wennen in het begin. De Lidl bijvoorbeeld, is open van 8 uur tot 22 uur, zondag inbegrepen. Gemakkelijk voor ons. Hoe het met de werkuren voor de werknemers zit, dat zal minder zijn. Grote verschillen in Europa. Wij genieten vooral van het verschil wat het weer betreft. Net als in België is het hier ook, iets warmer dan het ‘langjarig gemiddelde’, regelmatig 18°C. Maar in tegenstelling tot in België regent het hier te weinig. Vandaag hadden we een halve dag motregen, de vijfde dag neerslag deze maand. En dat zou het dubbele moeten zijn. Je hoort ons niet klagen. Het zal wennen zijn in België.
Foto: Nieuwe camera maakt alleen foto's  ... 
 

Albufeira 8 januari 2018

Het lijkt wel of ze hier de winter overslaan, merkte Leo op, toen we overal rondom ons tekenen van de lente zagen. De bermen beginnen te kleuren, groen, geel, paars.. Nu we na maanden droogte al eens een maartse bui over ons heen krijgen begint het gras meteen weer te groeien. En de bloemekes zijn er ook, soms overweldigend. Het is wel even aanpassen als je op wandel gaat. Iets mee tegen de regen? De zonnehoed, die neem ik altijd mee. Niet te missen. Ik was hem twee dagen verloren, zo rond driekoningen. Wij dus terug naar de cafés en openbare toiletten die we bezocht hadden… En ook al eens in de winkels gekeken naar een nieuwe. Maar ik had zo graag mijn oude, die kan ik bijeen frommelen in mijn rugzak en hij overleefde al een paar wasbeurten in de machine. Leo heeft hem gevonden, in de boot, niet op zijn plaats… oud worden? Er is meer dat ik vergeet. Het raam van de Mus aan mijn kant heb ik al drie keer vergeten dicht te draaien. Het stond telkens 10 cm open. Eén keer een hele nacht. Zonder gevolgen, oef.
Ondertussen is Leo bezig een lijstje af te werken. Geen lijstje op papier, dat is meer mijn ding. Hij houdt alles bij, op de harde schijf in zijn hoofd. Er was weer allerlei gepland voor deze ‘winter’. De vuurpijlen heeft hij moeten vernieuwen want die waren vervallen. Dat ging niet zonder rondslomp. Hij is in Faro bij een officiële instantie geweest om een vergunning te krijgen. Betalen, papier met een stempel en dan op een industrieterrein zoeken naar een verkoper. De ship chandlers mogen dat hier niet verkopen, omdat ze geen ‘bunker’ hebben. Vuurwerk was er genoeg, in de nacht van oud naar nieuw. Waarschijnlijk verkopen ze dat in bunkers? En we mochten samen met Fred en zijn glazen fles bubbels overal rondlopen in Albufeira, net zoals duizenden feestvierders rondom ons. We hadden wel bekers mee om uit te drinken. Niet omwille van reglementen maar omwille van het gemak.
Verder zitten we nu een week zonder zitkussens. Ze zijn bij een stoffeerder in de buurt voor nieuwe overtrekken, want na 41 jaar was dat nodig. En de hoes van het grootzeil is bij de zeilmaker. Twaalf jaar weer en wind hebben hun sporen nagelaten. Hopelijk doen de stielmannen het werk zoals we dat bij Wittevrongel gewoon waren.
En ik, ik amuseer me met mijn nieuwe reflexcamera, een canon 200D. Kom je in de kajuit en word je verrast door een camera die zomaar foto’s van je neemt. Blijkt dat Leo de camera bedient vanop zijn smartphone. Pfft…ik kan de vooruitgang nauwelijks volgen.

Foto: Beste wensen
 

 Albufeira 19 december 2017

We zijn weer samen, Leo en ik. Niet Ryanair deze keer, maar TAPP, bracht mij van de ene thuis naar de andere thuis, van Affligem naar Albufeira. We hebben allebei drie weken als single geleefd. Ook wel eens aardig, want een man in huis kan soms voor ongemak zorgen. Woorden van Leo! Maar ik heb hem toch wel een paar keer gemist. Toen de linker koplamp van onze auto het voor bekeken hield, wist Leo te vertellen dat de reservelampjes in de garage lagen en op drie minuten had je zo’n dingetje vervangen. Toen de TV alleen nog sneeuw gaf ging ik kijken naar de Ierse fluit op de vensterbank, die dienst doet als digitale antenne. Er was een soldeersel los. Leo wist te vertellen dat zijn rode soldeerbout de beste was, maar de draadjes over elkaar plooien werkte ook. Oef. Als hij tegen Pasen nog eens naar België komt, zal er een lijstje klaar liggen van mankementjes die hersteld moeten worden.
Ondertussen prijzen we ons gelukkig dat we het grijze, koude weer van België kunnen ontvluchten. Zoveel lichter is het hier en de jassen kunnen overdag in de kast blijven. Zwemmen om af te koelen doen we al enkele weken niet meer. De foto met de kerstmutsen dateert van eind november en eigenlijk vonden we dat best iets hebben. We maakten bijna het voornemen elke dag te blijven zwemmen. Maar ijsberen zijn we toch niet geworden. Wel hopen we in 2018 weer veel te zwemmen, verder op het water te kunnen leven, nieuwe horizonten te ontdekken en mensen te ontmoeten.
Ieder van jullie, wensen we voor 2018, grote of kleine dromen. Of ze uitkomen of niet… blijf dromen.

Meer.....