Onze SHE
Bemanning
Thuishaven
Contact
Links
Marine Trafic
Reactie sturen Winlink

Foto: Zover je kan zien is dat allemaal van ons
 
  

Culatra 15 mei 2018

We hebben Albufeira verlaten. Voor 6 maand was box E29 onze thuis, maar nu zijn we weg. Het wegvaren verliep heel ontspannend, bijna geen wind, stralende zon en Fred hield de neus van de boot vast. Dat maakte het werk met de landvasten nog een stuk makkelijker. En het feit dat we eergisteren zijn auto mochten lenen, maakte de bevoorrading ook een stuk makkelijker. Dank u Fred. We zijn nu voorzien van drank en eten voor een paar dagen. Dat komt goed uit want onze eerste stop is, zoals gepland, Culatra. En hier moeten we alles met Sardientje doen. Veel minder comfort, wel veel meer vrijheid en geen liggeld te betalen. Heerlijk nog eens een reuze zwembad rond onze She en stilte en rust...
Voor ons is het vaarseizoen dus begonnen, het eerste puntje op de route 2018 is gezet. Eerst enkele dagen genieten van het leven achter ons anker en dan verder oostwaarts. Als alles meezit gaan we eens door de straat van Gibraltar dit jaar. We hebben kaarten en een pilot van de Middellandse Zee maar onze magneetkaarten die toegang geven tot de marina van Albufeira hebben we ook nog. In september of oktober willen we toch weer graag in Albufeira zijn. De twee voorbije winters smaken naar meer.
Carminha en Bispo van ‘onze’ pastelaria hebben trouwens met handen en voeten uitgelegd dat we moeten terug komen.




Foto: Bijna weer thuis in de algarve

  

Albufeira 10 mei 2018

Ryanair heeft mij weer veilig van Charleroi naar Faro gevlogen. Net voor de landing kijk je uit over het waddengebied van Faro. Dat heeft iets magisch, neerzien op de geulen waar we vaarden en de plaatsen waar we ankerden. Ik zag ook de boatyard bij Faro en voelde een glimlach op mijn gezicht, zomaar vanzelf. Want daar woonden we en het was er goed. Dat is thuis komen.
Leo
was al twee weken voor mij, in zijn drijvend huis te Albufeira. Ik bleef wat langer in België. mijn programma was nog niet afgewerkt en afscheid nemen van mensen is ook niet altijd gemakkelijk.
Bij ons vorig bericht zaten we in de goede week, nu zijn we Hemelvaartsdag. Lang weekend in België. Hier in Albufeira zijn voor ons alle dagen gelijk, geen werkdagen, geen weekend. Dat was het eerste wat me weer verraste na enkele weken België, geen
volle agenda hier, zalig nietsdoen. Of, alleen maar doen wat je graag doet. Alhoewel dat voor Leo niet helemaal opgaat. Er is altijd wel iets te doen aan de boot. Hij hoorde ‘iets abnormaals’ aan de koelkast. Ik dacht al dat we aan een nieuwe toe waren. Maar na wat meten vond hij spanningsverlies op de kabel en de schakelaars. Dat kan hij goedkoop oplossen. Oef!
Wat we wel ‘
moeten’ doen is ons stilaan voorbereiden op het nieuwe vaarseizoen. De She is deze winter alleen maar gebruikt als woning en binnenkort mag ze weer varen. Dat vraagt toch een paar aanpassingen. De voorraden moeten ook even aangevuld worden. Hier hadden we een supermarkt op een paar stappen maar dat zal niet overal zo zijn. Ook hier moeten we afscheid nemen, van mensen, van een comfortabele haven, maar we kijken uit naar het zeilen, het gevoel van vrijheid en ruimte, nieuwe horizonten, nieuwe ontmoetingen...

Foto: En dit moeten we achterlaten voor enkele weken België
  

Albufeira 29 maart 2018

We zitten in de goede week. Pasen komt dus echt dichtbij. Dat zouden we in België ‘vieren’. Alhoewel vieren? Pasen en paasmaandag zien er maar frisjes uit in België en hier was het vandaag 23° in de schaduw. Daarvan hebben we geprofiteerd om een daguitstap te maken met ons Mus richting Tavira. Na de lunch in Santa Luzia gingen we eerst een kijkje nemen op Praia do Barril. Daar kan je het Cemiterio das Ancoras bewonderen, het ankerkerkhof. Grote ankers in de duinen, netjes op rijen. Vroeger hielden ze de netten voor de tonijnvangst op hun plaats. Nu lokken ze toeristen. Maar het leukste vonden wij de wandeltocht er naartoe. In de Ria Formosa raak je niet zo maar op het strand, dikwijls komt er een boot aan te pas. Hier kan je dwars door het zoutmoeras met een treintje, maar wij liepen op het pad naast de sporen, ideaal om het natuurreservaat van dichterbij te bekijken.
Ik kreeg Leo ook zo ver, om daarna nog naar Pego do inferno te rijden, de Poort naar de hel. Een waterval die neervalt in een helder meer, idyllisch plaatje dat ik zag in een reisgids. Op dat plaatje waren zwemmers, dus nam ik zwemgerief mee. Heerlijk, ons eerste zwempartijtje van dit jaar. En we zijn niet in de hel beland zoals een lokale legende beweert.
Morgen vertrekken we met ons Mus richting België. Dus wordt het nu echt hoog tijd om alles bij elkaar te zoeken wat niet mag vergeten worden. Knabbeltje bijvoorbeeld. We zullen er mijn lijstje maar bij nemen. Ik heb ook een lijst ‘verlaten schip’. Leo heeft daarvoor wel geen lijst nodig maar als hij klaar is overlopen we, voor alle zekerheid, zijn werk aan de hand van mijn lijst en waarschijnlijk krijgt hij dan weer 10 op 10.
We zijn nog niet vertrokken maar voelen nu al het heimwee naar dit luilekkerleventje hier in het paradijs. Dag Albufeira, tot over enkele weken.


Foto: Een zicht op het nieuwe kastje
  

Albufeira 11 maart 2018

Ik ben weer terug bij Leo op de boot. Het was zoals gewoonlijk thuiskomen maar toch ook even wennen. Er was een grote opruim en kuis gebeurd. Zo netjes. En het moest zo blijven, kreeg ik meteen te horen. Net of ik aan boord voor de rommel zorg? Voor mijn laptop en rugzak kreeg ik meteen een nieuwe plaats toegewezen! Tot nu toe heb ik me daar braafjes aan gehouden. Een heel grote verandering is het ochtendritueel. Bij niet varen, was dat vroeger lang in bed liggen, op ’t gemak ontbijten, naar het nieuws, het weer… kijken op de laptop. Nu staat Leo vroeg op en gaat 8 km stappen aan een snel tempo. Onderweg pikt hij heel wat trappen mee, die loopt hij op, dat moet, want zijn nieuwe smartwatch beveelt hem dat. De eerste dag ben ik meegelopen maar ik vind het wat te veel op de nuchtere maag. Dus, ik ontbijt eerst en doe dan mijn stappen. Leo zijn parcours, ik het mijne.
Nog een grote verandering is de nieuwe kast boven onze voeten in de slaapkamer. Thuis heb ik Leo vaak bezig gezien op de combiné. Maar hoe speelt hij dat hier klaar? Mijn eerste vraag was dus welke zaag hij gebruikte. Fred presenteerde hem zijn zaag. Nee, niet Gina, die zaagt niet. Maar Leo gaf de voorkeur aan het zaagje van zijn Zwitsers mes!! Het heeft lang geduurd maar het resultaat mag er zijn. Extra opbergruimte is altijd welkom. Hij heeft de kast wel zo gemaakt dat ze wegneembaar is, want daarachter zit de ankerbak met de ketting en je houdt het niet voor mogelijk wat er op een boot zoal kan gebeuren.
Wortels heeft de boot nog niet gekregen, wij wel een beetje. Alles voelt zo vertrouwd aan, de steigers, de vissen, de aalscholvers, de lentebloemen… maar vooral de mensen. In onze vaste pastelaria kreeg ik van Carminha (de bejaarde uitbaatster) een stralende glimlach en twee welgemeende kussen. Daar had ik mij aan verwacht. Maar meer verschoten we van het weerzien met de meisjes op de receptie van de marina in Lissabon, in Parque das Nacoes. Omdat ik in Lissabon geland was, besloten we een bezoekje te brengen aan Antonio die daar op zijn bootje woont. We parkeerden onze Mus op de parking van de haven en gingen ons bezoek melden. ‘She Twins’, riep één van de meisjes meteen. Hoe kunnen ze dat onthouden? We zijn daar al bijna 2 jaar weg en ze zien alle dagen boten toekomen en vertrekken. Niet alleen wij bewaren dus dingen in ons hart en hoofd. Op de plaatsen waar we woonden blijven wij ook nog een beetje leven.


Foto: Even in de mast, de klimgordel testen


Albufeira 26 januari 2018

Net nu de bloesems van de amandelbomen beginnen te bloeien, vlieg ik terug naar België. Leo heeft het er regelmatig over wat hij allemaal gaat doen als ik weg ben. Want dan kan hij alles onderste boven halen en loop ik niet onder de voet. Niet dat hij stilgezeten heeft hoor. Hij klom zelfs een keertje in de mast om nieuwe radarreflectoren te hangen. De oude waren aan ’t vergaan door de zon en Leo wilde niet wachten tot ze weer eens in stukken naar beneden zouden vallen. Ondertussen kon hij nog eens oefenen met het klimgerief dat hij in Decathlon kocht. Het ging al iets beter dan de vorige keer, maar zo’n dingen gingen zoveel vlotter toen we nog 20 jaar jonger waren. Leo klimt nu wel op eigen kracht naar boven, ik moet enkel het touw aanhalen dat voor de beveiliging zorgt. Toch hoop ik dat al die techniek daarboven in het topje van de mast braafjes blijft werken, zodat Leo zijn klimgerief niet vaak nodig heeft. Ik blijf het akelig vinden.
De werken die Leo uitbesteed had zijn ondertussen rond. Het herstellen van de hoes rond het grootzeil was op zijn Portugees. De vrouwen, die we achter de naaimachines zagen zitten bij de zeilmaker, deden hun werk goed, maar we moesten verschillende keren terug gaan. Amanhã, amanhã. Morgen! De ‘estofadore’ daarentegen, was stipt op tijd met onze kussens. Ze zien er goed uit en het zit- en ligcomfort is uitstekend. We merkten, dat ze in dat bedrijfje ook op zaterdag werken, achter gesloten deuren weliswaar. De supermarkten, die hebben hun deuren altijd open. Dat is wennen in het begin. De Lidl bijvoorbeeld, is open van 8 uur tot 22 uur, zondag inbegrepen. Gemakkelijk voor ons. Hoe het met de werkuren voor de werknemers zit, dat zal minder zijn. Grote verschillen in Europa. Wij genieten vooral van het verschil wat het weer betreft. Net als in België is het hier ook, iets warmer dan het ‘langjarig gemiddelde’, regelmatig 18°C. Maar in tegenstelling tot in België regent het hier te weinig. Vandaag hadden we een halve dag motregen, de vijfde dag neerslag deze maand. En dat zou het dubbele moeten zijn. Je hoort ons niet klagen. Het zal wennen zijn in België.
Foto: Nieuwe camera maakt alleen foto's  ... 
 

Albufeira 8 januari 2018

Het lijkt wel of ze hier de winter overslaan, merkte Leo op, toen we overal rondom ons tekenen van de lente zagen. De bermen beginnen te kleuren, groen, geel, paars.. Nu we na maanden droogte al eens een maartse bui over ons heen krijgen begint het gras meteen weer te groeien. En de bloemekes zijn er ook, soms overweldigend. Het is wel even aanpassen als je op wandel gaat. Iets mee tegen de regen? De zonnehoed, die neem ik altijd mee. Niet te missen. Ik was hem twee dagen verloren, zo rond driekoningen. Wij dus terug naar de cafés en openbare toiletten die we bezocht hadden… En ook al eens in de winkels gekeken naar een nieuwe. Maar ik had zo graag mijn oude, die kan ik bijeen frommelen in mijn rugzak en hij overleefde al een paar wasbeurten in de machine. Leo heeft hem gevonden, in de boot, niet op zijn plaats… oud worden? Er is meer dat ik vergeet. Het raam van de Mus aan mijn kant heb ik al drie keer vergeten dicht te draaien. Het stond telkens 10 cm open. Eén keer een hele nacht. Zonder gevolgen, oef.
Ondertussen is Leo bezig een lijstje af te werken. Geen lijstje op papier, dat is meer mijn ding. Hij houdt alles bij, op de harde schijf in zijn hoofd. Er was weer allerlei gepland voor deze ‘winter’. De vuurpijlen heeft hij moeten vernieuwen want die waren vervallen. Dat ging niet zonder rondslomp. Hij is in Faro bij een officiële instantie geweest om een vergunning te krijgen. Betalen, papier met een stempel en dan op een industrieterrein zoeken naar een verkoper. De ship chandlers mogen dat hier niet verkopen, omdat ze geen ‘bunker’ hebben. Vuurwerk was er genoeg, in de nacht van oud naar nieuw. Waarschijnlijk verkopen ze dat in bunkers? En we mochten samen met Fred en zijn glazen fles bubbels overal rondlopen in Albufeira, net zoals duizenden feestvierders rondom ons. We hadden wel bekers mee om uit te drinken. Niet omwille van reglementen maar omwille van het gemak.
Verder zitten we nu een week zonder zitkussens. Ze zijn bij een stoffeerder in de buurt voor nieuwe overtrekken, want na 41 jaar was dat nodig. En de hoes van het grootzeil is bij de zeilmaker. Twaalf jaar weer en wind hebben hun sporen nagelaten. Hopelijk doen de stielmannen het werk zoals we dat bij Wittevrongel gewoon waren.
En ik, ik amuseer me met mijn nieuwe reflexcamera, een canon 200D. Kom je in de kajuit en word je verrast door een camera die zomaar foto’s van je neemt. Blijkt dat Leo de camera bedient vanop zijn smartphone. Pfft…ik kan de vooruitgang nauwelijks volgen.

Foto: Beste wensen
 

 Albufeira 19 december 2017

We zijn weer samen, Leo en ik. Niet Ryanair deze keer, maar TAPP, bracht mij van de ene thuis naar de andere thuis, van Affligem naar Albufeira. We hebben allebei drie weken als single geleefd. Ook wel eens aardig, want een man in huis kan soms voor ongemak zorgen. Woorden van Leo! Maar ik heb hem toch wel een paar keer gemist. Toen de linker koplamp van onze auto het voor bekeken hield, wist Leo te vertellen dat de reservelampjes in de garage lagen en op drie minuten had je zo’n dingetje vervangen. Toen de TV alleen nog sneeuw gaf ging ik kijken naar de Ierse fluit op de vensterbank, die dienst doet als digitale antenne. Er was een soldeersel los. Leo wist te vertellen dat zijn rode soldeerbout de beste was, maar de draadjes over elkaar plooien werkte ook. Oef. Als hij tegen Pasen nog eens naar België komt, zal er een lijstje klaar liggen van mankementjes die hersteld moeten worden.
Ondertussen prijzen we ons gelukkig dat we het grijze, koude weer van België kunnen ontvluchten. Zoveel lichter is het hier en de jassen kunnen overdag in de kast blijven. Zwemmen om af te koelen doen we al enkele weken niet meer. De foto met de kerstmutsen dateert van eind november en eigenlijk vonden we dat best iets hebben. We maakten bijna het voornemen elke dag te blijven zwemmen. Maar ijsberen zijn we toch niet geworden. Wel hopen we in 2018 weer veel te zwemmen, verder op het water te kunnen leven, nieuwe horizonten te ontdekken en mensen te ontmoeten.
Ieder van jullie, wensen we voor 2018, grote of kleine dromen. Of ze uitkomen of niet… blijf dromen.

Meer.....