foto
Route

foto
Shetwins Home page
foto
Mus
OnzeShe Bemanning Thuishaven Contact Links Marinetrafic Reageren WinLink
Laatste update : 23-november-2021 pittig kalm

    Te koop She36 


Foto: Terug en aan de koffie.
fotoAlbufeira 22 november 2021

We wonen weer op de boot, met een kleine voetafdruk en coronaveilig. De familie moet het nog eens zonder ons stellen. Geen gevaarlijke knuffels dus. Op het nieuws, zagen we, dat er op verschillende plaatsen in Europa geprotesteerd wordt tegen corona-maatregelen, met waanzinnige rellen tot gevolg. Hier in Portugal is het anders. Wat de corona betreft behoren ze tot de beste van Europa. Geen nieuwe golf, aantal besmettingen verwaarloosbaar. Het virus is niet uitgewist maar bedreigt de samenleving niet meer. Boven de 12 jaar zijn 98% van de mensen gevaccineerd. Boven de 65 jaar is iedereen gevaccineerd en men is volop bezig met de derde prik. Er zijn hier nauwelijks anti vaxxers. Ligt dit aan de volksaard van de Portugezen, vriendelijke mensen met respect voor het algemeen belang. Ik las op internet dat de herinnering aan de dictatuur nog leeft, dat zou de Portugezen ‘gehoorzamer’ maken.
Wij zijn alleszins heel blij met de vrijheid die we terug gekregen hebben dank zij de vaccinaties. Vorig jaar mocht ik onder de herfstvakantie de kleinkinderen niet zien en we mochten pas in december over de grens, met de nodige documenten. Deze keer was onze Musrit naar de Algarve weer heel ontspannen, terug het reisgevoel. Gedaan met de avondklok, geen gedoe aan de grensovergangen, geen formulieren over het waarom van je verplaatsing, geen PCR test die maar beperkt geldig is… Oef! Zo blij dat het leven weer wat normaler wordt. In Frankrijk lieten we onze corona safe pas zien als we wat wilden eten. In Spanje was dat niet nodig. Bij Hostelaria Simancas voorbij Valladolid, leek het alsof de jonge Spaanse uitbaatster nog nooit de QR code zag. Door het mondmasker konden we haar gezicht niet zien, maar haar ogen spraken boekdelen. Leo probeerde in het Spaans uitleg te geven. Ze schaterde het uit en gebaarde ‘Weg daarmee’. De koffies en de croissants waren heerlijk, de WC’s waren netjes en Leo gaf de jongedame een fooi. Zeelui zouden in elke haven een liefje hebben. Ik vraag me af of Leo in Spanje zo zijn restaurants heeft waar hij goed ontvangen wordt. Want we waren hier vroeger ook al eens. Hoe pikt hij juist die zaak er uit, als je elke paar kilometer zo’n gelegenheid hebt?
Om af te ronden nog even vertellen dat de zon en de temperaturen het leven hier aangenaam maken, maar vanaf overmorgen zal er gewerkt moeten worden. Dan gaat de boot uit het water.

Foto: spelen met de drone.
fotoAffligem 25 oktober 2021

We zijn weer thuis. Op 15 oktober, zowat tegen middernacht, parkeerde Leo ons Mus in de garage. Een maneuver waarvoor ik veel bewondering heb en waar ik me nooit aan zal wagen. Onze Peugeot boxer geven we 10 op 10 voor de rit van 2300 km. Het viel wel tegen dat we onderweg afscheid moesten nemen van onze zomerkledij. Want in Albufeira was er niet veel te merken van de herfst. De zon ging elke dag wel wat vroeger slapen, maar dat was juist leuk. De hitte weg, maar nog warm genoeg om met blote armen en benen een avondwandeling te maken, zonder zweet, zonder zonnecrème. Maar wel regelmatig met een drone. Achter ons anker, in het uitgestrekte waddengebied bij Culatra, kriebelde het om met Wesp of Libelle te spelen, maar helaas, verboden zone. Te dicht bij de luchthaven van Faro. En Leo houdt zich aan de richtlijnen. Maar de laatste weken voor onze terugkeer naar België hebben ze nog wat mogen vliegen. We zijn wel kieskeurig. Liefst plaatsen waar weinig of geen mensen lopen, waar er een vlakke landingsplaats is en geen al te stoffige ondergrond. Als dan ook de wind zich koest houdt en de zon op de goede plaats staat, mogen Wesp of Libelle uit hun etui. Ik blijf het nog altijd spannend vinden, zeker als ze heel hoog, of heel ver, of heel vlug vliegen. Om nog maar te zwijgen van de meeuwen, die de indringer in hun luchtruim, proberen weg je jagen. Maar ondertussen is er al zoveel vertrouwen dat ze ook al eens boven de zee mogen vliegen.
Hier thuis, wordt er niet gedroned. Te veel interferenties en te veel andere verplichtingen. We hebben een to do lijst af te werken. Voor mij was dat om te beginnen het gevecht met de tuin. Gevecht, omdat het gras weg moest voor dat de regen zou komen. Dat is gelukt, omdat we een bosmaaier kochten die ons grasmachien een handje helpt. En Leo had zich als doel gesteld zo vlug mogelijk onze bejaarde vito te vervangen door een gewonere wagen, eentje die niet voortdurend aandacht nodig heeft. We rijden nu met een Volvo V50 die een stuk jonger is. Oef.
Met al de andere klussen ga ik jullie niet vervelen. Maar toch even vertellen dat we onze genua naar Blankenberge naar Wittevrongel brachten voor een nieuwe UV band. Dat zou moeilijk geweest zijn met een vliegtuig. Leve de Mus.
Hopelijk ons volgend bericht terug uit Albufeira.

Foto: we bezochten de Vera Cruz.
fotoAlbufeira  7 oktober 2021

Ons vorige bericht kwam nog vanuit Culatra. Daar zijn we al een paar weken weg. Er werd onweer voorspeld en dan ben ik toch liever in een haven. Terug naar onze thuishaven in Albufeira dus. Die laatste tocht  hadden we een mysterieuze mengeling van dichte mist en zon die daar doorheen probeerde te vechten. Tijdens de zomer hadden we hier nog nooit mist. Voor de rest gedraagt het weer zich normaal. Elke dag blauwe lucht en temperaturen waarbij je niets liever doet dan zwemmen. Tijdens de namiddag blijven we liefst uit de zon, alhoewel de grote hitte nu stilaan mindert. Af en toe een uitstap met ons Mus dat lukt nog net. Zo trokken we naar Portimao om de Vera Cruz te bezoeken. De Vera Cruz is een schip zoals Magelhaan er in zijn konvooi had, voor zijn tocht rond de wereld. Hijzelf, is de bol niet rond geraakt, overleden op de Filipijnen. En die boten zijn er ook niet meer. Maar de Vera Cruz is een mooie replica, vaart echt als schoolschip en de crew was zeer vriendelijk. Wij vonden het prettig om op dat erfstuk te speuren naar de moderne uitrusting. Zo zagen we de epirb hangen, de reddingsvlotten zaten onder een zeil en naast de twee antieke ankers lag er ook het moderne anker.
Op de terugweg naar huis reden we langs Praia do Carvalho, een schilderachtig strand dat we nog niet bezochten. Als we al de stranden van de Algarve willen bezoeken zijn we nog wel even bezig. Volgens de boekjes, is Carvalho het beste strand om te snorkelen en je moet er naartoe door een tunnel. Dat wilde ik wel eens zien. We vonden de plaats, we gingen door de tunnel en toen Leo het strand zag, wilde hij meteen terug, te veel mensen. Maar ik had mijn snorkelgerief bij en heb dus gesnorkeld. In die wereld onder de waterspiegel te mogen kijken, geeft altijd een goed gevoel. Maar hier in de Algarve was ik nog nooit echt enthousiast. Weinig begroeiing. We hebben wel weer wat bijgeleerd met ons bezoek aan Carvalho. In de namiddagen zijn er, ook begin oktober, nog veel zonnekloppers op de stranden en de meeste parkings staan overvol. Op sommige plaatsen stond de politie bij wegversperringen omdat de parkings volzet waren. Zoiets hadden wij nog niet aan den lijve ondervonden omdat we meestal tijdens de voormiddag op stap gaan. En eigenlijk, is de winter hier de beste tijd om te wandelen. Maar eerst gaan we nog een paar weken naar België. Waarschijnlijk nemen we volgende week afscheid van de boot, voor een tijdje. 

Foto: Weer in Portugal.
fotoCulatra 5 september 2021

Na ons laatste bericht uit Sanlucar, hebben we al heel wat gevaren, soms gezeild, vaak gemotord. Eerst naar Ayamonte, dan naar Mazagon, dan weer Ayamonte, en uiteindelijk terug naar Culatra.
Mazagon was het lekkerste. We kregen een invitación van Jan en Clairette, en dat sla je niet af. Dank u Clairette, het was tot in de puntjes verzorgd. Zo'n grote bakplaat vol vis! Waar gaan we dat nog vinden.  
Wat de zeiltochten betreft, bezorgde de trip van Mazagon naar Ayamonte ons het meeste plezier, slechts 3 beaufort, aan de wind, maar regelmatig toch een snelheid over de 6 knopen. Geen stampen van de boot want er waren geen golven, amper rimpelingen op de zee. De zon was er wel, onverbiddellijk, dus stond de bimini. Heerlijk zeilen en dat allemaal met blote armen en blote benen. We zijn echt luxe zeilers geworden. Vorige week ontdekte ik zelfs dat Leo zijn zeiljas niet meer aan boord is! Hij moest even nadenken. Waarschijnlijk was die naar de Mus verhuisd, tijdens een fikse regenbui de voorbije winter? Ik denk niet dat we het nog gewoon zouden worden: zeiljas, zeilbroek, laarzen, muts, handschoenen...
We wilden dus terug de Guadiana op naar Ayamonte, voor de wasmachine en bevoorrading. De monding van de Guadiana benaderen we altijd met respect. Er zijn ondieptes en hoog tij was al voorbij. Maar omwille van het dood tij was de stroming niet zo sterk en de zee was zo rustig dat we naar binnen konden zeilen, stroomopwaarts, zonder hulp van de motor. Wat verderop werden we nog verwelkomd door dofijnen. Ze bleven wel op afstand, dus begon ik te zingen, want soms helpt dat om ze dichterbij te lokken. Maar de ‘Lichtjes van de Schelde’ kon ze niet bekoren. Waarschijnlijk waren ze sardientjes aan ‘t eten. Zaterdag op onze tocht naar Culatra zagen we weer rugvinnen, maar er werd niet echt gesprongen. Ik vroeg me al af of het geen orka’s waren. Want die killers wil ik eigenlijk liever niet dichtbij. Maar ze worden tegenwoordig wel vaak gespot in de baai van Cadiz en bij Gibraltar. Hier achter ons anker bij Culatra hebben we bij het zwemmen rond de boot, nog geen enge beesten gezien. Eén keer was ik er niet gerust in toen ik een rare kwal dichterbij zag komen. Ik vlug het trapje op en Leo geroepen. Toen zagen we dat het een halve watermeloen was die met de stroming voorbij dreef. Dat was de enige keer dat we afval in het water zagen. Valt wel mee met 65 boten achter hun anker. We blijven nog een paar dagen in dit ankerparadijs. Het leven als zeezigeuners bevalt ons nog altijd.

Foto: Sanlúcar gezien vanuit Alcoutim
fotoSanlúcar 28 augustus 2021

Vorige week zwommen we nog rondjes rond de boot, in kristalhelder water bij Culatra. Nu gaan we elke dag even in het troebele rivierwater van de Guadiana, de machtige stroom die de grens vormt tussen Spanje en Portugal. Maar hier hebben we het voordeel dat het water niet zout is en dat we weer een waterslang in de kuip hebben om ons af te spoelen. Daarstraks is onze gezamenlijke zwempartij wel ontaard in gegil en gespartel, en kwamen we met de slappe lach weer ons laddertje opgekropen. Het is namelijk zo dat de vissen hier 'bijten'. In Albufeira zien we vaak, vissen, de aangroei van de boten schrapen. Maar ik had nooit gedacht dat ze ook interesse zouden krijgen in onze armen, benen, rug... Gisteren en eergisteren had ik al wel enkele keren iets gevoeld, maar toen Leo riep dat een vis beet, barstte ik in lachen uit. Dat werd al vlug gegil toen ik meteen ook wat voelde op mijn been. We maakten zoveel kabaal dat Jochen, de Duitser die achter ons ligt met zijn catamaran, even kwam kijken. Vriendelijke man trouwens. Hij kwam ons helpen toen we hier eergisteren ons aanlegmaneuver deden. Dat aanleggen was een stuk rustiger als de vorige jaren omdat er een nieuwe steiger gelegd is, veel langer dan de oude, dus we hadden keuze in vrije plaatsen. Overal elektra en water, vooruitgang heet dat. Maar de bakker is ermee gestopt. Spijtig. En het aanmelden was niet meer op het gemeentehuis, maar op het toeristisch bureau. Dat was een ramp. Een heel mooie Spaanse jongedame, maar ze sprak alleen maar Spaans. Google translate heeft ons moeten redden. En dan nog. Ze wilde onze 'toelating om te varen' zien. Onze Belgische registratie brief leek haar onbekend, ze wilde iets dat meer op het Spaanse document trok!! In Portugal kom je zoiets niet tegen, daar spreekt iedereen die iets met toeristen te maken heeft Engels. Maar ondertussen genieten we van Spanje. De café's, zijn er wel nog allemaal. Vriendelijke uitbaters en goedkoop.
Eigenlijk zijn we heel tevreden met ons vaargebied (woongebied) hier in het zuiden en dan meer bepaald in de Algarve. Om te beginnen het zalige weer en dan vooral de zachte winters. Verder hebben we de keuze tussen onze comfortabele thuishaven, ankerplaatsen bij Culatra en Alvor, of deze machtige rivier. En natuurlijk zorgen de Spaanse havens voor afwisseling, de tapas alleen al. We hebben niet meer zo sterk de behoefte om nog nieuwe vaargebieden op te zoeken. Porto Santo in 2019 was een geweldige ervaring, maar daarna kwam corona, en we worden ouder... We genieten nog met volle teugen van het leven op het water, maar we denken ook wel eens aan de toekomst. We zagen al verschillende koppels hun boot verkopen: Allegra, Snow Goose, Dijabringabeeralong, Ravissant en Nimrod. Ik zie de crews zo voor mijn ogen en ze zijn allemaal op een andere manier van hun leven aan 't genieten. En dan begin je na te denken. De She verkopen? Dat is iets dat stilaan moet groeien. Afscheid nemen van het varen is moeilijk. Dat horen we ook van die anderen. Maar we denken er aan. We hebben nog geen brooker onder de arm genomen. We willen heel graag nog wat op de She wonen. Maar om te weten of er zeilers zijn die interesse voor een She 36 hebben, heeft Leo wat info op internet gezet. Onze She Twins verdient het om nog wat oceanen te overwinnen. Daar is ze voor gemaakt. Wij hebben destijds twee jaar gezocht naar een She 36. Misschien is er nog iemand op zoek?

Foto: Geboeid op het strand van Culatra.
fotoCulatra 21 augustus 2021

We hebben een tijdje in de haven van Albufeira gewoond, maar gisteren zijn we weer verhuisd naar Culatra. We liggen dus weer achter ons anker. En ja, op 14 augustus, heb ik Nossa Senhora da Orada gezien. Leo niet. Ze waren te laat, de dragers met haar beeld. En Leo zijn geduld was op. We waren niet naar de parking gewandeld. Die stond vol stoelen voor een openlucht mis. Dat kon ons niet bekoren wegens te heet en te veel mensen. We stonden aan de overkant van het toegangskanaal naar de haven en hadden van daar een goed zicht op de viering. Maria mocht niet varen dit jaar. Maar alles bij elkaar was het toch wel indrukwekkend, vooral het zingen vond ik mooi. Een echt mirakel is er niet gebeurd, alhoewel... mijn linkerheup is veel beter. Maar dat zal waarschijnlijk, meer dank zij de brufen zijn. Ik had al een paar dagen serieus last en toen ik nog maar met moeite in en uit Sardientje geraakte en niet meer wist hoe te gaan zitten of liggen, haalde ik de medicatiedozen uit hun berging. Samen met de nodige rust heeft dat gewerkt. Ik voel me als herboren.
Onze She had ook een mankement. De grootste woonbatterij (320 Ah) was einde leven en zorgde er op die manier voor dat de batterijlader ook zijn laatste adem uit blies. Een zoektocht in Albufeira leverde niet de batterijen op die Leo wilde en daarom bestelde hij er via internet. Op minder dan een dag werden ze gratis geleverd. Voor een nieuwe batterijlader, deden we een daguitstap naar Spanje. De Nederlandse uitbater van Ayamar in Ayamonte heeft ons al vaak goeie spullen verkocht. We wisten dat hij al jaren zocht naar een overnemer voor zijn zaak en nu is het dus zo ver. Een Engelssprekende man en vrouw hebben ons bediend. De lader die Leo wilde was niet in stock, daarom hebben we er nu één die iets zwaarder is. De boot is er weer wat op vooruit gegaan.
En hier op Culatra werkt alles weer naar behoren. Ik kan vlot in en uit Sardientje en ik geniet weer van het wandelen. De zonnepanelen, batterijen en lader doen het ook goed. We hebben koude drankjes, pc, tv... We hoeven niet zuinig te zijn. Verder zijn we weer blij met ons groot zwembad rond de boot en het is hier niet zo heet als in Albufeira.
Net toen Maria eens uit de kerk mocht, hadden we in Albufeira, vier dagen een eind boven de 30°C.  Meteen waren er weer de bosbranden. Die van Monchique zorgde ervoor dat de rookwolken tot boven de haven kwamen. En bij Castro Marim kregen ze het ook moeilijk onder controle. In het nieuws sprak men over 630 brandweerlieden, 209 voertuigen en 8 vliegtuigen. Hopen maar dat het verder rustig blijft.

Foto: Zonsondergang in Ria Formosa.
fotoCulatra 7 augustus 2021

Als je in een haven niet kan blijven is dat vaak omdat ze al de boxen nodig hebben voor een regatta. In onze omzwervingen kregen we er al een paar keer mee te maken. Bij Culatra loop je dat gevaar niet. Het haventje van dit eilandje is amper groot genoeg voor de vissersbootjes. De meer dan 70 zeilboten die hier momenteel geankerd liggen zal niemand wegjagen. Sommigen liggen hier elk jaar 3 maanden om de dure 'zomer haven gelden' te ontlopen. En anderen hebben hier wortels gekregen. Dat wij deze keer, na zes nachten al afscheid moeten nemen van Culatra, hadden we niet gepland. Volgende week komt er net een windstille periode aan, ideaal voor het leven achter een anker. Maar... Onze Lieve Vrouw gooide deze keer roet in het eten. In augustus worden er nogal wat heiligen, of liever beelden van heiligen, rondgevaren op overdadig versierde boten. We mochten dat al meemaken in Alvor en in Sanlucar. Hier op Culatra hebben ze, op 1 augustus, Maria tot in Olhao gevaren. Blijkbaar gaan ze in Albufeira ook iets doen. Vlak bij de haven staat een kerkje van Nossa Senhora da Orada. Die Senhora wordt vereerd door de lokale vissers. En ze wordt gevierd. De haven liet weten dat al de wagens op de parking bij de receptie weg moeten, want daar komt een podium. Ons Mus staat daar. Morgen varen we terug naar Albufeira om haar een ander parkeerplekje te geven. En dan blijven we in de haven tot al de festiviteiten voorbij zijn. Ik weet niet wat er op het programma staat, maar ik vermoed een processie en misschien een wijding van de vissersboten? Het liefst zou ik hebben dat Nossa Senhora da Orada nog eens een wonder doet. In het verleden zouden er gebeurd zijn.
Afscheid van Culatra dus. We zijn blij dat we nog eens van het ankerleven mochten proeven in dit uitzonderlijke natuurpark van Ria Formosa. Ik ga niet zeggen dat de tijd hier heeft stil gestaan, maar sinds ons vorige bezoek, twee jaar geleden, is er niet veel veranderd. Culatra is nog altijd dat zelfde rustige dorpje in het zand. Eigenlijk is het eiland niet meer dan een duin van 6 km lang. Hopelijk gaat die niet op wandel zoals de zandbanken aan onze Noordzee dat plegen te doen. En laat de zeespiegel maar niet te veel stijgen. Branden zijn hier nog altijd gevaarlijker dan de zee. Drie dagen geleden zagen we een brede rookpluim in de bergen achter Olhao. Het heeft gelukkig maar enkele uren geduurd en voor ons bleef de hinder beperkt tot wat stukjes as op de boot. We leven mee met de mensen in Griekenland en op zoveel andere plaatsen. Volgende week gaat het hier ook heter worden. Tot nu toe was het zalig.

Foto: Op de koffie in Culatra.
fotoCulatra 3 augustus 2021

Ruim een jaar was onze She een tweede verblijf op het water, en daar maakten we dankbaar gebruik van. Maar een boot is gemaakt om te varen. En gisteren was het dan zo ver.
Vooraf had Leo, onder water, de vaanstandschroef vet gegeven, een verhaal op zich. Hij leek zelf ook ingevet. Verder kregen de motor, de batterijen en de ankerwinch extra aandacht. De dieselvoorraad werd uitgebreid, we zorgden voor mondvoorraad en de watertanks werden gevuld.
Dinsdag, 11 uur, vertrokken we. Dan zouden we de ingang van Ria Formosa op het beste moment kunnen nemen. Want alhoewel het al de hele week flink waaide, wilden we toch naar Culatra. Eerst nog benzine tanken voor Sardientje. Bijna aan de tanksteiger vraagt Leo de Belgische vlag, die lag nog binnen. Ik kijk automatisch naar ons Portugese gastenvlaggetje. Oei! Verdwenen, aan flarden gewaaid. De etiquette laat te wensen over. Maar de motor doet het prima en na wat tegen pruttelen gaat het grootzeil omhoog. Er is ruime wind en de snelheid is beter dan verwacht. Na een tijdje merk ik, dat ik de marifoon nog niet hoorde. Oei! Die staat niet op. Buiten doet Leo de navigatie met een tablet maar ik wil binnen ook kunnen volgen. De plotter luistert niet naar mij, maar Leo krijgt hem aan de praat. Verder verloopt de hele tocht naar wens, de koers is de hele tijd bezeild en we gaan ruim een uur te vroeg door de ingang. Geen probleem, het is dood tij. En het ankeren lukt bij de eerste poging. Zo vast als een huis, besluit Leo.
Het bleef winderig maar we hadden een rustige nacht en deze morgen haalde Leo Sardientje uit zijn bergplaats. Ons bootje wordt vaarklaar gemaakt. Dat vond ik wel even spannend want in 2018 deed hij daarbij een ongelukkige val. Maar dit jaar verloopt alles feilloos. Muis, onze honda 2pk, start bij de eerste trek en even later landen we droog op Culatra. Het ziet er nog net uit zoals twee jaar geleden maar we horen alleen maar Portugees, geen Engels, geen Nederlands of Duits. Wat tegenvalt is de wachtrij bij de mini mercado. Gevolg van de corona. We willen brood, dus schuiven we aan. Twee café's en een wandeling later brengt Sardientje ons terug naar de She. Deze keer heb ik wel een natte poep. Geen fout van de stuurman, maar de golven van de watertaxi's waren spelbrekers.  
Zo, dat was het. Geen spannende zeilverhalen maar nu weten jullie dat we weer zee nomaden zijn. Geen waterkoker, geen inductiekookplaat, geen ventilator, geen waterslang in de kuip, het bed en de tafel bewegen, maar we wonen hier graag en blijven hier efkes.

Foto: Schroef reinigen.
fotoAlbufeira  27 juli 2021

We wonen weer op de She Twins. Sinds de corona komt daar geen vliegtuig meer aan te pas. Onze Mus, onder commando van Leo, bracht ons vlotjes naar de Algarve. Ten zuiden van Bordeaux, bij het verlaten van een parking, hoorden we wel een raar geluid. Er bleek een dikke ijzerdraad in onze linker voorband te steken. Even zaten we met schrik. Maar de band bleef zijn druk houden. Oef.
En nu zitten we dus weer in het 'andere leven'. Alsof we door een spiegel gestapt zijn naar de vrijheid. Daarmee bedoel ik dat we een lege agenda hebben en geen verplichtingen. Iets waar velen alleen maar van kunnen dromen. Wij keken er naar uit en we zijn dus meteen begonnen met het 'niets doen'. Gelukkig is het zomerweer hier normaal: blauwe lucht, zon, niet abnormaal heet maar gewoon heet. Wandelen naar de Pingo Doce voor de warme maaltijd lukt dus nog. We houden van die gewone dagelijke Portugese kost. Onderweg in Frankrijk en Spanje aten we al genoeg warm gehouden frieten.
Op de terugweg dronken we koffie bij de 'Zwaluwen'. Die pastelaria noemen we zo omdat er zwaluwnestjes zijn. Toen we later zagen dat Bispo open was gingen we daar ook nog iets drinken omdat we wilden weten hoe de bejaarde uitbater het stelt. Niet goed dus. Hij is in de kliniek. De dochter runt nu de pastelaria en de weinige gasten vonden het fijn dat wij kwamen informeren hoe het met hem ging. We zagen ook de oude bedelaar, die altijd iets krijgt van ons, omdat hij een lief braaf oud hondje bij zich heeft. En natuurlijk was er de kat die kwam afgejankt, maar ik heb de kattenbrokjes nog niet in mijn rugzak gestoken. Pech voor die magere kat. Toen dacht ik meteen aan de vogeltjes in onze tuin wiens drinkkom niet meer aangevuld wordt. Wallonië vergeten we ook niet. We kijken hier Vlaamse TV en we beseffen dus dat wij het goed hebben..
Wat water betreft, daar zijn wij hier blij mee. Na de siest is ons vaste zwemmoment. Heerlijk afkoelen en van de gelegenheid gebruik maken om het onderwaterschip even te controleren en de schroef te poetsen. Het nuttige aan het aangename koppelen. Later een douche in de kuip met veel water. Het stof van de boot spoelen, dat stellen we nog even uit. En natuurlijk gaan we binnenkort ook varen. Anders denkt onze She Twins dat we haar niet graag meer zien.

Foto: Verschillende lege plaatsen.
fotoAlbufeira – Affligem juni 2021

Zoals je aan de titel al ziet, hij woont weer op de boot en ik ben thuis gebleven omdat ik nog wacht op mijn tweede spuit van astra zenica. Ik vermoed dat het weer één van zijn snelste ritten geweest is. Ons Mus (peugeot boxer) is dan ook betrouwbaar, krachtig, zuinig..  Ik rij hier in België met ons Muske (mercedes vito marco polo) en die is eerder eigenzinnig en onvoorspelbaar. Om toch niet elke keer onder de stress te zitten als ik ga rijden heb ik maar een pechbijstand van VAB genomen. Leo is al vijf dagen weg en tot nu toe gaat alles goed. Voor zijn vertrek stak hij nog nieuwe remmen achteraan en de dieseltank kreeg een slot. Hij vond het maar niks dat iedereen daar in kon. Ik dacht aan brandstofdieven, maar Leo dacht ook aan onnozelaars die wat in de tank konden duwen??  De nieuwe dop met slot krijg ik maar moeilijk open. Bij hem lukt het altijd. Ik heb minstens vier pogingen nodig met het sleuteltje. Vrouwen! zegt hij dan. Ik ben wel heel blij met een extra knopje, dat hij onder het stuur monteerde. Dat sluit de batterij (voor geniepige verbruikers) zodat die niet plat gaat als er lichtjes op het dashboard plots gaan branden midden in de nacht.
Drie dagen voor zijn vertrek naar Albufeira werd hij, met ons Muske, achteraan aangereden en de afhandeling met de tegenpartij verliep niet zoals je dat zou willen. Die auto is vervloekt, besloot hij. Gelukkig ben ik niet zo bijgelovig en zorgde ik meteen voor een paar positieve ervaringen. Ik reed er mee naar Dessel en sliep mijn eerste nacht in ons Muske in de tuin van mijn zus. 's Morgens kwam ze even bij mij liggen om het bed te proberen en het werd goed bevonden.
Uit Albufeira heb ik nog niet zoveel nieuws. Hij stuurt wel korte berichtjes. Op mijn vraag of er corona controle was aan de grenzen antwoordde hij dat ze aan de Frans Spaanse grens wilden weten of hij niet meer dan 4000 euro bij zich had? Waarop hij zou geantwoord hebben; "Zie ik er uit alsof ik veel geld heb?" Maar aan dat antwoord durf ik twijfelen. Verder kom ik ook dingen over hem te weten via sociale media. Want zo'n haven is een beetje zoals een dorp. De nieuwtjes doen de ronde. Zo hoorde ik van Wilma, op Facebook, dat Leo de boot aan 't poetsen was en dat ze elkaar gesproken hadden. Fijn voor mij om te weten dat hij spreekt. Het poetsen daar had ik geen twijfels over.

Foto: Het muske 20 jaar oud belgie.
fotoAffligem 16 mei 2021

Wij beschikken over een goed ontwikkelde burgerzin en hebben dus, half april, na onze terugkeer uit Portugal, braafjes onze quarantaine met bijhorende PCR testen uitgezeten. Met z’n beiden hebben we 6 testen ondergaan op 10 dagen. Die waren, zoals verwacht, allemaal negatief. Daarmee hebben we de statistieken in de goede richting helpen duwen.
Leo heeft zijn eerste prik van phizer gekregen zoals gepland. Maar voor mij was er een probleem. Ik kreeg mijn uitnodiging voor astra zenica slechts vier dagen vooraf. En die prik zou binnen mijn quarantaine vallen. Mag niet. Gelukkig hielp de super vriendelijke verantwoordelijke van het callcenter mij aan nieuwe data. Ik zal wel moeten wachten tot 22 juli voor mijn tweede spuit.
De quarantaine hebben we elk op onze manier gevuld. Ik heb me vooral in de tuin geamuseerd terwijl Leo, grote kuis heeft gedaan, in zijn atelier en zijn mancave. Ik heb hem wel geholpen bij het sorteren van de ‘afval’ voor het containerpark. Dat behoort meer tot mijn takenpakket.
Maar na die quarantaine was er de schouwing van de Mus en de BMW. De Mus, die kreeg, na wat aandacht van de meester, grote onderscheiding. De BMW daar kan ik een boek over schrijven. Ooit zouden we die auto moeten vervangen en ik droomde al lang van een vito. Want, als Leo op zijn boot woont en ik in Affligem, dan wil ik ook hier mijn vleugels kunnen uitslaan en eens een paar dagen gaan stappen aan zee, in de Ardennen of in Limburg. Er wachten nog veel GR kilometers en de jeugdherbergen liggen niet altijd op de juiste plaats. Dus graag een vito in de plaats van de BMW. Daar kan een matras in liggen, een campingvuurtje en een porta potti… Eigenlijk wilde Leo, het liefst, zelf een tweedehandse vito inrichten maar ik las op internet dat je, tegenwoordig, veel klussen verplicht aan professionelen moet overlaten. Een zitbank, met gordels, op rails geplaatst, die je kan omvormen tot bed, kost dan al vlug 6000 euro. Je hebt de toestemming nodig van de constructeur van de wagen, technische keuring, homologatie… wie begint daar nog aan?  Zo kwamen we bij de Vito Marco Polo. Mini campers met alles erop en eraan wou ik zeggen, maar eigenlijk is het met alles erin. Buiten ziet hij er behoorlijk sober uit. Maar!! Vreselijk duur zijn die dingen. Niet voor onze portemonnee. Tenzij je een oudje vindt. En zo kwam ‘Muske’ bij ons. Maar dat was geen liefde op het eerste zicht. Ik heb Leo met veel toewijding en volharding weten werken aan een verwaarloosde boot van 1976, en we hebben veel bejaarde auto’s gehad. Die hadden allemaal aandacht en nieuwe onderdelen nodig. Maar ik heb hem nooit zo horen vloeken als die eerste dagen met ons Muske. Na elke rit kwam er een ander mankement aan het licht. En Leo was dagen bezig in de garage. Zo heeft hij ervoor gezorgd:
- dat de wagen weer op slot kan, nieuw slot op de achterdeur en herstelling van de andere sloten,
- dat we weer kunnen zien dat de motor opwarmt dankzij de nieuwe thermostaat,
- dat er 4 nieuwe gloeibougies geplaatst zijn, want als er 2 kapot zijn, vervangt Leo ze allemaal,
- dat het chassis en de motor van hun vuiligheid verlost werden,
- dat de wagen na 30000 km eindelijk nog eens een groot onderhoud kreeg,
- dat een nieuw lampje in het dashboard, ervoor zorgt dat we de kilometerstand kunnen lezen.
En de rest is te veel of te moeilijk om uit te leggen. Het wordt weer een vervolgverhaal.
Maar om positief te eindigen: het lijkt erop dat ze stilaan overeen beginnen te komen, Leo en ons Muske.

Foto: Alle papierwerk voor terugreis naar belgie.
fotoAffligem 11 april 2021

Hoe rap kunnen we de boot veilig achterlaten voor een paar maanden? Daar kwamen we achter toen Leo donderdag via mail de data kreeg voor zijn prikken. Uitstel naar latere data was niet zo simpel als voorgesteld, daarom telefoneerden we donderdagavond naar Cli Oura ‘een international clinic’ voor onze PCR test. Naar huis rijden, dat zijn drie grensovergangen, die test was dus belangrijk. Aan de telefoon was men alvast super vriendelijk. Wanneer? ASAP. Tomorrow? Yes! En we zouden binnen het uur buiten zijn met onze uitslag.
En zo gebeurde het ook vrijdag, eergisteren dus. Eerst de administratie, dan bij de dokter het gewriemel met het staafje in de neus. Toch wel irritant. Maar toen de dokter mij vertelde dat de vrouwen flinker zijn dan de mannen, vond ik dat wel een leuke beloning voor mijn ‘flink zijn’. Dan was het wachten op de uitslag. Allebei negatief. Oef. Nog even wachten op het attest en net na de middag kon ons Mus vertrekken naar het noorden. De bandendruk was al gecontroleerd, de koelkast zat vol en we hadden deze keer veeeel papieren mee voor veel landen:
– uitzondering op essentiële verplaatsingen
– verklaring op eer i.v.m. gezondheid
– uitzondering voor het rijden na de avondklok
– Health Passenger Locator
Spanje binnenrijden ging vlot. Alle voertuigen moesten stoppen bij de controlepost. Ik hield onze attesten van de PCR testen door het open raam en men gebaarde ‘rij maar door’. We hadden ook geen moeilijkheden verwacht, we zien eruit als brave burgers he.
Zaterdag reden we Frankrijk binnen. De controles gebeurden net na de péage poorten. Alleen de personenwagens werden gecontroleerd. Wij werden waarschijnlijk bij de professionele vrachtvoerders gerekend. Sneldienst voor het leveren van pakjes binnen Europa? Leo zou daar uitermate geschikt voor zijn. Toen we vrijdag gingen slapen hadden we al 943 kilometers op de teller. Te weinig en te korte pauzes. Ik heb toen niet geprotesteerd. We moesten op tijd in België zijn omdat de PCR test maar 72 uur geldig is. Maar toen we zaterdag, al voor de zon er was, van onder ons donsdeken kropen, heb ik toch een zaag gespannen. Dat de pauzes lang genoeg moesten zijn om koffie te maken. Gevolg, zaterdag kon ik vier keer koffie maken, want Leo wilde geen ambras. Maar hij moest dan toch eens laten horen dat we meer stilstonden dan reden.
En dan zondag, op weg naar de Belgische grens. Zo’n twee uur voordien kreeg ik telefoon van een  ‘tracking corona meisje’ die gezien had dat we in België toegekomen waren. Waarop ik meteen zei dat we er ‘bijna’ waren. We kregen te horen dat we dus in quarantaine moeten met een test op dag 1 en dag 7? We zijn eergisteren getest en van de kliniek stapten we in de camper. Daar zijn we niet uitgeweest! We rijden van een land met 600 besmettingen gisteren, naar België met zo’n 5000 besmettingen. En we worden strenger behandeld dan de feestvierders in het Terkamerenbos.  Niks aan te doen, een telefoon van een kwartier om te zeggen dat de wet voor iedereen hetzelfde is. Kafka. Nog een hoop codes doorgekregen en meteen een afspraak gemaakt voor de eerste test. Toen kwamen we aan de grens tussen Lille en Kortrijk, op de autosnelweg. Niks te zien! Helemaal niks! Alle auto’s reden gewoon door alsof er geen reisverbod bestaat. Zijn dat ook allemaal brave burgers die in quarantaine zullen gaan?
We moeten dus tot aan onze tweede test in ons kot blijven. Boodschappen doen mag wel, is essentieel. En naar het testcentrum rijden mag ook. Voor de rest moet ik proberen mijn 10 000 stappen in de tuin te doen.
Wordt vervolgd.

Foto: Klauteren naar een strandje waar de GNR ons niet vindt.
fotoAlbufeira 26 maart 2021

Weer een lockdown maand verder. Hier in Portugal is het aftellen naar 5 april. Dan gaan de terrassen open. Maar de Portugezen hebben dat wel verdiend. Sinds 15 januari was het ‘blijf in uw kot’. Alleen maar essentiële verplaatsingen. Weinig mensen op de stranden, want naar een strand rijden is niet essentieel. Op minder dan 2 km van onze boot ligt Praia dos Arrifes, een schilderachtig strandje. Fred merkte, dat de GNR, daar alle mensen die op het zand zaten, 60 euro liet betalen! Oh ja, alcohol is verboden op openbare plaatsen en tijdens de weekends mogen we nog steeds niet buiten de gemeente. Een pak strenger dus als in België maar de curve duikt naar beneden. Nog maar ruim 400 besmettingen per dag in heel Portugal.  
Genoeg over de corona. Er is iets nog iets anders dat we niet vlug zullen vergeten. Op 9 maart goot ik (per ongeluk natuurlijk) een cappucino over mijn pc. Terwijl ik hem liet ‘uitdruppen’ stuurde ik een help whatsapp naar Leo. Die spoelde de pc onder een waterstraal en haalde hem uiteen. Drogen en later nog eens reinigen met contactcleaner. Testen, weer uiteen, weer testen. Er was telkens iets anders dat mankeerde, het geluid ging niet, de ctrl toets deed het niet… Maar met de pc ondersteboven, en een los klavier kon ik er nog op werken. Om een lang verhaal af te ronden: ik werk nu weer op mijn eigen pc. Er zit wel een nieuw klavier op. Dat stuurden ze op van uit Nederland en het past. Leo zijn zoektocht op internet was dus succesvol. Handig een pc dokter aan boord. Voor mij blijft het een wondere wereld, de techniek.
Even was ik bang een andere dokter nodig te hebben. Een zwarte kat had mijn hand toegetakeld. Het was op het strand van Sào Rafael. Gewoonlijk loop ik daar voorbij. Maar het was eb, er was geen kat en het strand lag er zo maagdelijk bij dat ik besloot het helemaal af te wandelen. Op het einde, bij een barakje van één of andere sportclub, zat ze te janken. Ik zet me op het trapje en leg wat kattenkorrels naast me. Ze komt eten en geeft kopjes. Maar toen ze alles op had, wilde ik haar op mijn schoot nemen en dat wilde zij duidelijk niet. Zonder waarschuwing sloeg ze toe. Het bloed liep uit de schrammen en er waren ook diepe putjes in mijn hand. Het heeft dagen pijn gedaan en ik was er niet gerust in. Weer mijn lesje geleerd. Ze mogen op mijn schoot, maar ze moeten er zelf op kruipen.

Foto: Wesp ziet ons.
fotoAlbufeira 20 februari 2021

We zijn weer enkele weken verder, nog eens wat nieuws, nog altijd corona natuurlijk. Portugal was de slechtste leerling van de klas, maar door de strenge lock down gaan de getallen de goede kant uit, daarvoor zijn wel al de kinderen en jongeren thuis, van kinderopvang tot universiteiten. De landsgrenzen zijn nog altijd op slot, en op zaterdag en zondag mag je niet buiten de gemeente.  Dat wordt gecontroleerd. De politie is actief en ze hebben er nu nog een taak bijgekregen. Vanaf dit jaar is het in Portugal niet meer toegelaten zomaar overal in een camper te slapen, dit mag enkel nog op officiële camperplaatsen en campings. Nu is het niet altijd duidelijk wat een officiële camperplaats is. In Armacao de Pera is er een voormalig voetbalveld dat gebruikt wordt als parking, 2 euro voor 24 uur. Op Google Maps staat het aangeduid als ‘Parque De Caravanas’. Er staan altijd campers. Het is dan ook een aangename plek, vlak bij het strand waar vissers hun bootjes met de tractor uit de zee trekken. Op 12 januari, net voor de lockdown, gingen we nog vlug even op bezoek bij Christiane, die daar elk jaar overwintert. Om Leo te motiveren voor een uitstapje, stelde ik voor zijn ‘Wesp’ (drone) mee te nemen, zodat die nog eens boven het strand kon vliegen. Zo gezegd, zo gedaan. Een weerzien zonder knuffels, geen drankje in de nieuwe camper van Christiane, maar wel een strandwandeling en een kop koffie op het terras van een strandpaviljoen. Wesp, die was blij dat ze uit haar etui mocht. Helaas zal dit de laatste keer geweest zijn dat we afspraken in Armacao de Pera. Christiane heeft haar ‘huis’ naar Vila Real de St. Antonio gereden, want begin februari kwam de GNR met drie 4X4 wagens, elk met 4 tot 5 man aan boord. De nacht voordien waren er foto’s gemaakt van alle voertuigen en ‘s morgens kwamen ze kloppen. Iedereen die open deed, betaalde 60 euro. Je mag enkel nog parkeren, maar niet meer overnachten. Gevolg, weg alle campers. Spijtig, de charme van het vrij zwerven is voor een stuk verloren.
Met een drone doe dit jaar ook niet meer wat je wilt, of liever nog minder dan vorig jaar. Registratie is verplicht. Leo is alvast in orde. Hij volgde op internet een cursus, deed een examen en is nu ‘drone piloot’, toch voor de klasse van Wesp, tot 20 kg. Met Wesp is hij voorzichtig: wind, meeuwen, mensen, interferenties… Hij heeft al vleugeltjes moeten vervangen na een soms wat onverwachte landing in struiken. Daarom heeft hij nu ‘Vuurvliegje’ gekocht, een heel kleintje, heel licht, niet duur. Daar kan hij wat zotter mee doen. Maar ze luistert niet zo goed als Wesp. Dat hebben we dan gemeen, Vuurvliegje en ik.

Foto: De haven bij zonsondergang.
fotoAlbufeira 29 januari 2021

Corona in Portugal. Hier in de Algarve valt het nogal mee. Het noorden van Portugal en Lissabon, dat is wat anders. Daar zijn de klinieken overbelast en ze brengen dus zieken naar hier. Ook de privé klinieken hebben al bedden ter beschikking gesteld. De grenzen zijn gesloten, over land, lucht en ook over zee. Ik las dat men gepensioneerde gezondheidszorgers wil mobiliseren!
En de maatregelen worden dus regelmatig wat strenger. Zo zijn niet essentiële verplaatsingen verboden. Ons Mus mag alleen nog maar naar de Aldi of de Lidl rijden. Geen daguitstappen. Maar de haven van Albufeira is geen slechte plaats om een lockdown uit te zitten. Om te beginnen ligt deze haven goed beschut tussen twee heuvelruggen. Het moet al heel hard waaien om de boten in beweging te krijgen. En de golven wordt het ook moeilijk gemaakt om binnen te dringen. Ons drijvend huis ligt stil. Oef.
En alhoewel de haven omgeven is door toeristische bouwsels is het maar een kwartiertje stappen naar de rotskust met zijn doolhof van wandelpaadjes. Natuurpracht, ruimte, gezonde lucht, cactussen, agaves, wilde bloemen, mooie vogels en ik zag ook al twee slangen. Die maakten zich vliegensvlug uit de voeten toen ze mij hoorden. Waarschijnlijk waren ze dus even bang van mij als ik van hen. Maar ik zal toch maar voorzichtig zijn als ik ‘snoeiwerk’ doe, laag bij de grond. Enkele weken geleden, toen al de winkels nog open waren, kocht ik een lichte snoeischaar. Sommige wandelpaadjes zijn overgroeid en het blote benen seizoen komt eraan. Vroeger haalde ik mijn Zwitsers mes te voorschijn maar een snoeischaar is veel handiger. Aan ontspanning dus geen gebrek. Zo lang ik kan wandelen hoor je mij niet klagen. En we hebben ook wifi in de haven. Handig voor de tv.
Maar wat missen de Portugezen zeker en vast? Hun gezamenlijke koffie in de pastelaria’s. Iedereen die ooit in Portugal geweest is, weet het. De koffie is hier super lekker en ze hebben heel veel soorten. Leo neemt gewoonlijk een abatanado of een bica en voor mij is het een galao. Antonio leerde het ons, toen we onze eerste winter in Portugal doorbrachten. De eerste koffie ‘s morgens in de pastelaria is een ‘ritueel’ vertelde hij. Zo kwam het dat we elke morgen samen op het terras van Tão Bella zaten. En de koffies bij Luis in Nazaré zullen we ook nooit vergeten. En hier in Albufeira? Leo, Fred en Jan drinken elke morgen om 9 uur samen koffie op het terras van de Spar of de Paragrafo. Maar de restaurants moesten de terrassen sluiten. Geen probleem, ze gaven de koffie in papieren bekers en je zag de mensen overal rondhangen met hun koffie. Toen zei de politie dat restaurants enkel nog take away maaltijden mochten verkopen, gedaan met drank. En wat gebeurde er dan? Sommige restaurants verkopen, aan hun vaste klanten, koffie in papieren bekers ‘in het geniep’ aan de achterdeur. Het nieuwe normaal??
Van verbondenheid gesproken, de laatste dagen kregen we al mooie nieuwjaarswensen langs allerlei virtuele wegen, tijd dus om ook jullie allemaal een gezond 2021 toe te wensen.


Foto: Beste wensen voor 2021.
fotoAffligem 30 december  2020

Al onze vijfde winter hier. Wat vliegt de tijd. Wat hebben wij al veel jaren mogen leven, of zegt men normaal gezien, wat worden wij oud?
Deze winter is anders als de vorige winters. Toen gingen we drie keer per week naar het zwembad. Nu houden we het bij wandelen. Qua besmettingen valt het in de Algarve best mee en de regels zijn niet zo streng als in België. Misschien is het zwembad zelfs open? Maar we houden het liever voorzichtig. Daarom zijn we ook nog niet op restaurant geweest, al zijn die hier wel open, en op veel plaatsen kan je eten op het terras. Maar ik ben meer dan tevreden met het eten dat Leo maakt. En boodschappen doen, kan hier ook comfortabel en veilig. De Lidl heeft 4 ruime parkeerplaatsen voor campers. Een groen of rood lichtje geeft aan of er niet te veel klanten binnen zijn. En een bewaker houdt alles in de gaten. Mondmasker op, handen ontsmetten, iedereen is gedisciplineerd.  
In de haven is het erg rustig. Meestal Portugese gezinnen die komen flaneren met de kinderen. Veel minder ‘overwinteraars’ als gewoonlijk. Drie Vlaamse boten, een paar Nederlanders en wat Engelsen. Die laatsten houden zich het minst aan de afstandsregels. Op kerstdag zag ik een groep van tien Engelsen die een echte kerstbrunch hielden, bij een strandje niet ver van de haveningang. Dicht bij elkaar, babbelend, lachend, de vrouwen met blote schouders, wellicht om nog bruiner te worden of om de foto’s voor het thuisfront nog exotischer te maken. Af en toe kwamen er wandelaars voorbij, zoals ik. Als je weet dat je aan de tafels op de terrassen maar met maximaal zes personen mag zitten, is zo’n tafereel aanstootgevend. Portugal is zo vrij om buitenlanders toe te laten en ik vind dat we ons dan maar moeten gedragen zoals het hoort.
Vanaf morgen is het in Portugal voor vier dagen verboden om verplaatsingen buiten de gemeente te maken, dit om grote volksverhuizingen met de feestdagen te vermijden. Veel mensen zullen dankbaar zijn om de rust. Al had het natuurlijk wel iets, om met een massa mensen naar het vuurwerk te kijken en dan aan wildvreemden een gelukkig jaar te wensen. Een soort verbondenheid die moeilijk uit te leggen is.
Van verbondenheid gesproken, de laatste dagen kregen we al mooie nieuwjaarswensen langs allerlei virtuele wegen, tijd dus om ook jullie allemaal een gezond 2021 toe te wensen.